Het was de afgelopen tijd vooral grijs en regenachtig. De lucht was over het algemeen meer deprimerend dan fotogeniek. Om het Skywatch jaar toch optimistisch af te sluiten, heb ik vandaag gekozen voor een mooie zonsondergang, die ik eerder dit jaar heb gefotografeerd bij de Leijen (kaartje Google Maps) …
During the last one and a half week we had mainly grey and rainy weather in the Netherlands. Actually the sky was rather depressing. To finish the Skywatch year in a positive way, I have chosen some shots of a sunset I have photographed earlier this year near the smalle Lake Leijen (Google Maps) …
Zon, wolken, vliegtuigstrepen en het water toverden in eendrachtige samenwerking een prachtig schouwspel tevoorschijn …
Sun, clouds, contrails and the water presented a wonderful show …
Kort na zonsondergang verschenen als bonus eerst de Maan en Venus aan het firmament, even later liet iets daaronder ook Jupiter zich zien in een prachtige samenstand van planeten …
Shortly after sunset the Moon and Venus appeared in the darkening sky, and some time later Jupiter popped out of the darkness too in a beautiful conjunction of planets …
Nou, is dat geen mooi moment om het Skywatch-jaar mee af te sluiten!?
Well, isn’t that a wonderful moment to finish the Skywatch year!?
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van! Wishing you all a wonderful weekend!
Ook in 2012 had ik weer een aantal aardige ontmoetingen, die in mijn geheugen zijn blijven hangen en die mede dankzij de foto’s waarschijnlijk nog lang herinneringen zullen blijven oproepen. Om te beginnen trof ik tijdens een tochtje, dat ik op 16 februari samen met mijn maat Johan maakte, langs het kruiende ijs bij het IJsselmeer een koe tussen de ijsbergen aan …
Later hoorde ik van boerin Hendrika dat de vermaarde (koeien)fotograaf Harrie van Leeuwen daar bezig was met het maken van een reportage voor het vakblad Veeteelt over de kampioenskoe Caudumer Hinke 97. Hinke leek er in het begin niet veel zin in te hebben, maar het leverde absoluut unieke plaatjes op …
Half maart trof ik tijdens één van mijn ritjes door de omgeving in een officieel tot ganzenopvanggebied verklaard weiland bij Aldeboarn een stel opvallende grazende gasten aan. Voor deze soepganzen is het opvanggebied vast niet bedoeld, maar dat maakt die beesten natuurlijk niets uit zo lang het gras maar smaakt …
Terwijl drie van de ganzen strak in het gelid naast elkaar liepen te grazen, liep een vierde exemplaar er in zijn eentje achteraan. Vooral dat drietal leverde bijzonder plaatjes op …
Op een warme en benauwde donderdag 5 juli maakte ik een ritje in de buurt van Earnewâld om wat foto’s te maken voor Skywatch Friday. Nadat ik wat foto’s van een naderende buienlucht had gemaakt, reed ik naar de eerste vogelkijkhut in de Jan Durkspolder om even pauze te houden …
Nog voordat ik de auto tot stilstand had gebracht, zag ik op het pad naar de vogelkijkhut een vreemde vogel zitten. Nadat ik eerst vanuit de auto een paar foto’s had gemaakt, liep ik stilletjes een eindje in de richting van de vreemde vogel. Steeds knielde ik na een paar stappen even neer om een foto te maken. In eerste instantie had ik het idee dat het wellicht een zieke ooievaar was, maar toen ik dichterbij kwam, begon mijn hart toch wat sneller te slaan. Het leek me om een heilige ibis te gaan …
De heilige ibis komt voor in Afrika, Zuid-Irak en (vroeger) in Egypte. In het oude Egypte werd dit dier vereerd als symbool van de god Thoth, daaraan dankt hij zijn naam. Als exoot komt de heilige ibis ook voor in West-Europa. Een grootschalige introductie heeft plaatsgevonden in Frankrijk. Avifauna in Alphen aan den Rijn heeft een grote groep dieren vrij rondvliegen waarbij enkele wilde exemplaren zijn aangesloten die waarschijnlijk van Franse dieren afstammen. Hetzelfde geldt voor de meeste andere groepen heilige ibissen in de Benelux, al komen ook ontsnappingen bij particulieren voor. Waar dit exemplaar vandaan kwam, weet ik niet, maar om zijn linkerpoot draagt hij in elk geval een ring. En wat belangrijker is: het leverde mij behalve wat foto’s ook nog een aardig stukje video op …
