Het thema voor Fotobingo 13 van Saturnein is schaduwen. Voor schaduwen is licht nodig, daarom begin ik met een foto van Aafje bij het ‘Tempeltje van Ids’. De eerste en de laatste foto zijn de enige tegenlichtopnamen in deze serie…
Op de volgende negen foto’s hebben we de zon in de rug. Op de eerste drie foto’s heb ik wat gespeeld met de schaduwen bij het Tempeltje van Ids. De andere foto’s zijn gemaakt bij de uitkijktoren op de Woldberg, Smalle Ee, het Wad bij Wierum, de Ecokathedraal en de Deelen …
Tot slot kijken we nog een keer tegen de zon in naar de voet van de uitkijktoren bij het Katlijker Schar. Deze houten toren is intussen afgebroken, omdat hij helaas onveilig werd …
Terug bij de auto stelde Jetske voor om via een alternatieve route rustig huiswaarts te rijden. Daarbij kwamen we langs de Oude Haven van Kuinre. In het verleden waren we daar al meerdere keren gepasseerd, maar een tussenstop was er nog nooit van gekomen. Gelukkig waren mijn onderdanen na drie kwartier rust weer voldoende aangesterkt om er een korte fotokuier te kunnen maken.
De Oude Haven van Kuinre is een gerestaureerd stuk maritiem erfgoed in het Kuinderbos, bij Luttelgeest. Hij herinnert aan de tijd dat Kuinre een handelsplaats aan de Zuiderzee was, terwijl de haven nu midden in polderland ligt ….
Kuinre lag oorspronkelijk aan de oostkant van de Zuiderzee, bij de monding van de Linde en de Kuinder of Tjonger, Vanaf de 15e eeuw bloeide de plaats vooral door de boterhandel; er werden jaarlijks duizenden tonnen boter gewogen en verhandeld. Ook turf uit het achterland werd via de haven verscheept. De haven lag buitendijks langs de Havendijk en was verbonden met het Nieuwe Kanaal. Schippers uit de hele Zuiderzee kwamen er handel drijven en lading innemen …
De haven had een nadelige ligging: schepen hadden moeite om weer weg te zeilen, en westenwind voegde zand en slib toe aan de toegang. De verzanding maakte de haven steeds slechter bereikbaar. Rond 1890 ging het beheer naar de provincie Overijssel, maar de onderhoudsproblemen bleven. In 1743 werd daarom een nieuw Scheepsdiep aangelegd: een ongeveer 1,7 km lange vaargeul met dubbele strekdammen om verzanding tegen te gaan. Toch verslechterde de haven in de 19e eeuw opnieuw …
Met de aanleg van de Noordoostpolder kwam er definitief een einde aan Kuinre als havenplaats. Het laatste dijkgat werd op 13 december 1940 gesloten. Een jaar later lag de voormalige kuststrook tussen Blokzijl en Kuinre al droog, waardoor de haven door land werd omringd …
De haven werd in de jaren 1990 in oude staat teruggebracht. In 2016 restaureerde Staatsbosbeheer ook het historische havenhoofd. Er werden twee lichtwachtershuisjes geplaatst, de basaltstenen en houten rand werden hersteld en de steigerfundering verstevigd. De gerenoveerde haven werd op 11 september 2016 heropend. Het havenhoofd is een bijzonder waterstaatsmonument op het droge. Het laat mooi zien hoe een vroegere zeehaven nu volledig landinwaarts ligt …
Teruglopend naar de auto konden we concluderen dat we er weer een mooie dag van hadden gemaakt. We hadden de aanschaf van Jetskes’ nieuwe camera weer mooi weten te combineren met een gezonde dosis beweging in de buitenlucht …
Na enige tijd hadden we het wel bekeken bij de haven. Het werd langzamerhand tijd om terug te gaan naar de auto. Waar we op de heenweg langs de voet van de vuurtoren waren gelopen en via de trap waren afgedaald, liepen we nu beneden langs om de vuurtoren heen …
Voorbij de vuurtoren zag ik een blauwe reiger op de basaltblokken aan de waterlijn staan. Een stuk daarachter was in het IJsselmeer een grote steen te zien waar drie meeuwen op stonden. Dat is niet zomaar een steen. Het is de Ommelebommelsteen, een granieten kei, zo’n 30 meter van de kust van Urk. De steen speelt een belangrijke rol in de geboortefolklore van het vroegere eiland …
De legende staat beschreven bij een beeldje genaamd De Vroemoêr (Urkers voor De Vroedvrouw), gemaakt door Piet Brouwer. Het beeld toont de vader die bij de steen naar het deurtje zoekt, terwijl de vroedvrouw met een mandje in de boot blijft wachten …
Intussen had mijn MS – zoals wel vaker – plotseling weer toegeslagen. Mijn rechterbeen begon dienst te weigeren, waardoor ik het elke stap min of meer moest meeslepen. Veel verder dan 150 m was het niet, maar het laatste deel van de kuier terug naar de auto werd nog een zware tocht. Gelukkig staan er langs de kustlijn meerdere bankjes waar ik even gebruik van kon maken. Nadat ik mezelf onder aanmoediging van mijn fotomaatje tot slot ook de trap naar het Vissersmonument had weten op te hijsen, kon ik daar vandaan deze foto nog maken ..
Nadat we tot de ontdekking gekomen waren dat de vuurtoren gesloten, raakte Jetske er in gesprek met een paar kinderen. Ik liep intussen om de vuurtoren heen. Aan de kant van het IJsselmeer nestelde ik me even op één van de bankjes in de zon. Weer en wind wilden wel even meewerken aan een foto van een paar passerende wandelaars …
Zodra Jetske zich weer bij me had gevoegd, daalden we de heuvel waarop de vuurtoren staat af via de trap aan de zuidkant. Daar vandaan liepen we verder in de richting van de haven. Het was rustig op de scheepswerf Westhaven …
Een stukje verderop op de Staversekade was Jetske bezig haar nieuwe camera de Canon EOS R6 eens stevig aan de tand te voelen. Ik heb intussen begrepen dat ze zeer tevreden is met de eerste resultaten ..
