Daar is het lantaarntje al

Woensdag sprak ik hier de wens uit om na de vuurjuffer, de watersnuffel en de azuurwaterjuffer binnenkort ook het lantaarntje nog te kunnen fotograferen. Dat lukte gisteren toch nog sneller dan verwacht in het Weinterper Skar …









Het mooiste was nog, dat ik er niet eens ver voor op pad hoefde, want ik werd al meteen aan het begin van het pad door een paar lantaarntjes opgewacht, zodat ik tussen het fotograferen door zelfs even rust kon nemen op de afsluitboom …









Tot mijn grote vreugde lukte het me na enige tijd ook ditmaal weer om er een fraai frontaal portretje van te maken, want daar haal ik toch wel de meeste voldoening uit … 🙂









En over lantaarntjes gesproken …
Een auto als deze prachtige Wolseley moet je aan de openbare weg met een lantaarntje zoeken. Tenzij je er toevallig tegenaan loopt, zoals op 22 juni op het Reaklif het geval was. Ik heb deze fraaie cabriolet toen aangeboden aan Sjoerd van bVision voor zijn virtuele garage. Intussen heeft Sjoerd het nodige speurwerk verricht naar deze auto en zijn eigenaar, zodat hij vandaag op zijn weblog een mooi portret van deze Wolseley Hornet Special kan presenteren …








Puy Mary, de laatste berg

De Tourkaravaan trok gisteren de Auvergne in. Tijdens de beklimming naar de 1.589 meter hoge Pas de Peyrol ontbrandde de strijd voor het eerst goed in deze Tour, waardoor diverse potentiële klassementsrenners al in de eerste bergetappe op achterstand werden gezet. Deze confrontatie met de eerste bergreuzen riep bij Aafje en mij meteen herinneringen op, want wij zijn de renners daar al eens voor gegaan …









Vanaf de Pas de Peyrol bestaat de mogelijkheid om te voet de 1.783 m hoge Puy Mary te beklimmen. Die uitdaging zijn we in 1993 aan gegaan. Aafje gaf er halverwege de klim de brui aan. Een gemetseld muurtje was een fijne plek om te wachten totdat ik terug was van de top, oordeelde ze (zie bovenstaande foto). Zelf besloot ik door te zetten. Enige tijd later bevond ik me letterlijk en figuurlijk in de wolken op de top van de Puy Mary, waar ik mezelf liet vereeuwigen door een vriendelijke Spanjaard …









Vanaf dit punt schijn je onder goede omstandigheden een van de mooiste vergezichten van heel Frankrijk te hebben. Bovenop de al lang uitgedoofde vulkaan strekt het uitzicht bij helder weer tot aan de Mont Blanc. Ook de nabije omgeving, met uitzicht op de Puy Griou, de Plomb de Cantal en de zeven valleien die rond de top liggen moet fantastisch zijn bij goed weer. Van dat alles heb ik op die dag helaas maar weinig kunnen zien, omdat de top in nevelen was gehuld …









Nadat ik Aafje op de terugweg weer van het muurtje had geplukt, hebben we terug op de Pas de Peyrol nog een tijdlang lekker op een terrasje gezeten, waarna we onze rit door de het vaak adembenemende vulkaanlandschap van de Auvergne hebben vervolgd. Het was de laatste keer dat ik te voet een berg heb beklommen, vandaar ook dat ik er een warme herinnering aan bewaar. In de jaren daarna ging mijn lichamelijke conditie bijna ongemerkt achteruit, totdat diverse onderzoeken 11 jaar later in oktober 2004 met een keiharde diagnose helderheid brachten: MS, zij het – voor zover dat mogelijk is – een milde vorm …









De hoogste top die ik de afgelopen jaren heb beklommen, is de steile kant van het 10 meter hoge Reaklif bij Warns in september 2010. Sindsdien heeft de MS zijn sloopwerk stilletjes voortgezet, waardoor ik me aan die beklimming onlangs met Jetske niet eens meer heb gewaagd. Voortdurend voortslepende vermoeidheid en regelmatig aanhoudende pijn dwingen me om steeds scherpere, en zeker niet altijd even leuke keuzes te maken m.b.t. wat ik wel en niet kan doen. Het meest vervelend is nog, dat die keuzes maar zelden worden begrepen en nog minder worden gerespecteerd door mensen. Maar ja, veel mensen weten nu eenmaal niet beter en oordelen (te) snel …









Eind april ben ik begonnen met nieuwe medicatie, in juni had ik het idee dat ik daar baat bij begon te krijgen, maar daar merk ik momenteel niet zo gek veel meer van. De laatste dagen waren zelfs mijn dagelijkse kuiertjes al wat teveel van het goede. Daarom doe ik het voorlopig met de Tour bijna dagelijks op radio en tv lekker rustig aan. Maar helemaal stil zal hier nog niet worden, want ik heb nog wel wat foto’s in voorraad.   🙂