Twee dagen later zat ik op zaterdagmiddag rond 14:00 uur lekker in het zonnetje op het bankje bij de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar. Ineens hoorde ik gehamer en getik achter me …
Lang hoefde ik niet te zoeken naar de bron van het geluid. In een van de bomen vlak bij het bankje zat een grote bonte specht te timmeren. Ik heb in het verleden al verschillende keren geprobeerd om een grote bonte specht op de foto te krijgen, maar elke keer weer bleef het onderwerp zich verstoppen achter stam of takken van een boom …
Die zaterdagmiddag had ik eindelijk eens te maken met een gewillig model. Hij liet zich niet door mij storen en gaf me tien minuten lang de kans om foto’s van hem te maken, terwijl hij mooi afgetekend tegen de strakblauwe lucht prachtig in het zonlicht zat …
Het waren stuk voor stuk aardige ontmoetingen waar ik echt van heb genoten. Het zijn de kleine dingen die het doen …
In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …
Deel 6 is getiteld “Whiteout 1” en speelt zich af op 22 december 2009. Nadat ik ’s ochtends even een kijkje in het Weinterper Skar had genomen, heb ik ’s middags een ritje gemaakt door het witte weidegebied ten westen van Drachten. Daar zorgde een combinatie van sneeuw en mist voor bijzondere beelden. Als sneeuw en mist samenvallen, lijkt de omgeving gelijkmatig helder te zijn. De horizon verdwijnt, waardoor grond en lucht naadloos in elkaar over gaan. Contouren en schaduwen lijken op te lossen in het niets. Je krijgt het gevoel dat je in een lege, oneindige witte of lichtgrijze ruimte staat. Op zo’n moment is er sprake van een zogenaamde ‘whiteout’. Dit verschijnsel treedt vooral in de poolstreken op, maar in een witte winter kun je er ook hier in terecht komen.
Zondag 30 december volgt deel 7: “Whiteout – 2”, ook nu zorgen sneeuw en mist weer voor onwerkelijke plaatjes, omdat de zon op deze dag af en toe door het wolkendek en de mist heen prikte, ontstonden bijna oogverblindende plaatjes.
In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …
Deel 5 is getiteld “In de witte Weerribben” en speelt zich af op 21 december 2009. Zodra de autosnelwegen en de belangrijkste doorgaande wegen in het noorden weer berijdbaar waren, ben ik op pad gegaan voor een ritje naar de Kop van Overijssel. In de besneeuwde Weerribben trof ik bij de buurtschap Nederland o.a. een paar rietsnijders aan, die op het ijs bezig waren om hun oogst binnen te halen …
Ook dit deel van “De lange witte winter” kan op volledig scherm in HD kwaliteit worden bekeken.
Morgen, Tweede Kerstdag volgt deel 6: “Whiteout – 1”, waarin een combinatie van sneeuw en mist voor bijzondere beelden zorgt.
Weer of geen weer, sinds de geboorte van Tijmen op 23 december 2005 is de aanloop naar de Kerst voor ons altijd feestelijk. Omdat Tijmen de laatste tijd helemaal in Star Wars opgaat, sierden Darth Vader en Yoda zijn taart gisteren …\
Natuurlijk mocht de jarige ook dit jaar weer een kaarsje méér uitblazen. Even diep inademen …
En dan in één keer alle kaarsje uitblazen. Dat was weer knap weer knap werk, Tijmen … 🙂
Nadat de kaarsjes waren uitgeblazen, werden Darth vader en Yoda zorgvuldig van de taart verwijderd …
De taart was voor de visite, Darth vader en Yoda vielen ten prooi aan Tijmen …
Het gecombineerde Kerst- en verjaardagdiner was weer gezellig en overheerlijk …
Gedurende een groot deel van de middag en de avond zat Pepijn op zijn stoel naast mij of bij mij op schoot, daarbij voorzag hij mij geregeld van een toastje of een stukje stokbrood. Toen ik tijdens het eten weer even een rondje om de tafel maakte om wat foto’s te maken, reikte hij me met een lachend gezicht weer een stuk stokbrood aan: “Pake nog een tukje tokbrood …?” Wat wil een mens nog meer …!?
