Het staartje van de winter van 2005 (4)

Ook op de derde dag na de zware sneeuwval van 2 maart 2005 heb ik weer een ritje door de provincie gemaakt. Het was weliswaar mooi zonnig weer, maar het was wel de tweede ijsdag op rij, want de temperatuur kwam overdag niet boven het vriespunt. Dat dikke pak sneeuw zorgde samen met een hogedrukgebied voor een winterse situatie waarin het die week enkele nachten streng vroor …

Hieronder nog een deel van de foto’s van die rit door de besneeuwde Friese vlakten. Het was ook de laatste dag waarop ik nog foto’s van de sneeuw heb gemaakt. In het weekend volgde een periode met guur, herfstachtig weer. Daarna viel geleidelijk de dooi in …

Het staartje van de winter van 2005 (3)

Op donderdag 4 maart 2005 – twee dagen na de zware sneeuwval – waren behalve de doorgaande wegen ook de meeste landelijke wegen weer goed begaanbaar. Na twee dagen in de sneeuw rond huis, besloot ik een ritje over het platteland te maken, en dan vooral door het weidegebied ten westen van Drachten. Het werd de eerste van twee prachtige dwaaltochten over schier eindeloze witte vlakten …Het was een bewolkte dag met af en toe wat lichte sneeuwval. Dat maakte het fotograferen er niet makkelijker op, maar vooral met de minimale landschappen aan het eind van deze serie ben ik toch wel erg blij …

– wordt vervolgd met zonovergoten sneeuwlandschappen –

Het staartje van de winter van 2005 (2)

Voor zover dat mogelijk is bij een postzegeltuintje, bood ons tuintje begin maart 2005 vanuit het slaapkamerraam best een feeërieke aanblik met dat pak sneeuw …

Ook vanuit de bijkeuken naar buiten stappend was die laag van ruim 30 cm sneeuw niet minder mooi om te zien. Eigenlijk is zo’n pak sneeuw natuurlijk het mooist wanneer ’t zich helemaal maagdelijk en onbetreden voor je uitstrekt. Maar zoals dat gaat, kwam ook aan deze maagdelijkheid een eind. Het paadje naar de steeg moest sneeuwvrij gemaakt worden. En indachtig het advies van een vriend die het fietsenhokje had gezien vlak nadat ik het had getimmerd, heb ik ook zo goed en zo kwaad als het ging de sneeuw van dat dakje verwijderd …

In de loop van de week kwam ik tot de schokkende ontdekking dat ik met één ding geen rekening had gehouden … De sneeuwlast werd te zwaar voor de pergola. Op dag drie van de sneeuwperiode brak de paal, waarna de pergola compleet met klimop en sneeuwdek ineen zeeg. Omdat de pergola als ‘steunbeer’ voor de eveneens met klimop begroeide schutting diende, heb ik die tijdelijk wat extra ondersteuning gegeven met een sleepkabel aan de buitenmuur …

– wordt vervolgd met een rit over de witte Friese vlakten –

Het staartje van de winter van 2005

Deze week neem ik jullie even mee terug naar de eerste dagen van maart 2005, precies 15 jaar geleden.

De winter van 2004-2005 was met een landelijk gemiddelde temperatuur van 3,6 °C aan de zachte kant geweest. Het had af en toe wel wat gevroren en er was wel eens wat sneeuw gevallen, maar spectaculair was het allemaal niet geweest. Toch zouden we dat tegenwoordig al een vrij koude winter noemen, denk ik. Begin maart volgde er echter  nog een echt geniepig koud en wit staartje …

Volgens de weersverwachting zou er in de nacht van dinsdag 1 op woensdag 2 maart sneeuw van betekenis vallen in het noorden van het land. En zo was het ook. Vlak na middernacht begon het licht te sneeuwen. Dat was voor dit ‘kind van de winter’ het sein om de stevige stappers nog maar even aan te trekken voor een korte nachtelijke sneeuwwandeling …

