Het prieeltje afgebroken

Door alle lichamelijke ongemakken, heb ik dit jaar pas in augustus weer een kuiertje naar het prieeltje bij Doktersheide gemaakt. Nou ja, kuiertje … het werd bijna een overlevingstocht waarbij een kapmes handig geweest zou zijn, want het pad naar het prieeltje was nauwelijks meer te zien. Dat beloofde weinig goeds, vreesde ik …

Ik was benieuwd hoe het prieeltje er nu bij zou staan, nadat het een jaar eerder was afgesloten i.v.m. instortingsgevaar als gevolg van zwamgroei. Tijdens mijn gang door het rietland kreeg ik er steeds minder vertrouwen in. Pas toen ik over het laatste stuk van het vlonderpad liep, werd mijn bange voorgevoel bevestigd, het prieeltje was compleet verdwenen …

Alleen het metalen onderstel, als ’t ware het fundament waarop het houten prieeltje had gestaan, herinnerde nog aan de kijkhut, die ten prooi was gevallen aan dodelijke zwamgroei ….

De omringende natuur is er nog steeds even mooi. Maar even lekker beschut zitten tegen regen en wind uit noordelijke richtingen, dat is er voorlopig niet meer bij. Ik kan alleen maar hopen dat Staatsbosbeheer besluit tot herbouw, maar ik vrees het ergste …

Het is jammer, maar het is niet anders. Volgend jaar maar verder zien …

Het prieeltje afgesloten

Eén van mijn favoriete plekjes om ook bij minder mooi weer af en toe eens even lekker aan de waterkant te zitten, is was de kijkhut bij De Tike, in de volksmond ‘het prieeltje’ aan de oever van de Leijen bij Doktersheide. Toen ik daar in september 2016 weer eens een kijkje wilde nemen, kwam ik voor een dichte deur te staan …

Nou ja, ‘deur’ is wat veel gezegd, de toegang tot het prieeltje was dichtgetimmerd en aan de planken waren grote geplastificeerde plakkaten met het logo van Staatsbosbeheer bevestigd …

‘Kijkhut “De Tike” afgesloten wegens zwamgroei. Niet betreden in verband met instortingsgevaar …’

Daar was ik niet echt blij mee. Tussen het heen en weer waaiende riet was het uitzicht er in principe niet veel minder om, maar van echt lekker zitten was toch geen sprake op de steiger …

– wordt vervolgd –

Skywatch Friday 405

Een paar foto’s van de zonsondergang gisteravond bij de Leijen …

A few shots of yesterday’s sunset near the small lake Leijen …













Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Rûzige Krystdagen

Aan het grijze weerbeeld van de afgelopen tijd lijkt vandaag een eind te zijn gekomen, maar van winterweer is nog altijd geen sprake …

Met een stormachtige wind kunnen we hier in het noorden intussen spreken van ‘rûzige Krystdagen’ oftewel winderige Kerstdagen, maar er zit in elk geval weer licht en leven in de lucht en dat is winst …

Sportzomer 2016 – even bijkomen

De sportzomer van 2016 kwam afgelopen weekend tot een voorlopig hoogtepunt met een prachtige medailleregen op het EK atletiek in Amsterdam, een geweldige tweede plaats van Max Verstappen in de Grand Prix van Groot-Brittannië en een fantastische zege van Tom Dumoulin in een loodzware bergetappe in de Tour de France. Hoog tijd om op deze eerste rustdag in de Tour de France even wat  tot rust te komen …









En waar kunnen we dat nou beter doen dan in het prieeltje aan de Leijen bij Doktersheide …? Zacht golvende weerspiegelingen te midden van een kleine oceaan van stilte, die alleen af en toe wordt onderbroken door de roep van een vogel of de zachte plons van een visdiefje dat het wateroppervlak doorklieft. Als je hier een uurtje hebt gezeten, dan kun je de hele wereld weer aan en ben je zo maar weer klaar voor het vervolg van de sportzomer van 2016 …








Een roodoogjuffer in close-up

Nadat ik me een tijdje naar volle tevredenheid had vermaakt met de rietzanger, vervolgde ik mijn weg richting auto. Onderweg wisten een azuurjuffer en een distelvlinder aan mijn camera te ontsnappen …









Met een roodoogjuffer had ik even later meer geluk. De eerste foto’s gingen de mist in, omdat het rietblad waar het beestje op zat nogal heen en weer werd gewiegd door de wind. Bij de bovenstaande foto begon het er op te lijken, maar pas met de foto hieronder was ik echt tevreden. Dat maakte me echter ook wat overmoedig, waardoor het juffertje er geschrokken vandoor ging …









Ik zag nog net dat ze op een pompeblêd in de vaart neerstreek, te ver buiten bereik om nog eens een macro-opname te kunnen maken, maar goed genoeg om met de zoomlens nog even een plaatje ten afscheid te kunnen maken …