Hé, een muis … nee, ’t zijn er 2

Geplaatst op 16 mei 2026 - 09:58 door Jan K. alias Afanja

Tegen het eind van de middag zat ik in mijn hoekje achter de computer, toen Aafje plotseling zei: ‘Kijk nou eens, er loopt een muis over de pergola en hij gaat op het vetblok zitten …’

twee muizen zitten in een kooitje op een vetblok voor de vogels

Nadat ik door het raam naar buiten had gekeken, pakte ik mijn camera om naar buiten te lopen. Nadat ik de achterdeur voorzichtig had geopend, zag ik dat er niet één, maar twee muizen achter het traliewerk rond het vetblok voor de vogels zaten …

close-up van twee muizen in een kooitje op een vetblok voor de vogels

Nadat ik een klein stapje naar voren had gezet, zag ik dat één van de muizen er aan de andere kant van het kooitje vandoor ging …

een muis zit in een kooitje op een vetblok voor de vogels

Dat was voor mij het sein om maar eens een kijkje aan de andere kant te nemen …

Twee werelden

Geplaatst op 20 april 2026 - 10:33 door Jan K. alias Afanja

Zo lang Jetske bij de palenrij in gesprek bleef hangen, zat ik eerste rang voor twee totaal verschillende voorstellingen. Aan de noordkant was het een en al enthousiasme: twee honden die een bal achterna zaten alsof hun leven ervan afhing, en een vrouw die ze met zichtbaar plezier bleef uitdagen …

twee honden rennen zij aan zij naar een vrouw met lang rood haar

De bal werd gegooid, gemist, veroverd en opnieuw gegooid. En dat alles met een inzet en uithoudingsvermogen waar menig topsporter jaloers op zou zijn …

een vrouw met lang rood haar gooit een balletje weg, twee honden rennen er achteraan

de honden lopen terug naar de vrouw met het lange rode haar

een van de honden komt met grote sprongen terug

een vrouw met lang rood haar pakt het balletje om het straks weer weg te gooien, de honden wachten af

een vrouw met lang rood haar heeft het balletje weer gepakt om het straks weer weg te gooien, de honden wachten af

Aan de zuidkant ging het er een stuk rustiger aan toe. Na het nodige gepriegel had de boer eindelijk het hek aan de overkant van de Seewei open gekregen. Hij reed naar de juiste akker en begon daar met zijn trekker kalm zijn lijnen over het land te trekken. Geen gehaast, geen gedoe – gewoon gestaag doorwerken – zoals we dat ook de rietsnijders hebben zien doen. Alsof dat soort mannen een stilzwijgende afspraak heeft met weer en wind …

een boer heeft aan de Seewei zijn trekker verlaten om een hek te openen

het hek is open, de boer kan zijn land op

de trekker rijdt naar de andere kant van de akker

Het contrast kon bijna niet groter: voor me het onverstoorbare geploeter, achter me het fanatieke spring- en smijtwerk. En ik zat er precies tussenin, op mijn bankje, en vond dat eigenlijk de beste plek van allemaal. Gratis vermaak aan twee kanten, je zou er bijna kaartjes voor gaan verkopen …

de boer lijkt iets te veranderen aan de instelling van de eg

De labrador en de vrouw

Geplaatst op 17 april 2026 - 10:03 door Jan K. alias Afanja

Aan de andere kant van de dijk daalden we langzaam weer af. Aan de voet van de dijk gingen onze wegen uiteen. Jetske liep meteen door naar het begin van de oude palenrij. Zelf liep ik eerst een stukje parallel aan de palenrij over het deels verharde paadje. Het heldere weer maakte dat Schiermonnikoog duidelijk afgetekend stond tegen de horizon. Net als de veerboot, die onderweg was van Schiermonnikoog naar Lauwersoog …

uitzicht over de Waddenzee, in de verte de veerboot van Schiermonnikoog naar Lauwersoog

De belangrijkste attractie van Peazens-Moddergat is voor mij al jarenlang de oude palenrij, die zich ruim 400 uitstrekt in het Wad. Terwijl ik mijn ogen en mijn camera langs de palenrij liet gaan, verscheen er op een bepaald moment een zwarte hond in beeld. Zo te zien was het een labrador, een mooie gitzwarte labrador-retriever met de Friese vlag aan zijn tuigje. Aan een lange lijn volgde er op enige afstand een vrouw die goed kleurde bij de hond. Samen verdwenen ze in de verte …

zicht op de oude palenrij bij Peazens-Moddergat

er komt een mooie hond het beeld in wandelen

de hond wordt gevolgd door een vrouw aan een lange lijn

ingezoomd beeld van de vrouw met de hond, op de achtergrond de dijk langs de Peazumerlânnen

het deels verharde paadje achter de palenrij

Voor mij was dat het sein om me weer eens wat dichter bij de oude palenrij te wagen …

Een ooievaar en een ree

Geplaatst op 9 april 2026 - 10:29 door Jan K. alias Afanja

Na het treffen met het ree en de reebok bij de Legauke vervolgde ik mijn weg in de richting van Oudega en de Jan Durkspolder. De eerste reeën van die dag hadden me verrast op een plek waar ik nog niet eerder een ree had gezien.

