In deel 2 van de driedelige videoserie ‘Werk in ’t Weerribbenriet’ zien we hoe de rietsnijder een deel van zijn land bewerkt, nadat het riet van het land is gehaald. Ook is er aandacht voor de afvoer van het riet. Dat gebeurt in de Weerribben zowel over het land als over water …
Eenmaal op de locatie waar de rietsnijder de rest van het werk verricht, zien we hoe het riet wordt gebonden tot handzame bossen met een omvang van 46 cm. Vroeger werd dat met de hand gedaan. We zien een rietsnijder aan het werk, die zijn riet nog altijd op de originele met twijgen bijeen bindt. Het binden van de bossen gaat tegenwoordig steeds meer machinaal. Ook daarvan zien we in dit deel opnamen …
– wordt vervolgd
Altijd interessant te bekijken. Dat zien we hier niet. Doet me denken aan de tijd van de graanoogst in mijn jeugd.
Dat is geen gekke associatie.
Zoals we van U gewoon zijn kwalitatieve film met prachtbeelden en info.
Proficiat Jan
Als ik die mannen de bussels riet zie bijeenbinden, begin mijn rug al te kreunen 🙂
Ja, je moet bijna letterlijk voor dit werk in de wieg gelegd zijn. Dirk. Het is niet voor niks dat het vaak van vader op zoon overgaat.
Het blijft interessant om die rietsnijders bezig te zien.
Dankjewel!
Wat een prachtige en intensieve ambacht. Zelfs het machinale lijkt me nog zwaar werk. En die mannen die rustig en vastberaden altijd maar verder.
Vanwaar die 46cm? Vreemd getal toch?
Jij mocht hen filmen en je maakte er een leerrijke en heel boeiende compilatie van. Ik zag het nog nooit van zo dichtbij. Zware arbeid, maar ook ergens zen denk ik.
Je hebt gelijk, ondanks de mechanisatie is het nog steeds zwaar werk. En dat zal het ook altijd wel blijven. Maar dat er niet meer met gebogen rug gewerkt hoeft te worden om het riet te snijden en binden, scheelt al een heel stuk. Het is nog steeds werk dat vaak van vader op zoon overgaat. Je moet er bijna letterlijk voor in de wieg gelegd zijn.
Vanwaar die 46cm? Vreemd getal toch?
Leuke vraag, maar helemaal nieuw is hij niet. Ik ben 5 jaar geleden al eens op zoek gegaan naar het antwoord. Het grappige is, dat jij één van de weinige volgers bent die het toen niet gelezen en gezien hebben: https://afanja.com/2019/05/30/2-x-33-46/
Ik denk dat ik je toen nog niet volgde?
Mijn vraag zou nu geweest zijn ‘maar vanwaar die 33?’, ik blijf doorbomen 😉. Het antwoord lees ik mogelijk in de reactie van André. En zo weet ik toch meer. Fijn en boeiend hoor, jouw filmpjes!
A lot if work, Jan.
That is definitely true
Niet alleen het werk van de rietwerkers is intensief, het lijkt me dat je ook intensief werk hebt gemaakt van de filmpjes. Knap gemaakt, Jan!
Dankjewel. Ik heb heel wat uurtjes zitten en staan filmen in de Weerribben indertijd. Als ik aan zo’n project begin, dan doe ik het ook graag goed. Dan haal ik er voor mezelf ook het meeste plezier uit.
Interessant filmpje. Ik heb daar wel gelopen.
Dank je. Ik ook wel, vaak zelfs.
Nog steeds arbeidsintensief!
Wat weegt een zo’n bundel?
Dat durf ik niet te zeggen. Ik heb één keer zo’n grote transportbos op een schouder gehad, op basis daarvan kan ik wel zeggen dat het erg zwaar is.
het blijft verbazend mooi werk.
Vind ik ook, Sjoerd.
Dat freezen en plaggen lijkt me inderdaad een zeer ingrijpende bewerking, gelukkig moet dit maar om de 10 jaar. Indien de ganse bovenlaag verdwijnt, verdwijnen dan ook de wortels van het riet niet mee ? Misschien een domme vraag….
Domme vragen bestaan niet, Rudi. Riet breidt zich op drie manieren uit: door zaad, door wortelstokken en door uitlopers, dat wil zeggen bovengrondse, horizontale stengels waarbij op de knopen een nieuwe plant ontstaat. Die raak je met een keer frezen en plaggen niet zo snel kwijt.
Helemaal duidelijk Jan, bedankt voor de toelichting (al had ik wel een klein vermoeden dat er voldoende “restanten” achter bleven voor een nieuwe groei te garanderen.