Tureluurs in actie

Maandagochtend heb ik weer een ritje gemaakt in de omgeving van Earnewâld. Ook deze keer wachtte me weer een leuke verrassing aan de Hooiweg. De hooilanden aan weerszijden van de doodlopende weg hebben zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een interessant klein vogelgebied …

De afgelopen maanden heb ik er al een paar maal een grutto kunnen portretteren. Maandag wachtte me daar opnieuw een leuke verrassing. Links van de weg stond een tureluur op de paal van een stalen hek. Vrijwel recht daar tegenover stond aan de overkant van de weg een tureluur op een oud, wat scheef hangend hek …

Voorzichtig parkeerde ik de auto in de berm rechts van de weg tussen beide vogels in. De vogel aan de linkerkant van de weg vloog al snel op om een rondje te vliegen. Daarna landde hij bij zijn partner aan de andere kant van de weg op een dikke paal …

Nadat beide vogels een paar maal een korte vlucht hadden gemaakt, zag ik op een bepaald moment wat bewegen in de linker berm. Zag ik dat nu goed …? Ja, daar zocht een tureluurskuiken moeizaam zijn weg tussen weerbarstige grassprieten en klaverbloemetjes. Al snel kwam er een tweede achteraan …

Kort na elkaar vlogen beide tureluurs op van het hek. De luchtmacht leek in actie te komen als om een veilige oversteek van de kuikens naar de overkant van de weg te garanderen …

Hang- en sluitwerk

Het troosteloze koude en grijze weer en de voortslepende vermoeidheid van lijf en leden weerhouden me er nog steeds van om de natuur weer eens in te gaan. Daarom heb ik ook voor vandaag maar weer een paar toepasselijke foto’s uit het archief tevoorschijn gehaald …

Dit kapotte houten hek en een verroest hek van metaal hebben het ook niet makkelijk. Ze zijn provisorisch samengebonden met pakjestouw om het weiland af te kunnen sluiten.

Samen staan ze wel ongeveer voor de staat van mijn lichaam en geest, aangetast en traag. Maar ik heb één voordeel, ik word nog niet met touwtjes bij elkaar gehouden …

Twee brommers en een Lada

Jetske en ik treffen nog wel eens wat bijzonders aan op Reaklif. Zo stond er in juli 2016 een prachtige Wolseley geparkeerd: https://wp.me/pHUJ-416. Twee jaar geleden troffen we er twee stellen vrolijke Friese vrienden, die met een eend op pad waren: https://wp.me/pHUJ-h3F. Ditmaal figureerden er een paar brommers en een Lada …

Als oud-brommerrijder was ik nieuwsgierig naar het merk van de brommer die langs het hek stond. Dat het geen Zündapp was zoals de mijne, had ik al gezien. Dichterbij gekomen bleek het een mooie zwart-witte Honda te zijn …

Nadat ik er een paar foto’s van had gemaakt, liep ik naar Jetske die een auto aan het fotograferen was. Terwijl ik in die richting liep, kwam de brommer me luid knetterend voorbij om in zuidelijke richting af te dalen …

Bij Jetske gekomen, was zij in gesprek geraakt met de eigenaar van een Lada. De man verhaalde enthousiast over zijn avonturen met deze uit Oekraïne geïmporteerde auto. Het bleek te gaan om een luxe uitvoering van het model waar ik zelf ook een jaar of vier in heb rondgetoerd. Dit exemplaar was in dienst geweest als directiewagen bij een grote fabriek, vertelde de eigenaar, terwijl hij nog wat Roebels uit het handschoenenkastje tevoorschijn haalde …

Vlak bij het monument stond even later nog een tweede brommer. Hier ging het om een zwart-blauwe met stickers beplakte Honda, die op dat moment door de berijder werd gefotografeerd. Die berijder zag er tamelijk opvallend, maar veilig uit in zijn gele hesje. Op de achterkant van zijn zwarte, eveneens met stickers beplakte helm, had hij een actioncamera gehangen …

Korte tijd later zag ik ook hem in zuidelijk richting uit beeld verdwijnen …

– wordt vervolgd

Een rietzanger en een visdiefje

Fotomaatje Jetske stelde vrijdag voor om eens te kijken of de zwarte sterns zich weer lieten zien rond de vogelkijkhut ‘Blauwstirns’ bij de Leijen. We hadden de auto net achter ons gelaten, toen het begon te regenen. Even was er twijfel, doorlopen naar de hut of toch eerst maar terug naar de auto? Omdat een rietzanger bij de brug fier bleef zitten zingen in de zachte regen, besloten we maar door te lopen …

We passeerden het hek met de dagkoeksbloemen langs het rietland. Nadat we door het voorportaal van de kijkhut waren gelopen, bleef ik even staan om wat foto’s van het riet te maken. Ik sta er elk jaar weer van te kijken hoe snel dat riet groeit …

Er hingen donkere wolken boven de Leijen, maar de wind stond gelukkig gunstig, zodat we de hut niet uit waaiden. Zwarter sterns lieten ze nog niet meteen zien, maar met dit visdiefje dat voor de hut langs vloog, was ik ook al blij …