Even een knipperke

Een onaangenaam stevige en frisse wind dwong Jetske en mij er gisteren toe om ons programma aan te passen. We ruilden het open veld en waterkant in voor de beschutting in de bossen van Beetsterzwaag en Olterterp.

Het was als vanouds een gezellige dag. En ik heb er nog wat van geleerd ook. Een beetje aan de late kant ontdekte ik namelijk dat het inschatten van afstanden in het bos heel wat anders is dan in het open veld.

Daarom doe ik het vandaag eens lekker heel rustig aan, zoals pake en heit dat op zijn tijd ook wel deden. Een ‘knipperke’ noemen we dat hier wel …

Uit de doka

Ik zit hier tussen honderden nog goeddeels ongeordende oude foto’s. Afgelopen weekend ben ik namelijk begonnen met het digitaliseren van mijn foto’s uit het analoge tijdperk. Dat begint met foto’s uit mijn moeders’ kindertijd en het eindigt met vakantiefoto’s tegen het eind van de vorige eeuw.

In de periode 1987-1995, toen ik tussen twee relaties een flatje bewoonde, had ik in de badkamer een donkere kamer. Uit die tijd dateert de onderstaande foto van een eenzame boom …. Zelf genomen, zelf ontwikkeld en zelf afgedrukt …

Pauze bij het bruggetje

Het straatnaambordje aan het eind van de Commissiepolle staat nog net als tijdens mijn vorige bezoek op een hoogte van pakweg 40 cm. Bovendien verkeert het deels in de greep van de gele lis …

Terwijl de jongens op het bruggetje stonden te genieten van het uitzicht over de Middenvaart en de omliggende landerijen, vertelde ik zo aan de gezichten op de middelste foto te zien, nog een sterk verhaal uit de jaren 60 …

Nieuwsgierigheid naar het onbekende lonkte, en dus liep Nils na enige tijd met beide jongens het doodlopende pad langs de Middenvaart in …

Dat stelde mij in de gelegenheid om vanaf het bruggetje nog eens in alle rust het landschap van noord via oost naar zuid in me op te nemen …

Daarna nestelde ik me in afwachting van de rest van de familie nog even lekker op het bankje aan de waterkant …

  • wordt vervolgd

Terug naar de oorsprong

Vandaag ga ik met Nils en de beide jongens terug naar mijn geboortegrond. Aan de hand van de onderstaande foto’s hoop ik ze ter plaatse wat te kunnen vertellen over hoe het leven er voor mij als opgroeiend kind eind jaren 50, begin jaren 60 uitzag op het Friese platteland …

Op mijn weblog heb ik ’t hele verhaal al eens uit de doeken gedaan in een 3-delige serie. Voor de gemiddelde blogger voldoet dat prima, maar voor de jongens zal een stukje ‘aanschouwelijk onderwijs’ op locatie vast beter beklijven. Voor belangstellenden die het nog niet kennen, is de driedelige serie hier terug te vinden:

> Echten – Commissiepolle <

Lekker op de trekker

Als zoon van een boerenarbeider maakte ik in mijn jongste jaren nog wel eens een ritje op de trekker. Toen er na verloop van tijd een kunstmeststrooier aan de trekker werd gehaakt, keken heit en ik elkaar eens aan …
Dit leek ons geen goede ontwikkeling. “Dit komt op termyn sa net klear,” zei heit, “ik leau, wy moatte hjir mar wei …” 

Heit maakte de overstap naar Philips en we verhuisden naar het kleinstedelijke Drachten. De boer had enkele jaren later een ligboxstal en aanzienlijk meer koeien. De rest is geschiedenis …

Op reis naar de maan

Het zal je vast niet zijn ontgaan, vandaag is het op de kop af 50 jaar geleden dat Apollo 11 werd gelanceerd. Vier dagen later zette de Amerikaanse astronaut Neil Armstrong als eerste mens voet op de maan met de beroemde woorden: “That’s one small step for a man, one giant leap for mankind.”

