Speelkwartier tussen Wâldwei en Swartewei

Het duurde niet lang voordat de reebok samen met de kalveren aan de lunch begon …

Al snel verscheen ook de reegeit om zich bij haar gezin te voegen …

Even later kon ik een paar groepsfoto’s van het gezinnetje maken …

Het kon niet missen, het speelkwartier was aangebroken. En ik mocht erbij zijn …

Het viertal was te dartel om het bij foto’s te laten, daarom tot slot nog een paar minuten video …

Reeën tussen Wâldwei en Swartewei

Zodra ik mijn blik afwendde van de klaprozen, verscheen er een tweede verrassing in mijn blikveld …

Een ree liep rustig door het weiland. Bij de boomwal bleef hij om zich heen kijkend staan …

Toen ik me van het beeldscherm van mijn camera losgerukt had, zag ik wat dichterbij nog een ree …

Nee, het waren er zelfs twee. En wat het nog mooier maakte, het waren niet zo maar reeën, maar een paar mooie kalveren …

Korte tijd later verscheen ook pa reebok op het toneel …

Eén van de kalveren keek naar de reebok, terwijl de andere zich het hooi lekker liet smaken …

Maar al snel keken ze allebei naar het aangrenzende weiland, zou er dan nog meer komen …?

Jazeker, er komt nog meer … morgen!

Daar gaat ‘ie

Nadat hij met zijn wendbare ogen op steeltjes een inschatting had gemaakt van hetgeen hem in de afgrond te wachten stond, waagde de slak zich over de rand van het tafeltje …

Steeds verder schoof hij met zijn gespierde buik over de rand, tot hij uiteindelijk als een heuse steile wand acrobaat in de richting van de klimop kroop …

Uitgerekend op dat moment kwam Aafje thuis van haar zaterdagse boodschappenronde. Voordat ik in de gaten had wat er gebeurde, had ze de slak van de tafel geplukt. “Ik zie het al, jij hebt honger, hè …,” zei ze …

Alsof hij haar begreep, hief de slak zijn kopje even naar haar op. Daarna bracht Aafje hem met ferme tred naar een plekje waar hij zijn buikje vol kon vreten, zonder daarbij schade aan te kunnen richten … de gft-container …

Op weg naar de afgrond

Ooit, toen het nog eens twaalf dagen achtereen droog was … een week of drie geleden dus …

Er kroop een slak over de terrastafel. Moeizaam, bijna laverend, leek hij zijn weg te zoeken …

Met zijn niet meer in topconditie verkerende huisje ging hij traag, maar onstuitbaar op weg naar de afgrond …

  • wordt vervolgd

Alle blondines verzamelen!

Van het Weinterper Skar neem ik jullie weer even mee terug naar het land van de grutto. Nadat een wandeling tussen de weilanden me niet in dank werd afgenomen door de grutto’s, heb ik na enige tijd maar even een rondje door de Surhuizumermieden en de Strobosser Mieden gemaakt met de auto …

Op een bepaald moment zag ik een lange rij koeien lopen. Op zich is dat natuurlijk geen ongewoon gezicht in onze contreien. Om te worden gemolken, lopen koeien vaak op gezette tijden in een lange rij naar de boerderij …

Wat het opvallend maakte, was dat het hier zo te zien gaat om koeien van het ras Blonde d’Aquitaine. Dat zijn geen melkkoeien die naar de boerderij hoeven te lopen om te worden gemolken. Ze worden gehouden voor het vlees en worden steeds vaker ingezet om natuurgebieden te begrazen. Waarom de boer de blondines hier bijeen riep, weet ik niet, maar ik vond het wel een mooi gezicht …

Koeien en bloemen

Na afloop van ons bezoek aan de Ecokathedraal zijn Aafje en ik via landelijke wegen huiswaarts gereden …

We waren nog maar nauwelijks onderweg, toen ik Aafje vroeg om een tussenstop te maken …

In een weiland aan de Tjongervallei liep een koppel fotogenieke koeien …

De bloemen in de berm zorgden hier en daar voor een mooie omlijsting of een leuk accent …