De herfst is nogal wispelturig deze week. ’t Is een beetje ‘Jantje huilt, Jantje lacht’ … Zonnige en regenachtige dagen wisselen elkaar in hoog tempo af. Na de regen van gisteren hebben we vandaag weer zon. De herfst op zijn mooist, al zijn de meeste bladeren intussen wel verdwenen. De foto’s hieronder tonen een deel van de herfsttooi van het bos bij Olterterp …
De wind huilde rond het rieten dak en liet de gesloten luikjes aan de westkant van de vogelkijkhut af en toe vervaarlijk klapperen. Maar de zon scheen en dat was doorslaggevend om gistermorgen na de koffie toch maar even in de auto te stappen voor een ritje naar de Jan Durkspolder …
Er scheerden alleen een paar maal een aalscholver en een meeuw voor de vogelkijkhut langs. Te snel voor een foto, daarom hield ik het na een kwartiertje voor gezien in de hut. Terug bij de auto besloot ik even naar de Wolwarren te rijden. Daar heb ik de auto even in de berm gezet bij de picknicktafel niet ver van de windmotor Barfjild …
Op zoek naar voedsel scharrelde er ten zuiden van de weg een grote zilverreiger door een greppel in het hooiland. Of hij een maaltje heeft kunnen verschalken, heb ik niet kunnen zien. Aan de andere kant van de weg deed een torenvalk intussen – eigenlijk net wat te ver weg – meerdere keren een poging om biddend te blijven hangen. De wind maakte het hem niet makkelijk …
En zo heb ik gisteren het nuttige en het aangename toch weer weten te verenigen; wat beweging in de frisse lucht en nog wat verse foto’s op de koop toe. Zo ver zal het vandaag niet komen. Ik trek straks virtueel de wereld in op de hometrainer
Afgezien van kortstondige bezoekjes van de stormen Austen en Boelo hebben we tot deze week eigenlijk een voorbeeldig rustige herfst gehad. Het was boven verwachting om nog tot eind oktober mooie en lekkere ritjes op de Joiny te kunnen maken …
Na een rappe daling van de temperaturen, gepaard gaand aan wind wind en regen, toont de herfst nu zijn andere gezicht. Omdat mijn ‘inwendige thermostaat’ defect is geraakt door MS, worstel ik momenteel zowel overdag als ’s nachts weer met de overgang naar de lagere temperaturen. Vooral mijn bovenbenen hebben het weer zwaar te verduren. Het moet zijn tijd weer even hebben, dan zal dat ook dit jaar wel weer wennen …
Extra belemmerende factor is een nieuwe gevoelsstoornis, die me sinds ongeveer drie maanden plaagt. Op een ochtend werd ik wakker met een ijskoude voet. Onderzoek door de huisarts leerde dat het niet aan de doorbloeding lag. Bleef over dat het een neurologische kwestie is. En daar is helaas niks aan te doen. Ik liep in huis altijd het liefst blootsvoets of op sokken, die tijd is echter voorbij. Als ik geen sokken en schoenen of sloffen draag, heb ik tegenwoordig de hele dag het gevoel dat mijn rechtervoet in een bak ijswater staat. En dat gaat – in tegenstelling tot het plaagstootje in Urk onlangs – niet zomaar weer voorbij. Echt romantisch is anders, maar zelfs in bed draag ik tegenwoordig af en toe sokken …
Intussen kijk ik alvast uit naar echt winterweer. Voor mijn voet zal het niets uitmaken, die voelt toch al koud aan. Voor mijn bovenbenen is het echter vaak een weldaad om bij vorst het thermisch ondergoed weer aan te kunnen hebben. Dat maakt het tegen die tijd weer wat makkelijker om buiten te zijn. Tot die tijd beperk ik het tot zo nu en dan een autoritje met hier en daar een korte fotostop. De foto’s op mijn blog zullen de komende tijd vooral uit het (recente) archief komen…
Het thema voor Fotobingo 13 van Saturnein is schaduwen. Voor schaduwen is licht nodig, daarom begin ik met een foto van Aafje bij het ‘Tempeltje van Ids’. De eerste en de laatste foto zijn de enige tegenlichtopnamen in deze serie…
Op de volgende negen foto’s hebben we de zon in de rug. Op de eerste drie foto’s heb ik wat gespeeld met de schaduwen bij het Tempeltje van Ids. De andere foto’s zijn gemaakt bij de uitkijktoren op de Woldberg, Smalle Ee, het Wad bij Wierum, de Ecokathedraal en de Deelen …
Tot slot kijken we nog een keer tegen de zon in naar de voet van de uitkijktoren bij het Katlijker Schar. Deze houten toren is intussen afgebroken, omdat hij helaas onveilig werd …
Terug bij de auto stelde Jetske voor om via een alternatieve route rustig huiswaarts te rijden. Daarbij kwamen we langs de Oude Haven van Kuinre. In het verleden waren we daar al meerdere keren gepasseerd, maar een tussenstop was er nog nooit van gekomen. Gelukkig waren mijn onderdanen na drie kwartier rust weer voldoende aangesterkt om er een korte fotokuier te kunnen maken.
