Op een paal

Op een paar palen van het hek, dat toegang heeft tot het paadje door het rietland naar de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ bij de Leijen, heeft zich een interessante moscultuur ontwikkeld …

De vorige keer dat ik er langs kwam, heb ik er maar eens wat foto’s van gemaakt. Ik vind ’t gewoon mooi …

Hekken, palen en een sloot

Wie hier al wat langer meeleest, weet dat ik houd van ons nog altijd mooie Friese platteland. Maar er zijn van die dagen dat het allemaal nog net wat mooier oogt dan normaal …

Als ‘kind van de winter’ ben ik vooral op dagen als vorige week woensdag niet binnen te houden. Zoals het witte rijplaagje het reliëf op de kuilbult accentueerde, zo deed het dat ook in het toch zo vlakke Friese landschap …

En dan zo’n sloot, die als een schitterende scheiding tussen de landerijen loopt. In de verte houden een groep eenden en wat ganzen een wak open. Je weet tenslotte maar nooit hoe lang de kou aanhoudt …

En dan gaat de rit weer verder door weilanden met zacht bollende ruggen tussen de greppels. Een lange rij kale bomen loopt in de verte parallel met een weg …

Hieronder staan die bomen nog net wat duidelijk afgetekend tegen de pasteltinten in de lucht. Met een paar palen en een drinkbak voor het vee sluit ik dit logje af …

Terug bij Westhoek

Op ons tripje door de westelijke Waddenstreek zijn we heel toepasselijk aangekomen bij Westhoek. Ik begin met een paar foto’s van een strak, deels overdekt zithoekje naast de parkeerplaats bij de kwelder (Google Maps). Het is ontworpen door Henk Rusman en geplaatst ter herinnering aan het opheffen van de gemeente Het Bildt. De naam van het kunstwerk is ‘Súdwester’. Ik vind het alleen op mijn minst raar dat Westhoek zonder W is geschreven en Het Bildt zonder t

Het Bildt maakte ooit deel uit van de Middelzee en is een van de oudste Nederlandse polders. Hertog George van Saksen liet het gebied in 1505 inpolderen door Hollanders. De bewoners van dit gebied worden Bilkerts genoemd, ze zijn deels van Friese en Hollandse oorsprong en spreken een eigen karakteristieke taal, het Bildts. Op 1 januari 2018 is de gemeente Het Bildt samen met drie andere gemeenten opgegaan in de nieuwe gemeente Waadhoeke

Tijd om de dijk te beklimmen, we waren tenslotte gekomen om aan de andere kant van de dijk vogels te fotograferen. Maar eerst kwamen we langs het monument ter herinnering aan de ‘Poerdersramp’ in september 1935 …

Over het monument en de ramp heb ik op 14 oktober al het een en ander verteld. Maar ook op de website van The Friezinn is er aandacht voor in het hoofdstuk ‘Sterke verhalen’

Nadat de plaatjes op de dijk waren gemaakt, daalden we de dijk af en liepen we de kwelder op. Daar wachtte ons een teleurstelling …

Stare down met een kolos

Het was rustig in de Jan Durkspolder. Behalve wat grote grazers was er weinig leven te zien …

Terwijl ik naar het hek liep, had ik meteen de aandacht. Al snel kwam de grote kolos mijn kant op …

Bij het hek aangekomen leek hij me in eerste instantie sluiks vanuit een ooghoek op te nemen …

Dan liet hij alle schroom vallen en legde zijn kop op het hek. Wat volgde was een lange staredown

Zodra hij de blik afwendde, heb ik me tactisch teruggetrokken. Ik had de staredown dan wel gewonnen, maar je weet nooit wat zo’n beest zich nog in zijn kop haalt. En ik had wel mijn rode vest aan … 😉

Zicht over de polder

Na het korte gesprek met de vier wandelaars liep ik nog een stukje verder over de Westersânning om even uit te kijken over het water aan de zuidkant van de Jan Durkspolder …

Ginds staat de vogelkijkhut met zijn poten in het water. Het was me te koud en te grijs om er naar toe te lopen, vooral ook omdat er vrijwel geen vogels te zien waren …

Toen ik mijn camera op een windmotor aan de zuidkant van de polder richtte, kwam er ergens halverwege een blauwe reiger uit het riet tevoorschijn …

De reiger vloog op om een stukje verderop in de plas neer te strijken. Of hij daar een visje of een kikker heeft weten verschalken, heb ik niet afgewacht, want thuis wachtte de koffie intussen …

Wachtend op de winter

Nog steeds wijst alles erop dat we vandaag de winter in duiken. Maar of het tot de helse winter komt, die ons de afgelopen dagen in de landelijke media is voorgespiegeld, dat moet allemaal nog. De onderstaande druppel geeft niet echt een helder beeld over de toekomstige ontwikkelingen, maar ik weet wel dat de temperatuur hier intussen is gedaald tot 0,3 ºC en de gevoelstemperatuur ligt rond -4 ºC …

Voor de schaatsers lonkt er zeker perspectief voor de komende week. Het ondergelopen land bij De Headammen ligt er helemaal klaar voor. Na twee nachten met matige vorst verschijnen hier vaak al de eerste schaatsers om zich op glad ijs te wagen. En als het vervolgens nog een paar dagen lekker koud blijft, kun je hier vandaan via Earnewâld alle kanten op. En daar ziet het zeker naar uit met overdag lichte en ’s nachts matige tot strenge vorst. De sneeuw lijkt hier geen spelbreker te zijn om de ijsgroei te temperen, nu alleen nog hopen dat de wind na morgen snel gaat liggen. Maar hoe het ook uitpakt, de kenners kiezen niet meteen voor die uitnodigende route richting Earnewâld op de middelste foto, dat is een sloot en die zou wel eens verrassend diep kunnen zijn …   😉

Maar goed, ik schaats niet meer. Ik verheug me meer op fotogenieke sneeuwwandelingen. Samen met het eerste bloeiende sneeuwklokje heb ik daaromtrent vanmorgen echter een paar traantjes weggepinkt. Het eerder deze week aangekondigde pak sneeuw sneeuw lijkt ons namelijk opnieuw niet te worden gegund. Van een centimeter of 30 is het voor onze omgeving intussen teruggebracht tot 5 à 10 centimeter. En van lekker wandelen is in een sneeuwjacht ook al geen sprake …

Maar goed, het is en blijft natuurlijk wel weer, en dat kan zeker in een situatie als vandaag en morgen knap grillig zijn. Ik blijf de ontwikkelingen volgen en ik laat me graag verrassen. Voor wie op de hoogte wil blijven van de actuele temperaturen, dit is het linkje naar mijn weerstation: Meteo Afanja – Drachten (ook terug te vinden in de linker kolom onder het kopje ‘Afanja op internet’.