Een kwartiertje later reed ik rustig over de Westersânning bij Oudega. Hier had ik in het verleden al vaak reeën getroffen. Deze keer zag ik er na lange tijd rechts van de weg eindelijk weer eens een ree in het weiland staan. Even verderop foerageerde een ooievaar, alsof het landschap die ochtend nog wat extra rust had meegekregen …

een ooievaar en een ree in een stuk hooiland

Omdat de dieren op flinke afstand stonden en de wind gunstig was, kon ik de auto een stukje achteruit zetten zonder ze te verstoren. Zo had ik een beter zicht.. Dat leverde de onderstaande serie op. Ik had er nog veel meer foto’s van kunnen maken, want ze maakten geen enkele aanstalten om zich te laten afleiden. Het landschap vertelde verder weer zijn eigen verhaal …

een foeragerende ree in een stuk hooiland

Daarmee was het gemis aan reeën eerst weer even gecompenseerd.

Een rennende reebok

Geplaatst op 8 april 2026 - 11:10 door Jan K. alias Afanja

Het was alweer enige tijd geleden dat ik reeën had gezien, bedacht ik me op weg naar de Jan Durkspolder. De ochtend was stil en helder, en voorbij Opeinde koos ik weer eens een andere route, via de buurtschap Eiberstgeasten langs de Legauke. Soms is zo’n kleine omweg precies genoeg om de dag een andere wending te geven …

Ter hoogte van de Legauke zette ik de auto even half in de berm om een tegemoetkomende vrachtwagen te laten passeren. Aan de overkant van de weg zag ik meteen een ree lopen. De camera was snel gepakt, en dat was maar goed ook, want enkele tellen later kwam er in volle galop een reebok achteraan …

Er zat iets trefzekers in dat moment: een stil landschap, een korte aarzeling, en dan ineens die snelle, soepele beweging van twee dieren die even het beeld bepaalden. Zulke ontmoetingen zijn klein, maar ze blijven langer hangen dan veel grotere gebeurtenissen. Ze herinneren eraan dat je, ook op een gewone ochtendrit, zomaar midden in een levend landschap kunt belanden. En daar bleef het die ochtend niet bij.

Drie lammetjes in een treintje

Geplaatst op 7 april 2026 - 09:34 door Jan K. alias Afanja

In de buurt van Earnewâld kwam ik langs een weiland waar een paar schapen met wat lammetjes liepen. Zodra ik was gestopt, huppelde er een lammetje mijn kant op. Nieuwsgierig bleef hij me een tijdje aan staan kijken …

een lammetje kijkt nieuwsgierig recht in de lens

Al snel voegde moeder schaap zich bij haar lam. Beschermend ging ze ervoor staan. Toen ik uitzoomde, zag ik dat ze nog twee lammetjes bij zich had. Na enige tijd stonden ze alle drie achter het moederschaap, dat intussen weer rustig was gaan grazen. Ik had gehoopt dat ze gedrieën wat zouden gaan ravotten, maar dat kwam er niet van. Verder dan treintje spelen, waarbij moeder de locomotief was, kwamen ze niet …

moederschaap gaat beschermend voor het lammetje staan

het schaap blijkt nog twee lammetjes te hebben

drie lammetjes staan achter het moederschaap

drie lammetjes lijken zich achter het moederschaap te verdringen

drie lammetjes lijken treintje te spelen met het moederschaap als locomotief

Een viervoeter in het riet

Geplaatst op 7 maart 2026 - 11:35 door Jan K. alias Afanja

De golden retriever Rhena vergezelt Klaas Jan vrijwel altijd als hij in het rietland aan het werk is. De oudste foto die ik van Rhena heb, dateert uit april 2016. Daarop komt ze samen met Kelev – de hond van rietsnijder en schoonvader Klaas – blijmoedig naar Jetske en mij toe rennen …

Tegenwoordig rent Rhena niet meer zo hard, maar ze hoort er nog altijd bij. Alleen naar dit rietland in de Wieden gaat ze niet graag mee. Dan moet ze met de baas op de boot. En als ze ergens een hekel aan heeft, is het aan een vaartochtje. Met een simpel trucje weet klaas Jan haar echter steeds weer mee te krijgen. En als ze er dan eenmaal is, is het goed. Ze zoekt strategisch een plekje waar vandaan ze alles kan overzien om vervolgens de ogen dicht te doen en lekker wat te slapen. Zelfs toen ik de drone een rondje vlak boven haar liet draaien, bleef ze onverstoorbaar liggen. Pas als het lunchtijd is, staat Rhena meteen weer op scherp …