Ecokathedrale fotokuier 28

We schrijven maart 2020 als de wereld ineens op zijn kop komt te staan door een pandemie. Vanuit China waaiert het coronavirus COVID-19 over de hele wereld uit. Vanaf 15 maart gaat ons land in een langdurige ‘intelligente lockdown’.

Eigenlijk veranderde er in eerste instantie niet eens zo gek veel voor mij. Een druk sociaal leven hadden we toch al niet meer en mijn fotokuiertjes in de Friese natuur, waar het nog stiller was dan normaal, konden op de meeste plaatsen gewoon doorgaan. Omdat de noordelijke wind het op vlakte nog een tijdlang allerminst aangenaam maakte, was de Ecokathedraal tussen de bomen een tijdlang bijna wekelijks een fijn toevluchtsoord. Het was en is geen straf om daar tussen het ontluikend groen af en toe eens op een stenen muurtje in de zon te zitten …

Eerst zien of voelen

Na een koud en winderig weekend zijn ons voor deze week ook in het noorden een paar mooie en aangename voorjaarsdagen in het vooruitzicht gesteld. Zekerheidshalve huldig ik tegenwoordig steeds vaker de stelling ‘eerst zien of voelen, dan pas geloven’

Dat geldt zeker ook voor de weersverwachting. Zoals een trein bij ons in Fryslân plotseling een mooie zonsondergang kan verduisteren, zo kan ook het draaien van de wind van zuid naar noord hier in het noorden zomaar een trui schelen …

Op dit moment voelt het met nog geen 12 ºC op de thermometer onder goeddeels bewolkte hemel in ieder geval nog allerminst voorjaarsachtig aan. Ik wacht maar af wat de zonsopkomst morgen brengt, denk ik …

Ecokathedrale fotokuier 26

Begin oktober 2019 ben ik voor de derde keer dat jaar naar de Ecokathedraal geweest. Na de sneeuwwandeling in januari heb ik in er juli nog een rondgang gemaakt met matroos Beek en haar kapitein. Tot mijn spijt heb ik die dag – geheel tegen mijn gewoonte in – meer lopen praten dan dat ik heb gefotografeerd.

Ik ben deze fotokuier in oktober begonnen, waar ik in januari was geëindigd: in de stenen iglo. Nadat ik die weer even van binnen had bekeken, heb ik de Porta Celi – de hemelpoort – eens vanuit een ander perspectief gefotografeerd. Het zonlicht kierde op verschillende plaatsen in het bos mooi door het al voorzichtig uitdunnende bladerdek. Licht en schaduw speelden in stilte hun spel op en rond de betonnen objecten. De bekende ‘RUSTPLAATS’ waar naar verluidt ook Louis le Roy zelf wel eens zat te mijmeren, werd het eindpunt die dag.

Na de rust en nog even een blik in de richting van de ‘Inca-tempels’ iets verderop werd het tijd om de terugweg te aanvaarden. Het was een vermoeiende kuier, maar het prettige weerzien maakte het opnieuw alleszins de moeite waard …

Zicht over de polder

Na het korte gesprek met de vier wandelaars liep ik nog een stukje verder over de Westersânning om even uit te kijken over het water aan de zuidkant van de Jan Durkspolder …

Ginds staat de vogelkijkhut met zijn poten in het water. Het was me te koud en te grijs om er naar toe te lopen, vooral ook omdat er vrijwel geen vogels te zien waren …

Toen ik mijn camera op een windmotor aan de zuidkant van de polder richtte, kwam er ergens halverwege een blauwe reiger uit het riet tevoorschijn …

De reiger vloog op om een stukje verderop in de plas neer te strijken. Of hij daar een visje of een kikker heeft weten verschalken, heb ik niet afgewacht, want thuis wachtte de koffie intussen …

Een gammele polderbrug

Ik neem jullie weer even mee terug naar de dag, waarop ik die reeën en hazen ontmoette. Dat gebeurde terwijl ik onderweg was naar de Jan Durkspolder. Omdat de reeën en de hazen niet van plan leken om weg te gaan, heb ik dat uiteindelijk zelf maar gedaan. Een minuut of tien later zag ik bij de Jan Durkspolder een tweede ‘bekende’ sprong reeën in het land achter een rietboer lopen …