Als jullie feestdagen net zo mooi worden als de onze gisteren, dan zit het wel goed.
Wij wensen alle trouwe volgers gezellige Kerstdagen …
In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …
Deel 4 is getiteld “Nog meer sneeuw” en speelt zich af op 20 december 2009. Een groot deel van die dag was het hier weer bar en boos. Alsof we aan de halve meter sneeuw die er op 17 december was gevallen nog niet genoeg hadden, kwam er op zondag 20 december nog eens een centimeter of tien bij. Toen het sneeuwgebied ons had verlaten, volgde er nog een aantal forse sneeuwbuien. En als het tussen de buien door even droog was, dan blies de wind de fijne sneeuw alle kanten op. Kortom: het was prima weer om lekker binnen te blijven en vanuit de warme woonkamer wat opnamen te maken, waarbij behalve de sneeuw vooral een roodborstje, een merel en een handvol mussen een prominente rol speelden …
Ook dit deel van “De lange witte winter” kan op volledig scherm in HD kwaliteit worden bekeken.
Op Eerste Kerstdag volgt deel 5: “In de witte Weerribben”.
Terwijl er vanuit het zuidwesten gestaag een groot regengebied over het land schuift, biedt de tuin een grijze en trieste aanblik. Ik heb er zojuist even een tijdje met de camera rondgedrenteld, maar na een minuut of tien ben ik zonder ook maar één foto hebben gemaakt weer naar binnen gegaan …
Met de lamellen wat eerder dicht en hier en daar een extra kaarsje aan is het in deze letterlijk donkere dagen voor de Kerst binnenshuis prima uit te houden. Van winterse Kerstwandelingen hoeven we het niet te hebben dit jaar, maar niet getreurd, ik sta hier garant voor een virtuele witte Kerst. Ik begin de aanloop naar de Kerst met een paar foto’s die ik gisteren en vandaag precies 5 jaar geleden heb gemaakt bij de Hooidammen en in het Weinterper Skar …
Een combinatie van mist en vorst zorgde op vrijdag 21 en zaterdag 22 december 2007 op uitgebreide schaal voor rijp. Op de vrijdag ging de schoonheid van de rijp goeddeels verloren in een dichte mist, maar het had zeker zijn charme om op het landijs bij de Hooidammen de eerste schaatsende kinderen in die wazige witte wereld te kunnen fotograferen …
Echt mooi -ik durf wel te stellen sprookjesachtig mooi- was het pas toen we zaterdag 22 december 2007 ’s ochtends de gordijnen openden. Een dikke laag rijp op bomen en struiken stond prachtig afgetekend tegen een strakblauwe lucht …
Over het algemeen had en heb ik zeker op zaterdag geen haast om op pad te gaan, op die ochtend wist ik echter niet hoe snel ik de koffie op moest krijgen voordat naar buiten kon gaan. Je weet met rijp tenslotte nooit hoe lang de sierlijke schoonheid ervan in stand blijft …
De wereld zag er die dag zo sprankelend uit, dat zelfs Aafje er zo van in vervoering raakte, dat ze spontaan besloot om mee op pad te gaan. We hebben samen een heerlijke winterwandeling gemaakt in het Weinterper Skar. Nog wat fitter en sterker dan tegenwoordig, lukte het die dag zelfs om eerst naar de zuidelijke vennetjes te gaan, en daarna naar de dobbe aan de noordkant van het gebied …
Sommige dagen staan op het netvlies gegrift, vanwege zijn maar zelden voorkomende winterse schoonheid was dit zo’n dag. Terug bij de auto liepen we de toenmalige Heidehipper tegen het lijf. Hij was al even enthousiast als wij, en het is altijd aardig om dat op zo’n moment even te kunnen delen …
Nou, is dat een fijne aanblik in de aanloop naar de Kerst of niet?
Morgen in de aanloop naar de Kerst deel 4 van “De lange witte winter”, getiteld “Nog meer sneeuw”.
Afanja's Weblog 