 

Een Wolseley op Reaklif

Het is tijd om tot een afronding te komen van de rit die Jetske en ik vorige week woensdag hebben gemaakt langs de kliffen in Gaasterland. Terwijl ik stond te genieten van het uitzicht over het IJsselmeer vanaf het 10 m hoge Reaklif (het Rode Klif), struinde Jetske met haar camera aan de voet van het klif bij het water rond. Toen ik me weer omdraaide naar de landzijde, stond daar ineens een prachtige auto in berm …









Die schoonheid moest ik natuurlijk eens even rondom en van dichtbij bekijken, Jetske zou zich ongetwijfeld prima vermaken daar aan de waterkant. Dichterbij gekomen, bleek het om een Wolseley te gaan, een Brits merk waarvan ik eigenlijk alleen de naam maar ken …









Omdat Sjoerd van bVision klassieke auto’s spaart voor zijn virtuele garage, heb ik hem de foto’s toegestuurd. Sjoerd was wel blij met deze aanwinst, ik ben benieuwd wat voor informatie hij over deze prachtige auto boven water weet te halen …









Kort nadat ik mijn rondje om de Wolseley had voltooid, verscheen Jetske ook weer op de top van het klif. Samen liepen we naar het monument ter herinnering aan de Slag bij Warns. Onder het motto “Leaver dea as slaef” (Liever dood dan slaaf), de tekst die op een grote zwerfsteen staat, wordt hier jaarlijks herdacht dat de Friezen op 26 september 1345 graaf Willem IV van Holland en zijn kliek de Zuiderzee in dreven …









Het verloop van die slag heb ik enkele jaren geleden elders op dit weblog al eens geschetst, Jetske heeft dat als Overijsselse met Fries bloed in de aderen vorige week ook op treffende wijze gedaan op haar weblog onder de titel “Het Rode Klif (Reaklif)” …









Nadat we een tijdje bij het monument hadden rondgekeken en daar nog wat foto’s hadden gemaakt, liepen we terug naar de auto. Op dat moment zagen we ook de berijders van de Wolseley weer instappen. Met een motor die meteen draaide als een naaimachientje, zagen we hem in noordelijke richting verdwijnen …









Met deze laatste tussenstop kwam er een eind aan onze rit door Gaasterland. Voor mij was het een heerlijk weerzien geweest, voor Jetske was het een zeer geslaagde kennismaking geweest met de kliffen aan de Friese westkust …








Skywatch Friday 390

Zicht over het IJsselmeer vanaf het ca. 10 meter hoge Reaklif, het hoogste punt van de Friese westkust (Google Maps)

View over Lake IJsselmeer from the 10 meters high Red Cliff, the highest point of the Frisian coast (Google Maps) …









Kijkend naar het zuidwesten (boven) en naar het noordwesten (onder) …

Looking to the southwest (above) and to the northwest (below) …









Aan de voet van het klif nadert vanuit noordelijke richting een fietser …

A cyclist is approaching from the north at the foot of the cliff …









Terwijl de fietser voort klimt, zien we in de verte de haven van Stavoren liggen …

While the cyclist is climbing on, we see the harbor of Stavoren in the distance …








De fietser heeft intussen bijna de top bereikt …   🙂

Meanwhile the cyclist has almost reached the top …   🙂








Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!




Het haventje van Laaksum

Laaksum is een piepklein dorpje of buurtschap in het zuidwesten van de Friese gemeente Súdwest-Fryslân aan het IJsselmeer (kaartje Google Maps). Laaksum heeft een rijke visserijhistorie, al in de 17e eeuw waren er vissers actief. Een haven was er echter niet, bij slechte weersomstandigheden moesten de vissersschepen beschutting zoeken in een natuurlijk inham in de toenmalige Zuiderzee bij Mirns …





Op aandringen van de vissers werd er in het begin van de vorige eeuw een haven gegraven bij Laaksum. Deze haven – die wel liefkozend de kleinste vissershaven van Europa wordt genoemd – kon uiteindelijk in 1912 in gebruik worden genomen om plaats te bieden aan de vloot van zogenaamde Staverse jollen, waarmee op haring, ansjovis, bot en paling werd gevist …