Bij het gebouw van de Stichting Urkerbotter aan de overkant van de haven lag een botter. Wij stonden op de Staversekade, vlak voor ons lagen een paar Urker kotters en twee kotters uit Enkhuizen aan de wal …
Mijn fotomaatje was aan een nieuwe (lees: andere) camera toe. Het beste adres daarvoor is bij ons in het noorden toch wel Cameranu. En dus togen we gistermorgen naar Urk. Terwijl ik daar lekkerbekkend langs de vitrines struinde, kwam Jetske al snel tot zaken …
Om de nieuwe aanwinst meteen eens flink aan het werk te zetten, besloten we na de lunch eens te kijken of we de vuurtoren konden beklimmen. Dat viel echter tegen, we kwamen er voor de dicht deur. Desondanks hebben we er wel de nodige stappen omhoog en omlaag gemaakt met een wandeling naar de oude haven van Urk en terug …
Op weg terug naar huis hebben we nog een korte kuier gemaakt bij de Oude haven van Kuinre. Daar waren we de afgelopen jaren al verschillende keren aan voorbij gereden. Vaak was het dan al te laat om er een tussenstop en een fotokuier te maken. Nu konden we dat nog mooi even meepakken …
Ik zal niet zeggen dat ik me eraan vertild heb, maar ik was gisteravond na thuiskomst wel aan het eind van mijn Latijn. Maar dat is – mits binnen de juiste proporties – wel eens goed voor me, nu ik vanwege het koudere weer weer minder buiten ben dan in het afgelopen halfjaar. Vandaag en morgen is het weer goed weer om wat te rusten en herstellen …
Afrondend: het was weer een prima dag waarin we het nuttige en het aangename weer uitstekend hebben weten te verenigen.En nu ga ik in de herstelmodus. Fijn weekend allemaal.
Deze brievenbus had ik al eens eerder zien staan tussen Beetsterzwaag en Boornbergum, zonder er iets mee te doen. Gistermiddag kwam ik er weer langs. Wetend dat ‘brievenbussen’ het thema van de week is in Saturneins’ fotobingo, heb ik er toen maar even een foto van gemaakt …
In wat minder prominente rollen zouden er vast nog wel een paar in mijn archief te vinden zijn, dacht ik. Dat is de onderstaande serie geworden met achtereenvolgens brievenbussen in Giethoorn, Aldeboarn, Firdgum, Ljussens en Drachten …
Omdat het niet meteen duidelijk was hoe laat het zou gaan regenen, besloot ik voor de zekerheid en voor de verandering eens een ritje in Drachten te maken. Ik ben weer eens naar de wijk van mijn jeugdjaren gereden, de wijk ‘de Swetten’. Mijn eerste twee schooljaren heb ik doorgebracht in een noodgebouw aan de Tijen. Op die locatie is niets uit die tijd meer herkenbaar. Maar de oude school 4, tegenwoordig ‘o.b.s. de Swetten’, staat nog in bijna originele staat aan de Kuiperssingel. Daar heb ik in klas 3 en 4 gezeten. De bomen op de onderstaande foto stonden er toen waarschijnlijk ook al …
Nadat ik nog wat foto’s op andere plekjes in de wijk had gemaakt, besloot ik op weg naar huis via industrieterrein de Haven te rijden. Terwijl ik in het verlengde van de Rien het tunneltje onder de Noorderhogeweg in reed, kwam ik in een groep steppende kinderen terecht. Waar zij verderop bij de Loswal linksaf gingen, ging ik naar rechts …
Ik vond om de een of andere reden dat het tijd was om weer eens een paar foto’s te maken van wat ik met stip het lelijkste gebouw van Drachten vind. Het is de veevoederfabriek van Agrifirm, vroeger de CAF. De kolos is zelfs nog groter en wanstaltiger geworden dan toen ik er in maart 2009 een fotoserie van heb gemaakt met Johan …
Eerst maar snel weer vergeten en terug naar vrolijker objecten. Denkend aan het groepje kinderen dat me had ingehaald, besloot ik langs het skatepark in het Slingepark te rijden. Wie weet, misschien zou ik ze daar weer aantreffen. Dat bleek echter niet het geval te zijn, maar ik kon er wel een paar andere jongens kieken die zich op rolletjes voortbewogen ….
Omdat de regen nog altijd uit bleef, reed ik een stukje verder het park in. Daar ging ik even op een van de bankjes rond de vijver te gaat zitten. Tot mijn verrassing zag ik even later ook de steppers uit het tunneltje weer terug. Niet onlogisch want zulke mooie, hier en daar lekker gooiende asfalt paadjes hebben ze in mijn oude – hun huidige – woonwijk de Swetten niet …
Nadat ik ze een paar keer voorbij had zien komen, werd het tijd om wat te chillen. Dat deden ze op de speeltoestellen aan de andere kant van de vijver. Ik vond het wel grappig dat die jongens mijn pad en paar maal kruisten op de dag, waarop ik zelf even terug ging naar de wijk waar ik mijn kinderjaren heb doorgebracht. Dat was toen, dankzij veel braakliggende stukken grond, nog een mooie groene wijk om op te groeien. Tegenwoordig zijn alle vrije terreintjes van toen bebouwd met woningen. De wijk waar ik woon is een stuk groener. Ik begrijp die jongens dus wel …