World of pain

Ik reed nog maar nauwelijks enkele kilometers op de A7, toen de Acnes gisterochtend weer eens onverwacht en ongenadig hard toesloeg. Op zo’n moment probeer je er vervolgens maar het beste van te maken. Vaak gaat dat uiteindelijk ook heel aardig. Gisteren kreeg ik er echter geen greep op en lukte dat helaas niet.

Voeg daaraan toe dat er een koude noordoostenwind over het Overijsselse rietland waaide, met alle nadelige gevolgen van dien voor mijn door MS geplaagde onderstel, dan zal duidelijk zijn dat ’t niet mijn dag was gisteren. En daarmee ook die van mijn fotomaatje niet, en dat spijt me eigenlijk nog ’t meest.

Luisterend naar “World of pain” van Cream, maak ik er vandaag een bijtankdag van, zodat ik morgen de draad weer op kan pakken. Want ondanks de voornoemde ellende ben ik toch wel weer met het nodige foto- en filmmateriaal thuisgekomen …

Outside my window is a tree
Outside my window is a tree
There only for me …

SBB blameert zich in De Deelen

Omdat ik in de buurt was, heb ik gistermiddag weer even een tussenstop gemaakt bij De Deelen. Het mooie weer had veel wandelaars naar het mooie natuurgebied getrokken, want de parkeerplaats stond zo goed als vol.

Staatsbosbeheer staat er als beheerder van het gebied bij veel van de bezoekers duidelijk niet best op. Dankzij de aanhoudende “Afsluiting wegens werkzaamheden” van de korte wandelroute is het gebied eigenlijk alleen nog interessant voor mensen die goed ter been zijn. Er werd dan ook flink gemopperd, want ook ouderen die geen kilometers meer kunnen lopen, maken hier graag even een kuiertje. Het is voor veel van de (vaste) bezoekers niet alleen teleurstellend, maar ook bevreemdend dat deze afsluiting nu al meer dan een jaar duurt …

Wie net als ondergetekende minder goed ter been is, is nu aangewezen op het fietspad langs de Hooivaartsloot. Daar kun je door de rietpluimen naar de overkant van het water koekeloeren. Veel meer valt er niet te beleven. Natuurlijk kun je er ook voor kiezen om een stuk(je) over het lange brede pad naar het centrum van De Deelen te lopen. Maar ook daar valt weinig te beleven. Uitzicht naar links en rechts heb je er niet en aan dat pad komt maar geen eind. Na een meter of 50 vond ik het welletjes en heb ik rechtsomkeert gemaakt …

Naar aanleiding van mijn klacht over de afsluiting van het gebied d.d. 5 februari kreeg ik via Twitter van Staatsbosbeheer deze reactie: @JanKaliasAfanja‬ ‪@BoswachterRoel‬ De boswachter geeft aan dat natuurorganisaties helaas geen recreatiebijdragen krijgen voor het herstel van voorzieningen zoals hier in De Deelen. We proberen deze brug te vernieuwen zodra er budget voor is. Iedereen kan daarbij helpen via buitenfonds.nl/brugoverdedeelen. Wie helpt mee?”

Kortom: als ik mijn geliefde korte rondje in De Deelen weer wil kunnen lopen, moet ik zorgen dat er eerst € 20.000 op het kleedje komt voor reparatie of vervanging van een simpele houten voetgangersbrug. Maar Staatsbosbeheer, als jullie geen subsidie hebben voor onderhoud en instandhouding van dit soort minimale recreatievoorzieningen, wat doen jullie dan in godsnaam nog in het gebied??? Zonder die minimale voorzieningen verliest het gebied toch zijn publieke waarde? Als het gebied niet meer toegankelijk hoeft te zijn voor wandelaars en natuurliefhebbers, laat het dan maar lekker aan de natuur over, komt helemaal goed …

Ik baal hier echt gruwelijk van. Stapje voor stapje wordt de toegang tot de natuur voor mensen die wat minder ver kunnen lopen steeds meer beperkt. Dat is hier in de buurt de afgelopen jaren al gebeurt op twee plaatsen bij de Leijen en bij het Weinterper Skar. En intussen is De Deelen dus aan de beurt. Staatsbosbeheer, skamje jimme!

Sneeuw in de tuin

“De MS flikt me weer eens zo’n typische, kille rotstreek. De ene dag ben je een hele kerel, en de volgende dag ben je zo slap als een vaatdoek …,” schreef ik vorige week woensdag op de tweede sneeuwdag.

Het was uitermate lief en sympathiek dat velen me als reactie daarop beterschap wensten, maar echt nodig is dat op zo’n moment niet hoor. Ik ben op zo’n dag ook niet echt ziek of zo, maar het is gewoon even een mindere dag. Waar een ander ’s ochtends bij de koffie even bijpraat met een collega of met zijn of haar partner, daar gebruik ik op zo’n moment mijn weblog even voor. Want ja, in zekere zin zijn jullie – mijn medebloggers – mijn collega’s. En mijn partner zit overdag op het werk met haar collega’s bij te praten …

Zo’n periode met ’t gevoel van elastiek in de benen is meestal na één dag van relatieve rust weer voorbij. Vorige week woensdag heb ik me grotendeels voor het raam vermaakt met zicht op de tuin. Maar als kind van de winter kon ik het toch niet laten om ’s middags ook nog even een klein rondje door de tuin te maken …

Een kille rotstreek

Nadat ik gisteren aan het eind van de middag een sneeuwwandeling in de buurt had gemaakt, nam ik me gisteravond voor om vandaag een ritje naar de Ecokathedraal te maken. Of naar de Jan Durkspolder, daar was ik nog niet helemaal uit …