Een stukje verderop heb ik de auto even stil gezet voor de gammele brug in de Westersânning. Ik had al eens vaker het plan opgevat om daar eens wat foto’s van te maken, maar het was er tot dusver niet van gekomen. Omdat het grijze en troosteloze weer van dat moment goed bij de huidige staat van de brug paste, heb ik er nu maar eens werk van gemaakt …

Omdat de vogelkijkhutten in de Jan Durkspolder en de uitkijktoren ‘Romsicht’ alle drie aan de andere kant van deze gammele brug staan, hobbel ik er nog regelmatig overheen. Een echt betrouwbare indruk maakt hij al lang niet meer, maar zo lang de vuilniswagen van de gemeente en het zware verkeer van en naar de gaswinlocatie aan het eind van de weg erover kunnen, zal hij ons Golfje ook nog wel houden …

Terwijl ik de brug van verschillende kanten fotografeerde, ontmoetten twee paar wandelaars elkaar aan de andere kant van de brug bij een hek. Daar bleven ze staan praten. Terwijl ik hen even later passeerde, sprak één van de vier wandelaars me aan …

“Hoe liket it, sil it hast wêze …?”
“Hoe no …?”
“Ik sei: dizze man stiet sa te fotografearjen, dy sil wol fan’e gemeente wêze …”

Nou nee, ik was niet van de gemeente, maar mijn nieuwsgierigheid was wel gewekt en dus bleef ik even staan praten. De gemeente schijnt al jaren geleden toezeggingen te hebben gedaan dat de brug vervangen zal worden. Maar zoals dat wel vaker gaat met overheden, gaat het ook hier niet erg vlot. Nadat we nog even hadden staan praten, nam ik afscheid om nog even een stukje de polder in te lopen …

Ecokathedrale fotokuier 25-2

We vervolgen onze tocht van januari 2019 door de besneeuwde Ecokathedraal. We starten waar we vorige week geëindigd zijn, op het lange pad met de ‘Inca-tempels’ ergens halverwege de Ecokathedraal. Daar vandaan gaan we naar de ruïnes op het oudste en hoogste deel helemaal achter in het bos. Onderweg kruisen we verse sporen in de sneeuw en uiteindelijk vliegen we door ‘de iglo’ weer naar buiten …

Camerabewaking bij de Linde

Nadat we op de eerste locatie geen ijsvogel hadden gezien, reden we naar het riviertje de Linde. Daar is een plekje waar Jetske vorig jaar meerdere keren een ijsvogel op de gevoelige plaat heeft vastgelegd …

We kwamen uit bij een bruggetje over een oude sluis in de Linde. Vanaf het bruggetje gezien staat er op de linkeroever een mooi bosschage. Op de rechteroever stond een bosje struikgewas dat onlangs om de een of andere reden is verwijderd …

Terwijl Jetske op de rechteroever neerknielde om wat foto’s te maken van de plek waar eerder die struiken stonden, vroeg ze zich af waarom er sinds kort camerabewaking is op die plek. Voor de ijsvogel zal het niet zijn …

Enkele honderden meters verderop is ineens een boorinstallatie verrezen. Sinds de gaswinning in Groningen wordt afgebouwd, wordt hier in Fryslân en de Kop van Overijssel het ene na het andere kleine gasveld (opnieuw) aangeboord om maar zoveel mogelijk gas uit de bodem te halen. En dan staat er dus ineens weer zo’n vervuilend en lawaai veroorzakend gevaarte midden in de natuur. Zo gaat dat bij ons in Fryslân en Overijssel tegenwoordig …

En de burger heeft er niks over te zeggen. Maar vandaag en morgen kunnen we ook deze gekkigheid proberen bij te sturen door een verstandige stem uit te brengen op een progressieve partij …

De ijsvogel liet zich ook hier die dag overigens niet meer zien. Of hij slachtoffer is geworden van de winter, van het verdwijnen van zijn bosje op de rechteroever of van die boorinstallatie, we zullen het nooit weten. Om de gedachten wat te verzetten, heb ik me ter plekke nog maar even uitgeleefd op het al behoorlijk afgeleefde remmingswerk bij de oude sluis …

Ik heb de hoop om toch nog eens een ijsvogel te fotograferen natuurlijk nog niet opgegeven. Eens komt de dag …