Koelen maar!

Vanmorgen had ik een controle-afspraak op de Pijnpoli van ziekenhuis Nij Smellinghe i.v.m. de zenuwpijn in mijn buikwand. Die afspraak kwam op een uitgelezen moment, want de Qutenza-behandeling die ik begin oktober heb gehad was intussen vrijwel uitgewerkt. Sinds ongeveer anderhalve week begint de zenuwpijn weer aardig op te spelen. Omdat je die behandeling eigenlijk maar eenmaal per kwartaal mag ondergaan, begonnen we met het oog op de Kerstdagen al weer het ergste te vrezen. De anesthesioloog had echter geen bezwaar tegen een behandeling nog voor de Kerst, mits er een specialistisch verpleegkundige beschikbaar zou zijn …

Met die mededeling werden we tegen elven weer heengezonden. Een uurtje later kreeg ik een telefoontje dat ik vanmiddag om 13:00 uur nog met spoed een nieuwe behandeling kon krijgen. Een verpleegkundige die vandaag de laatste werkdag voor haar vervroegde pensionering had, was bereid om een paar uur langer te blijven om de behandeling mogelijk te maken. Ik kon haar wel kussen …

Intussen heb ik de pijnlijke behandeling alweer achter de rug. De komende 24 uur is het zaak om zoveel lekker languit te zitten of te liggen en mijn geplaagde buik wat te koelen met koelelementen. Echt lekker voelt het nu nog even niet, maar na twee jaar met pijn lokken pijnvrije Kerstdagen me wel.

Een buitenbeentje in de Ecokathedraal

Bij het zien van de koepel met het open dak in deel 3 van de recente serie over de Ecokathedraal reageerde Sjoerd met de opmerking “Ik verwacht nog ergens een huisje met dak …”

Wel Sjoerd, dat huisje staat er al. Al jaren zelfs. Het is het enige gemetselde bouwwerk in de Ecokathedraal, echt een buitenbeentje dus. En net als een groot deel van de gestapelde bouwwerken is ook dit huisje door Louis Le Roy zelf gebouwd. Het zal bedoeld zijn als kantine, werkplaats en/of atelier, neem ik aan. Omdat het momenteel licht winters is, begin ik dit logje met een foto van het huisje op 6 december 2012. Op die dag lag de Ecokathedraal er wel heel mooi bij, want zo’n laagje sneeuw accentueert de vele randjes van de gestapelde bouwwerken heel mooi …

Tijdens mijn fotokuiers door de Ecokathedraal heb ik in het verleden een paar maal een kijkje bij het huisje genomen. En als je dan zo vlak bij de ramen staat, dan gluur je natuurlijk ook meteen even naar binnen. Kijk maar even mee …

Morgen sluit ik de serie over de Ecokathedraal voorlopig af met een “Filmische zwerftocht door de Ecokathedraal”.

Skywatch Friday 446

In mijn Skywatch vandaag drie foto’s van een mooie zonsondergang in november …

In my Skywatch today three photos of a beautiful sunset in November …







Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend! – Enjoy your weekend!

In de Ecokathedraal (12)

Naar grotere hoogten kan ik jullie in de Ecokathedraal niet voeren. En verder naar achter ook niet, want voor ons ligt in de diepte de sloot die de grens van het terrein markeert …

We draaien ons om en dalen voorzichtig af naar de reguliere bodemhoogte in de omgeving van Mildam. Onderweg nog een enkele foto van een fotogenieke steenmassa …

En hoezeer mijn bovenbenen intussen ook beginnen te verstijven, dan kan ik het toch ook weer niet laten om nog even een keer door de knieën te gaan voor deze fotogenieke paddenstoel …

Als het pad even verderop weer wat breder is geworden, zet ik zo goed en zo kwaad als het gaat de pas er even in. Het is tijd om te gaan zitten. Maar eerst wil ik jullie de Porta Celi – de Hemelpoort – nog even van de andere kant laten zien. En als we uiteindelijk weer veilig de andere kant van de poort hebben bereikt, maak ik nog even een foto van de andere kant van de koepel. Daar is zelfs een soort trap tegenaan gebouwd, zie ik nu …

En dan is er gelukkig een prachtige nieuwe zitgelegenheid, een bankje lekker in de zon en aan de weg. Kunnen we nog mooi even napraten. Ik vond het weer een mooie, maar vermoeiende wandeling. Het was mooi om nieuwe bouwwerken te ontdekken en oude terug te zien. Mede door de vele positieve reacties vond ik het vervolgens een fijne blogserie om aan te werken. Intussen heb ik al mijn foto’s van de Ecokathedraal van 2002 tot nu geordend en daar ga ik zeker ook nog iets mee doen …

Morgen even een heel ander onderwerp in het kader van Skywatch Friday … En dan kom ik in het weekend nog even terug met een paar kleine toegiften op deze serie over de Ecokathedraal. 🙂

In de Ecokathedraal (11)

Zijn jullie er nog? Kan iedereen nog meekomen, of zijn jullie intussen afgehaakt …?
Nog even volhouden, we zijn er bijna …

Het meest uitdagende deel van de Ecokathedraal ligt helemaal achteraan. Om alles daar goed te kunnen bekijken, moet een smal pad langs de rand van een steile afgrond worden beklommen …

Deze foto’s komen overigens uit het archief. Toen ik hier in november aan toe was, heb ik van pure vermoeidheid aan fotograferen niet meer gedacht. En dan te bedenken dat Louis Le Roy hier bijna 50 jaar geleden de basis van de Ecokathedraal heeft gelegd. Al deze stenen heeft hij indertijd in zijn eentje door handen gehad. Ik moet er niet aan denken … Die man wint bij elk bezoek dat ik aan de Ecokathedraal breng nog aan respect …

– wordt nog één keer vervolgd –

In de Ecokathedraal (10)

Ik ben met mijn laatste omzwervingen door de Ecokathedraal aangekomen bij één van de oudste en mooiste delen van de Ecokathedraal …

Een lang pad met aan weerszijden halfhoge muren, afgewisseld met meters hoge massieve bouwwerken die aan Inca tempels of iets van dien aard doen denken …

Tijdens deze fotosessie in november heb ik er vooral voor gekozen om het gouden bladerdek boven en tussen de bouwwerken te laten zien. Enfin, bekijk zelf maar even of je het wat vindt of niet …

– wordt vervolgd –

In de Ecokathedraal (9)

Tot nu toe heb ik jullie vooral rond laten in kijken in het voorste deel van de Ecokathedraal. Via de kardinaalsmutsen zijn we bij deze loze schoorsteen nu zo ongeveer terechtgekomen in het middelste gedeelte …

Gestructureerde bouwwerken worden hier afgewisseld met minder gestructureerd materiaal. Ik ga daar verder niet te veel over vertellen. Het lijkt me het best dat jullie maar gewoon zelf wat rondkijken. Al wandelend begeven we ons langzaam maar zeker in de richting van één van de oudere, maar voor mij nog altijd één van de mooiste delen van de Ecokathedraal …

Voordat ik jullie echt meeneem dat deel in, komen we echter eerst aan bij het oude vertrouwde rustpunt dat daar al jarenlang speciaal voor mij lijkt te zijn geplaatst …

Op dat punt staand kun je wel vast even kijken waar we morgen naar toe gaan ..

– wordt vervolgd –