Toen ik vanmorgen opstond – vroeger dan normaal om maar geen tijd verloren te laten gaan – voelde ik meteen al dat van die plannen eerst nog niets terecht zou komen. De MS flikte me weer eens zo’n typische, kille rotstreek. De ene dag ben je een hele kerel, en de volgende dag ben je zo slap als een vaatdoek …

Er zit weinig anders op dan me eerst maar weer te vermaken met de tuinvogels, zoals ik dat ook gisteren aan het begin van de middag deed. Toen heb ik mevrouw merel haar eerste stapjes op het ijs van de vijver zien zetten. Vanmorgen leek ze verbaasd om zich heen te kijken, toen ze ontdekte dat het ijsvloertje ineens was verdwenen …

Langs de vaart

We hebben er lang op moeten wachten, maar nu is het dan toch eindelijk echt herfstweer met regen en wind. Op dit weblog zal daar voorlopig nog weinig van te merken zijn. Weeronline meldde gisteren dat het met 461 zonuren tegen 320 uur normaal de zonnigste herfst sinds het begin van de metingen was …

Dat was de afgelopen weken ook goed te zien aan mijn foto’s. Omdat ik sinds begin oktober weer goeddeels pijnvrij door het leven ga, ben ik mij sindsdien te buiten gegaan aan zonnige autoritjes en fotokuiertjes. Tegen die overdaad aan activiteit is mijn lichaam de laatste dagen voorzichtig in opstand gekomen. Niet dat ik nu weer veel pijn heb, maar de fatigue oftewel de MS-vermoeidheid wijst me er vriendelijk edoch dringend op dat het misschien beter is om eerst weer even wat gas terug te nemen. En eerlijk is eerlijk, dat is geen straf met dit weer …

En bovendien heb ik genoeg foto’s in mij recente archief om hier nog even vooruit te kunnen. Vandaag en morgen publiceer ik een paar foto’s van een ritje langs de Opsterlandse Compagnonsvaart. Dat ritje eindigde uiteindelijk bij de Ecokathedraal bij Mildam. Volgende week neem ik jullie op virtuele wijze mee op een meerdaagse zwerftocht door dat bijzondere stukje Fryslân …

Skywatch Friday 441

Vorige week liet ik in Skywatch Friday foto’s zien die ik gemaakt had vanaf een uitkijktoren in de Jan Durkspolder. Sindsdien werd ik opnieuw uitgedaagd door een uitkijktoren. Vorige week woensdag ben ik samen met mijn fotomaatje de strijd aangegaan om hem te beklimmen…

Last week I showed pictures in Skywatch Friday that I had made from a watchtower. Since then, I was challenged by another watchtower. Last Wednesday, I went into battle with a friend to climb it …

Voordat we de toren konden beklimmen moesten we eerst de heuvel beklimmen waar deze toren op gebouwd is, nieuwsgierige koeien begroetten ons onderweg …

Before we could climb the tower we first had to climb the hill where this tower is built, curious cows greeted us on the way …

Daar staat hij dan: de uitkijktoren op de Woldberg (Google Maps)

Beton: 115.000 kg
Betonstaal: 4700 kg
Staalconstructie: 32.000 kg
Hoogste platform: 24,05 meter
Hoogste punt: 29,30 meter
Aantal treden: 131 stuks

There he is: the watchtower on the Woldberg (Google Maps)

Concrete: 115,000 kg
Reinforcing steel: 4700 kg
Steel construction: 32,000 kg
Highest platform: 24.05 meters
Highest point: 29.30 meters
Number of steps: 131 pieces

Het was een flinke klim naar de top, en mijn hoogtevrees en de MS maakte het er niet gemakkelijker op …

It was a steep climb to the top, and my fear of heights and the MS did not make it any easier …

Eenmaal op het bovenste platform aangekomen, bleek ’t echt de moeite waard te zijn. Het uitzicht was prachtig …

Once we arrived on the top platform, it turned out to be worthwhile. The view was beautiful …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

In de kleine vogelkijkhut

Zoals verschillende mensen gisteren al opmerkten, was het een flinke kuier naar de kleine vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. Dat wist ik vooraf ook wel, want ik ben er tot een paar jaar geleden wel vaker geweest. Maar des te lekkerder is het om op zo’n dag bij het doel aan te komen, en daar een tijdlang lekker te kunnen zitten …

Het was geen straf om rustig uit te kijken over het Friese polderland. De gestaag voortdrijvende wolken verzorgden samen met de zon een mooi spel van licht & schaduw en fraai gebroken weerspiegelingen op het wateroppervlak …

In de verte staat de windmotor, die vanaf de andere kant al zo vaak heeft gefigureerd op foto’s die op de achtergrond vooral (imposante) wolkenpartijen tonen …

Het was stil in het polderland. Aan de andere kant van het water stonden een paar koeien te grazen. Een blauwe reiger die ineen gedoken de wind trotseerde, bleef naar alle waarschijnlijkheid zitten om de benaming ‘vogelkijkhut’ eer aan te doen, denk ik …

Verderop stond te midden van het wuivende riet een vogelaar. Hij probeerde om een torenvalk voor de lens te krijgen, die zich ophield bij de gaswinningslocatie. Als een voorbode van de nakende winter blies de wind ontelbare pluisjes door de lucht …

Na enige tijd brak het moment aan om de terugweg te aanvaarden. Eerst langs het ‘dode bomen bos’, dan over het bruggetje waar ik leunend weer even wat rust kon pakken en tot slot langs het bankje, waar ik toen – in tegenstelling tot op de heenweg – wel even ben gaan zitten …

Ja, voor het eerst sinds bijna twee jaar is een langere fotokuier weer te doen, en dat voelt goed. Morgen meer daarover.