De Oude Haven van Kuinre is een gerestaureerd stuk maritiem erfgoed in het Kuinderbos, bij Luttelgeest. Hij herinnert aan de tijd dat Kuinre een handelsplaats aan de Zuiderzee was, terwijl de haven nu midden in polderland ligt ….
Kuinre lag oorspronkelijk aan de oostkant van de Zuiderzee, bij de monding van de Linde en de Kuinder of Tjonger, Vanaf de 15e eeuw bloeide de plaats vooral door de boterhandel; er werden jaarlijks duizenden tonnen boter gewogen en verhandeld. Ook turf uit het achterland werd via de haven verscheept. De haven lag buitendijks langs de Havendijk en was verbonden met het Nieuwe Kanaal. Schippers uit de hele Zuiderzee kwamen er handel drijven en lading innemen …
De haven had een nadelige ligging: schepen hadden moeite om weer weg te zeilen, en westenwind voegde zand en slib toe aan de toegang. De verzanding maakte de haven steeds slechter bereikbaar. Rond 1890 ging het beheer naar de provincie Overijssel, maar de onderhoudsproblemen bleven. In 1743 werd daarom een nieuw Scheepsdiep aangelegd: een ongeveer 1,7 km lange vaargeul met dubbele strekdammen om verzanding tegen te gaan. Toch verslechterde de haven in de 19e eeuw opnieuw …
Met de aanleg van de Noordoostpolder kwam er definitief een einde aan Kuinre als havenplaats. Het laatste dijkgat werd op 13 december 1940 gesloten. Een jaar later lag de voormalige kuststrook tussen Blokzijl en Kuinre al droog, waardoor de haven door land werd omringd …
De haven werd in de jaren 1990 in oude staat teruggebracht. In 2016 restaureerde Staatsbosbeheer ook het historische havenhoofd. Er werden twee lichtwachtershuisjes geplaatst, de basaltstenen en houten rand werden hersteld en de steigerfundering verstevigd. De gerenoveerde haven werd op 11 september 2016 heropend. Het havenhoofd is een bijzonder waterstaatsmonument op het droge. Het laat mooi zien hoe een vroegere zeehaven nu volledig landinwaarts ligt …
Teruglopend naar de auto konden we concluderen dat we er weer een mooie dag van hadden gemaakt. We hadden de aanschaf van Jetskes’ nieuwe camera weer mooi weten te combineren met een gezonde dosis beweging in de buitenlucht …
Na enige tijd hadden we het wel bekeken bij de haven. Het werd langzamerhand tijd om terug te gaan naar de auto. Waar we op de heenweg langs de voet van de vuurtoren waren gelopen en via de trap waren afgedaald, liepen we nu beneden langs om de vuurtoren heen …
Voorbij de vuurtoren zag ik een blauwe reiger op de basaltblokken aan de waterlijn staan. Een stuk daarachter was in het IJsselmeer een grote steen te zien waar drie meeuwen op stonden. Dat is niet zomaar een steen. Het is de Ommelebommelsteen, een granieten kei, zo’n 30 meter van de kust van Urk. De steen speelt een belangrijke rol in de geboortefolklore van het vroegere eiland …
De legende staat beschreven bij een beeldje genaamd De Vroemoêr (Urkers voor De Vroedvrouw), gemaakt door Piet Brouwer. Het beeld toont de vader die bij de steen naar het deurtje zoekt, terwijl de vroedvrouw met een mandje in de boot blijft wachten …
Intussen had mijn MS – zoals wel vaker – plotseling weer toegeslagen. Mijn rechterbeen begon dienst te weigeren, waardoor ik het elke stap min of meer moest meeslepen. Veel verder dan 150 m was het niet, maar het laatste deel van de kuier terug naar de auto werd nog een zware tocht. Gelukkig staan er langs de kustlijn meerdere bankjes waar ik even gebruik van kon maken. Nadat ik mezelf onder aanmoediging van mijn fotomaatje tot slot ook de trap naar het Vissersmonument had weten op te hijsen, kon ik daar vandaan deze foto nog maken ..
Microsoft werd gisteren op vrijdag de dertiende getroffen door een grote storing die wereldwijd netwerken deels plat legde. Dat zal wereldwijd weer heel wat gekost hebben …
Onschuldiger van aard was het netwerk, dat – niet ver van de hangende netten – op een bank fotogeniek lag te zijn in de zon …