Lakenvelders en spreeuwen

Bij Smalle Ee staat nog een mooie oude keuterboerderij. De boer werkt er ook nog met materieel dat afkomstig is uit de jaren 60 en 70, schat ik. Ik zal daar binnen kort nog wel eens wat van laten zien. Op de foto hieronder is de boer aan het wiersen met een oude acrobaat hooihark achter de trekker. Het hooi wordt daarmee in lange rechte rijen bijeen geharkt …

Maar daar wil ik het nu verder niet over hebben. Deze boer houdt lakenvelders, die ik hier ook wel vaker heb getoond. Aan de andere kant van de weg lag op dat moment een aantal lakenvelders genoeglijk in de zon te herkauwen. Daarbij viel me iets op. Een aantal van de runderen had bezoek van een spreeuw, die vlak vóór of op de kop van de koe zat. Ik heb wel eens gezien dat kauwtjes en eksters in het voorjaar op een schaap of een pony gaan zitten om er nesthaar te verzamelen. Het gedrag van deze spreeuwen eind augustus is nieuw voor me …

Een speelse labrador-retriever

We hadden onze broodjes bijna op, toen er bij het bankje een stukje naar rechts actie ontstond. Daar zaten een man en een vrouw met een mooie zwartbruine hond. Aan het gedrag van het dier was duidelijk te zien dat hij zijn energie even kwijt moest. Het baasje leek daar even later met plezier aan mee te willen werken …

Talloze malen gooide de man een apporteerspeeltje in het water. De hond ging daar keer op keer met volle vaart achteraan. Het was prachtig om te zien.

Na afloop van de apporteersessie vertelde de man dat het een labrabor-retriever van zes jaar oud was. Ze hadden het dier anderhalve maand geleden uit een asiel gehaald. Het dier moest nog veel leren, maar hij leerde snel bij, aldus het baasje. En dat liet hij zien ook. Nadat de hond zijn speeltje eerst paar keer in het water liet vallen bij het strandje, bracht hij hem later netjes naar de baas op het bankje …

Lakenvelders bij Smalle Ee

Vorig weekend werd rond Drachten de 5e editie van de Turfrace georganiseerd. Twee dagen lang voeren skûtsjes en pramen door de wateren en dorpen van de gemeente Smallingerland. Ter voorbereiding daarop maakte ik donderdagmiddag op de Joiny even een verkenningsritje langs de route die vrijdagmiddag zou worden gevaren ,,,

Ik hoopte ze drie keer te zien passeren, achtereenvolgens bij de Smalle Eesterzanding (linksboven), bij Buitenstvallaat (rechtsboven) en bij de Pijpbrug in Drachten. Onderweg passeerde ik Smalle Ee, met ca. 45 inwoners het kleinste dorp van de gemeente Smallingerland, dat intussen bijna aan Drachten vast gegroeid zit …

Een boer in Smalle Ee heeft zich gespecialiseerd in Lakenvelders. De Lakenvelder is een bijzonder runderras. De dieren zijn meestal roodbruin, maar ook de zwarte uitvoering komt voor. De lakenvelder is herkenbaar aan de witte band tussen de voor- en achterpoten om de buik en rug. Een paar van de jonge dieren liepen vorige week simultaan grazend in een weiland bij het strandje van Smalle Ee …

Als ik hier langs kom en de dieren staan in de wei, dan maak ik toch wel regelmatig even een korte stop. Ook ditmaal heb ik een tijdje rustig aan de kant van het weiland staan genieten van deze mooie runderen, voordat ik de terugweg naar huis aanvaardde …

Schaduw genoeg, maar niet overal

Nadat ik wat foto’s had gemaakt vanaf het bruggetje over het Verbindingskanaal en van het werk van de boer, vervolgden we ons tochtje in zuidelijke richting …

In het lommerrijke gebied ten zuiden van Drachten zijn rond veel weilanden schaduwrijke plekjes te vinden. Deze koeien tussen Drachten en Olterterp hadden de pech om in deze warme periode in een weiland te staan waar aan weerszijden geen bomen staan …

Voor hen was er geen andere optie dan maar zo weinig mogelijk te doen door in de buurt van de op zonne-energie aangedreven waterpomp te gaan liggen. Het moest niet mogen …

De muis piepte er tussenuit

Wat vooraf ging …

Terwijl ik naar de andere kant van het aan de pergola hangende zaadblok liep, stond Aafje voor het raam iets te gebaren van ‘Hoeft niet meer, hij is al weg …’ Ze had kennelijk nog steeds niet door dat er niet één, maar twee muizen hadden gezeten …

Ik had de camera net op tijd in de aanslag, toen ook de tweede muis er als een haas vandoor ging. Hij wurmde zich uit het kooitje en klom daarna pijlsnel naar boven …

Eenmaal bovenop de pergola, sprintte hij in de richting van de klimop tegen de schutting. Daar ergens was ook de eerste muis al uit het zicht verdwenen …

Nadat we het vetblok hadden weggehaald, hebben we ze niet weer gezien.