Als kinderen groeiden we in de jaren zestig op in een spannende tijd te midden van zaken als de Koude Oorlog en de race naar de maan. De ruimtevaart was volop in ontwikkeling en kleurde onze jeugd met zaken als de tv-serie ‘Thunderbirds’, ruimtevaartbehang en ruimtevaartspeelgoed. De reis van de Apollo 11 met de landing op de maan was wat mij betreft wel hoogtepunt uit die tijd. Ik heb lang in de veronderstelling geleefd, dat ik die landing en de eerste stap van Neil Armstrong op het maanoppervlak indertijd allebei live gezien heb. Daar ben ik later toch wel wat over gaan twijfelen. Nu is er echter een herkansing …

Ter gelegenheid van dit 50-jarig jubileum, heeft NASA momenteel o.a. een website online, waarop je de hele reis van Apollo 11 van begin tot eind integraal kunt beleven. Vanaf T-minus 1 (de laatste minuut voor de lancering), via de landing op de maan tot en met de terugkeer op aarde kun je de hele reis met alle gesprekken tussen de vluchtleiding en de astronauten volgen. Daarbij kun je gelijktijdig kijken naar foto’s en videobeelden van de reis, die voortdurend worden geactualiseerd binnen de tijdlijn. Door op het onderstaande linkje te klikken, ga je naar de betreffende site van NASA. Ik denk, dat ik die weergave straks maar eens in gang zet. In de Tour is het tenslotte toch een rustdag …

“De reis van Apollo 11 in Real Time …”

En over de maan gesproken …
Komende nacht is vanuit Nederland en België bij heldere hemel een gedeeltelijke maansverduistering te zien. Het begin van de verduistering vindt plaats als de maan bij ons nog niet op is. Om 23:31 uur is de verduistering maximaal. De maan staat dan laag boven de horizon (ongeveer 10 graden). Hou hier rekening mee bij het kijken. Tussen de bebouwing zul je dan nog weinig zicht op de maan hebben. Het is dus belangrijk om een plek met vrij zicht op de zuidoostelijke horizon te kiezen …

Ik sluit af met een greep uit de foto’s, die ik de afgelopen 10 jaar van de maan heb gemaakt. Nadat ik jullie allen voor de komende tijd mooi weer en lange dagen heb gewenst, zal ik eens kijken of ik me een tijdje rustig op het ritme van tijd en ruimte voort kan laten deinen …

Een mooie zomer en alle goeds gewenst. Tot ooit!

 

Ja … #metoo

Terwijl de slotmuziek van ‘Pauw’ gisteravond al klonk, kreeg Jeroen Pauw van een van zijn tafelgasten de vraag of hij in het kader van #metoo zelf ooit een intieme ervaring had gehad. “Vele”, antwoordde hij met een knipoog, waarna hij vervolgde met: “maar als je een ongewenste intieme ervaring bedoelt … ja, die heb ik ook eens gehad …” Terwijl hij in enkele bewoordingen de gebeurtenis en de situatie schetste, herinnerde ik me ineens dat ik ook ooit een dergelijke ervaring had opgedaan …

We schrijven zomer 1978. Ik was jong, ik had geen verkering en ik wilde wel eens wat. Daarom besloot ik dat jaar in de vakantie, in navolging van andere mensen die daar ervaring mee hadden opgedaan, liftend Europa in te trekken. Zo gezegd, zo gedaan. Omdat ik geen zin had om wellicht meteen al bij een bekende in de auto terecht te komen, legde ik op een zaterdagochtend de eerste etappe naar Heerenveen af met de bus. Daar ging ik met mijn rugzak en een kartonnen bordje met de tekst “VER WEG” aan de kant van de weg staan …

1978-09x

Om een lang verhaal kort te maken: het werd een onvergetelijke vakantie, waarin ik diverse spannende ervaringen heb opgedaan, mooie en minder mooie. Eén van de minst prettige ervaringen deed zich op de terugweg voor.