’s Ochtends was het al vroeg weer dag, want nadat ik in november 2004 de diagnose MS had gekregen, moest ik me op die 2e maart voor het eerst melden bij het UWV in Leeuwarden. Het was echter al snel duidelijk dat daar niets van terecht zou komen. Fryslân, Groningen en Drenthe waren ingesneeuwd. Over een brede strook was ruim 30 tot 50 cm sneeuw gevallen, met als gevolg dat het maatschappelijk verkeer ontregeld was …

Hoewel de nachtelijke sneeuwwandeling zijn sporen had achtergelaten in mijn benen, kon ik het ’s middags toch niet laten om nog eens een fotokuier door de wijk te maken. Moe maar voldaan kwam ik een uurtje later weer thuis, bijna een kwartier eerder dan mijn linkerbeen, want dat had steeds meer moeite om mee te komen …  😉

Die avond kwam Omrop Fryslân TV met een sneeuwjournaal …

– wordt vervolgd –

De waardeloze winter van 2020

Formeel wordt de periode van 1 december tot 1 maart nog steeds de meteorologische winter genoemd, maar in dit geval leek het meer op een verlengde herfst. Vooral de laatste weken hadden we dat voor een groot deel te danken aan de straalstroom, die de ene stormdepressie na de andere over de oceaan naar onze contreien voerde. Het gevolg: relatief hoge temperaturen, veel regen en vooral ook heel veel wind. Ik heb er dan ook geen lyrisch verslag met mooie winterse plaatjes van kunnen maken dit jaar …

Lang leek het erop dat het de zachtste winter uit mijn meetreeks zou worden, maar dat zat er toch net niet in. De gemiddelde temperatuur kwam in ons tuintje uiteindelijk uit op 5,6° C tegen ca. 2,6 °C normaal over de periode 1971-2000. Daarmee was deze winter de op één na zachtste winter sinds ik het weer in ons tuintje in 2003 ben gaan bijhouden. Alleen de winter van 2006-2007 was met 5,7 °C nog net wat zachter.

Landelijk komt het KNMI tot een vergelijkbaar beeld. “Met een gemiddelde temperatuur van 6,4 °C tegen 3,4 °C normaal was de winter uitzonderlijk zacht. Daarmee was deze winter de op één na zachtste winter sinds het begin van de metingen in 1901, na de winter van 2006-2007 met 6,6 °C,” schrijft het KNMI in haar verslag over de winter van 2019-2020

Vorst van betekenis heb ik in ons tuintje helaas niet kunnen noteren deze winter. Verder dan 10 keer een lichte nachtvorst ben ik niet gekomen. De laagste temperatuur was -3,2 °C op 28 december, de hoogste temperatuur was 12,3 °C op 16 februari …

De winter van 2006-2007 mag dan zachter geweest zijn dan die van dit jaar, toen hebben we wel een paar maal wat sneeuw gehad. En toen er heeft hier en daar zelfs even een dun laagje ijs gelegen. Van dat alles was dit jaar geen sprake, de bovenstaande foto van ons ‘vijvermeisje’ met een heel iel laagje sneeuw stamt dan ook uit februari 2007 …

De neerslag viel hier afgelopen winter eigenlijk alleen maar in de vorm van regen en een paar maal wat lichte hagel. In december en januari viel ongeveer de normale hoeveelheid neerslag, maar februari was ruim driemaal zo nat als normaal. Toch kon de winter van 2019-2020 ook in dat opzicht niet echt potten breken. De bovenstaande grafiek maakt duidelijk dat er niet meer in zat dan een toch wat schamele vierde plek …

Het is maar goed dat we ook in de 21e eeuw nog steeds terug kunnen vallen op de vertrouwde stampende stoommachines van het 100 jaar oude Ir. D.F. Woudagemaal bij Lemmer. Het grootste nog werkende stoomgemaal ter wereld moet er in natte tijden als deze nog altijd voor zorgen dat we in Fryslân droge voeten houden. Op dit moment draait het gemaal alweer twee weken op volle toeren. Voor belangstellenden is het gemaal ook vandaag nog in actie te zien …