Na de voltooiïng van de Afsluitdijk veranderde de Zuiderzee in 1932 in het IJsselmeer. Vanaf die tijd maakten de houten jollen geleidelijk plaats voor stalen schouwen, en zeilen werden vervangen door motoren. Na de Tweede Wereldoorlog telde de haven nog zeven vissersboten, maar nadat de haring en de ansjovis verdwenen waren uit het IJsselmeer, liep dat aantal snel terug. Op dit moment is de stalen schouw HL6 (foto boven) de enige vissersboot die de haven van Laaksum als thuishaven heeft. Tot op de dag van vandaag trekken de gebroeders Jan en Joop de Vries nog dagelijks met de HL6 het IJsselmeer op om er op duurzame wijze te vissen …





Bij het haventje staat nog de Hang, het gebouwtje waar eertijds haringen werden gezouten en gerookt. Deze werden als Lemster bokken veelal naar Duitsland geëxporteerd. Het gebouwtje staat nog steeds op de nominatie om opgeknapt te worden, maar dat moet dan wel snel gebeuren, want het kwijnt langzaam maar zeker weg …





In het kader van het 100-jarig bestaan van de haven heeft Omrop Fryslân een documentaire gemaakt, waarin de gebroeders De Vries centraal staan. Die documentaire is hier te zien, en voor de goede orde: de documentaire is goeddeels Friestalig, maar hij is wel voorzien van Nederlandse ondertiteling: “Fryslân Dok – De haven van Laaksum”





Ik heb intussen post gevat op de zuidelijke havenhoofd. Kijkend in noordelijke richting is op de foto hieronder net links van de bosschage in de verte nog een deel van it Reaklif – het Rode Klif – zichtbaar …





Als we de blik wat lager richten, dan zien we mooie gele bloemetjes op het noordelijke havenhoofd zachtjes heen en weer wuiven. In het eerste deel van deze serie schreef ik al, dat het Friese weidegebied zich op verschillende plaatsen letterlijk uitstrekt tot op de oever van het IJsselmeer. Dat is op de onderstaande foto goed te zien aan de grazende koeien in de verte …





Ik sluit dit hoofdstuk af met een close-up van de bloemetjes op het noordelijke havenhoofd. Ze doen het prachtig met het licht schuimende water op de achtergrond …




Laagvliegende aalscholver

Wie op basis van de foto’s van de laatste dagen het idee heeft gekregen, dat ik niet van een strak blauwe lucht houd, heeft het mis. Ook van een strak blauwe lucht kan ik op zijn tijd echt genieten, maar vanuit fotografisch oogpunt hebben buienluchten veel meer te bieden. De bewegingen in de wolken, de schitteringen op het wateroppervlak en het voortdurend veranderende licht blijven me fascineren …

Terwijl ik vorige week dinsdag vanaf het ongeveer 10 meter hoge Reaklif, het Rode Klif (kaartje Google Maps), naar de over het IJsselmeer trekkende buien stond te kijken, verscheen er ineens een laagvliegende aalscholver in beeld …

Hij scheerde zo laag over het water, dat zijn vleugeltippen de golven bijna leken te raken. Hoewel hij me maar weinig tijd bood, lukte het toch om deze aalscholver in volle vlucht van bovenaf te fotograferen, een bepaald niet alledaagse aanblik …

Daarna heb ik de camera nog eenmaal op één van buien boven het IJsselmeer gericht …

Morgen zetten we de bloemetjes buiten bij het iets zuidelijker gelegen haventje van Laaksum (kaartje Google Maps)

Uitzicht vanaf it Reaklif

Het was eigenlijk de bedoeling om de eerste fotostop aan de Friese IJsselmeerkust te maken bij het Oudemirdummer Klif. Toen ik daar aankwam begon het echter net te regenen, en een blik op de buienradar leerde, dat er ook nog wat buien onderweg waren naar dat punt. Ik was weliswaar op pad om buienluchten te fotograferen, maar op een bui direct boven me zat ik niet te wachten. Daarom ben ik maar doorgereden naar het wat noordelijker gelegen Reaklif – het Rode Klif – bij Warns. Het Rode Klif (kaartje Google Maps) is één van de restanten van stuwwallen die hier na de laatste ijstijd zijn achtergebleven …





Vanaf dit ongeveer 10 meter hoge uitkijkpunt heb je een prachtig uitzicht over het middelste deel van het IJsselmeer. Als we de blik van links naar rechts – oftewel van zuid naar noord – over het IJsselmeer laten glijden, zien we in zuidelijke richting op de eerste twee foto’s de buien die richting Oudemirdum en Lemmer koersten …





In westelijke richting hing een tamelijk open wolkendek boven het IJsselmeer …





Zon en wolken zorgden in eendrachtige samenwerking voor een mooi spel van licht en donker op het oppervlak van het IJsselmeer …





In noordelijke richting kijkend, zien we een groot opklaringsgebied met een prachtige blauwe lucht en in de verte weer wat vriendelijke stapelwolken …





Aan de horizon zien we de haven van Stavoren … even wat inzoomen …