Vanuit Briançon in de Franse Alpen kreeg ik die donderdag de hele dag alleen maar liften die me maar kleine stukjes huiswaarts voerden. Pas ’s avonds laat kreeg ik net ten zuiden van Lyon een lift die me in één keer mee kon nemen tot Parijs … en wat voor een lift … Er was een grote, niet onooglijke Amerikaanse wagen voor me gestopt. Een oudere man, grijs en kalend – hij zal toen misschien een paar jaar ouder zijn geweest dan ik nu ben – zwaaide de deur aan de passagierskant open. Natuurlijk kon ik meerijden tot Parijs, zei hij lachend op mijn kartonnetje wijzend. Met een joviaal gebaar maakte hij duidelijk dat ik mijn rugzak wel op de achterbank kon leggen. Daar gingen we …

Terwijl we over het Franse asfalt zoefden, voelde ik me de koning te rijk … in één ruk in een grote Amerikaan door naar Parijs, dat schoot tenminste op. Lang duurde die vrolijkheid echter niet. Ik was moe, waardoor een gesprek in het Frans op dat tijdstip niet zo goed meer wilde vlotten. Terwijl ik even wat weg dommelde, voelde ik ineens wat op mijn linker bovenbeen … Wat zouden we nou beleven …?

1978-53x

Nadat ik de hand van de man met een krachtig uitgesproken “Mais non, la main pas la! Comprend!?” had weggeduwd, begon de man tegen me te zemelen … “Aah, mais tu est un grand jeun garçon …”  Toegegeven, ik zag er natuurlijk niet slecht uit in die tijd – zie bovenstaande foto  – maar dit zag ik toch niet zo zitten. Maar het duurde niet lang of ik voelde de rechterhand van de man opnieuw over mijn bovenbeen strelen. Met een tik op zijn vingers maakte ik hem nogmaals duidelijk dat ik hier niet van gediend was. Opnieuw was een slijmerig Frans gemurmel mijn deel.

Intussen nam ik de situatie eens in ogenschouw. Nog bijna 400 km tot Parijs … Dat kwam niet goed op deze manier natuurlijk. Gelukkig werd op de bebording langs de weg intussen aangegeven dat we een benzinestation met restaurant naderden. Mezelf groter en sterker voordoend dan ik in werkelijkheid was, zei ik gebiedend: “Arête la, s’il vous plaît.” Dat leek de man nog niet meteen van plan te zijn, maar nadat ik het nog eens had herhaald, nam hij gelukkig toch de afrit. Zodra we stil stonden, overwoog ik even of ik de contactsleutel van de auto te pakken moest zien te krijgen. Dat bleek echter gelukkig niet nodig. De man bleef wat beteuterd en overdonderd zitten, zodat ik rustig uit kon stappen. Terwijl ik me door het achterportier naar binnen boog om mijn rugzak van de achterbank te pakken, had de man zich omgedraaid. Op zijn knieën zittend boog hij zich over de rugleuning heen met de bedoeling om mij te omhelzen en te kussen …

Nadat ik mezelf èn mijn rugzak in veiligheid had gebracht, heb ik het achterportier dicht gegooid. Daarna ben ik door het nog steeds geopende voorportier nog even lekker in het Fries tegen hem tekeer gegaan en heb ik hem op niet mis te verstane wijze duidelijk gemaakt dat hij heel snel moest maken dat hij weg kwam. En dat deed hij!

In het vervolg van de terugreis waren de goden me gunstig gezind. Ik was nog maar nauwelijks bekomen van de schrik, toen ik opnieuw een lift kreeg. Ditmaal was de chauffeur een vriendelijke dertiger die goed Engels sprak, en de wagen … een gele sportwagen, een tweezitter waarbij mijn rugzak maar net in de bagageruimte paste. Maar het was gezellig en een paar uur werd ik op een gunstige plek aan de noordoost kant van Parijs gedropt. Daar kreeg ik vrijwel aansluitend een lift die me in één keer naar Den Haag bracht. Het liften moe, heb ik daar vandaan de trein naar Fryslân gepakt.

Dus, ja … #metoo
Maar verder was het een geweldige vakantie!