Met bloemen de winter uit

Het spijt me voor de verandering eens helemaal niet dat we vandaag de meteorologische winter achter ons laten. Want wat was het een waardeloze winter. Enfin, ik kom daar morgen op terug met wat cijfers over de winter in onze tuin. Op deze schrikkeldag sluit ik de winter af met de laatste van de traditionele voorjaarsbloeiers in onze tuin …

Ik kan me niet herinneren dat ik sneeuwklokjes, krokussen, narcissen en zelfs de prunus in onze tuin allemaal al in februari tot bloei heb zien komen. En als ik heel eerlijk ben, dan staat het me ook helemaal niet aan en hoeft het niet weer op deze manier. Maar ik ben bang dat we er aan zullen moeten wennen, ’t is om te janken …

Dag van de Elfstedentocht

De – voorlopig – laatste Elfstedentocht is verreden op 4 januari 1997. Dat is intussen dus ruim 23 jaar geleden. Daarmee zitten we op dit moment in de langste Elfstedentochtloze periode sinds de oprichting van de Vereniging De Friesche Elfsteden op 15 januari 1909.

Op dit moment is er op de weerkaarten en in de weerpluim nog niets te zien wat op serieus winterweer wijst. Om de cultuur en de verhalen van De Tocht overeind te houden, en vooral ook om de moed erin te houden, wordt in Fryslân vanaf dit jaar op 15 januari De dag van de Elfstedentocht’ georganiseerd ...

18 februari 2018 – open water bij de finishlijn van de Elfstedentocht in de Bonkefeart

Dat we de moed niet te snel op moeten geven, hebben we twee jaar geleden nog kunnen zien. Toen hadden we tot half februari geen vorst van betekenis gehad, maar in de laatste week van februari werd het ineens winter. Wij zaten indertijd hemelsbreed op amper een kilometer van de finish aan de Bonke. Het vroor daar letterlijk en figuurlijk dat het kraakte in de laatste dagen van februari en de eerste dagen van maart …

Wij logeerden eind februari – begin maart 2018 in het huis van de kinderen om daar op de hond te passen, terwijl de jeugd naar de wintersport was. Op 18 februari maakte ik een foto van de roestvrij stalen paal die de finishlijn van de Elfstedentocht in de Bonkefeart markeert. De paal was op die stralende dag door water omgeven (zie de bovenste foto).

Een week later viel de winter in met matige tot strenge vorst, en die bleef aanhouden t/m 4 maart. Op 28 februari lag er al een mooi laagje ijs. Die dag maakte ik met Jetske een winterse rondrit door het noorden van Fryslân. Tijdens die rit hebben we o.a. foto’s gemaakt van arctische taferelen op de Waddenzee en schaatsers op het ondergelopen land van de Ryptsjerksterpolder. Op 3 en 4 maart trokken velen op de schaats over de denkbeeldige finishlijn op de Bonkefeart voor een tochtje naar de Grote Wielen of verder …

De kansen op een volgende Elfstedentocht worden er niet groter op, maar ik blijf er erin geloven. En velen met mij gelukkig. Er moeten zo langzamerhand natuurlijk wel steeds meer zaken gunstig samenvallen, maar toch … Er hoeft maar één keer b.v. in januari een gunstige luchtdrukverdeling tot stand te komen, die koutransport vanuit Noord- of Oost-Europa op gang kan brengen zoals dat ook eind februari 2018 het geval was.

Wanneer hij weer kan worden verreden is maar zeer de vraag, maar voor de volgende Tocht der Tochten staat er sinds enige tijd wel een finishboog van formaat over de Bonkefeart. Samen met zijn weerspiegeling vormt de finishboog het felbegeerde Elfstedenkruisje. Wat jullie ervan vinden, weet ik niet, maar ik vind hem prachtig …