Vormen, lijnen en structuren in het zand

Ook op dag vijf van onze vakantie op Terschelling scheen de zon weer volop. Omdat we toch in de buurt waren, besloten we nog maar eens naar het strand te gaan …

Het meest rulle zand zoveel mogelijk vermijdend, vonden we na een korte wandeling ergens ten westen van paal 8 weer een lekker plekje tegen de duinenrij …

Lang in de zon liggen luieren is er tegenwoordig niet meer bij, nadat mijn benen weer wat waren hersteld van de wandeling op weg naar ons plekje, begon de onrust weer te kriebelen …

Wat rondstruinend over het strand ben ik met de camera in de aanslag op zoek gegaan naar vormen, lijnen en structuren die wind en water in het zand hadden gecreëerd …

Menigeen zal het niks vinden, maar ik kan echt genieten van deze voortdurend veranderende creaties der natuur …

Sneeuwrandjes in de Ecokathedraal (2)

In reactie op deel 1 van de sneeuwrandjes in de Ecokathedraal liet Eveline zich gisteren ontvallen dat ze dit wel eens in zwart/wit zou willen zien. Nu is dit geen verzoekplaatjesblog, maar als ik iemand blij kan maken door eens aan een verzoekje te voldoen, dan heb ik daar geen probleem mee. Kortom: vandaag deel 2 van de sneeuwrandjes in zwart/wit …














































Sneeuwrandjes in de Ecokathedraal (1)

Nadat ik de tractor bij het pontje van It Eilân uit beeld had zien verdwijnen, besloot ik dat het misschien wel aardig zou zijn om even een kijkje in de Ecokathedraal bij Mildam te nemen. Er lag misschien net genoeg sneeuw om de gestapelde stenen bouwwerken te voorzien van sierlijke witte randjes. Hoe verder ik echter in zuidelijke richting reed, hoe minder sneeuw er lag. In de buurt van Tijnje was zelfs vrijwel geen sneeuw meer te zien, maar gelukkig begon de wereld in de buurt van Mildam weer wit te kleuren. Zo mooi als in december 2012 was het niet in de Ecokathedraal, maar het witte tapijt en de fijne sneeuwrandjes zorgden toch wel weer voor een bijzonder sfeertje. Enfin, kijk maar even mee …















































– wordt vervolgd –

Het koningsnummer (v)

Goud verliezen met een verschil van 0,003 seconde (drieduizendste seconde) … Dat overkwam Koen Verweij gisteren op de 1.500 m schaatsen voor mannen. Wat kan sport toch ongelooflijk hard zijn, en wat kan zilver dan zuur zijn. En dat terwijl de bronzen medaille van Sjinkie Knegt op de 1.000 m shorttrack alom werd gevoeld en ervaren als goud …





Afijn, we hebben er weer twee medailles bij, en ik reken erop dat daar vandaag op de 1.500 m voor vrouwen nog zeker twee bij komen. Wüst lijkt me een zekerheidje voor goud, en ik zou het wel erg mooi vinden als ook Marrit Leenstra op het podium komt. Om op symbolische wijze weer een steentje bij te dragen, heb ik ook nu weer wat bomijs met mooie lijnen en structuren voor de dames uit het archief opgediept …




Witte randjes in de Ecokathedraal

Op het gevaar af dat het sommige lezers de strot uitkomt, neem ik jullie vandaag toch nog even een keer mee voor een kuiertje door de Ecokathedraal. Daarbij zal ik voor de enkeling die zich afvraagt wat die Ecokathedraal nu eigenlijk is, trachten de foto’s te larderen met wat achtergrondinformatie …





De Ecokathedraal is gelegen op een perceel grond te midden van de bossen van Mildam, gemeente Heerenveen (kaartje Google Maps). Het project is in de jaren zeventig gestart door filosoof/’ecotect’/landschapsarchitect Louis le Roy (1924-2012) …





De Ecokathedraal is een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur worden bestudeerd. Midden in het bos worden stenen, stoeptegels, trottoirbanden en overtollig bouwmateriaal opeengestapeld, waardoor bijzondere constructies ontstaan. Omdat alles los wordt gestapeld, zonder gebruik van beton of cement, is voorzichtigheid geboden …





De Ecokathedraal is een ecologisch monument dat langzaam door de tijd heen verder vorm krijgt. Het is een plek waar een subtiele balans is ontstaan tussen orde en chaos, tussen natuur en menselijke aanwezigheid. De paden worden begaanbaar gehouden, maar verder kan de natuur er zijn gang gaan. Zo is de boom die in maart 2005 deels afknapte onder het gewicht van een halve meter sneeuw sindsdien onaangeroerd blijven staan …





De bedoeling is dat het project tot het jaar 3000 blijft duren. Deze tijd is namelijk nodig om de processen te kunnen bestuderen die eindeloos doorgaan. Om de continuïteit te waarborgen is in 2001 de Stichting Tijd opgericht, die ook als doel heeft om vergelijkbare ecokathedrale processen te starten in binnen- en buitenland …





In 2008 is voor het terrein waarop de eerste Ecokathedraal gebouwd wordt een officieel bestemmingsplan “Ecokathedraal proces” goedgekeurd door Provinciale Staten, wat de weg vrij maakt voor vergelijkbare projecten in Nederland …





Voor meer informatie kun je terecht op: Stichting Tijd, Beheerder Ecokathedraal Mildam van Louis G. Le Roy …




Besneeuwde tempels in de Ecokathedraal

Na een paar herfstachtige dagen met veel regen en temperaturen ruim boven het vriespunt, ligt er nu weer een laagje sneeuw in ons tuintje. Dat komt goed uit, want er staat vandaag een kuier met mijn fotomaatje op het programma.





Hier op het weblog pak ik de draad weer even op waar ik hem zaterdag had achtergelaten. Toen schreef ik hier al dat ik tijdens mijn rit over de witte Friese vlakten donderdag langs de Ecokathedraal (kaartje Google Maps) kwam. Dat was natuurlijk niet toevallig, want ik vermoedde dat het er met het mooie laagje sneeuw van die dag wel extra mooi zou zijn. En dat bleek ook inderdaad te kloppen …





Een paar jaar geleden heb ik er al eens wat foto’s gemaakt met een dikkere laag sneeuw, maar dat viel toen wat tegen, omdat de structuren van de bouwwerken daarbij niet mooi tot hun recht kwamen. Het dunne laagje sneeuw zorgde donderdag voor mooie accenten op de stenen bouwwerken, die zijn opgetrokken met los gestapelde stenen, en die nog het meest doen denken aan tempels van een verre cultuur uit het verleden …





Omdat mijn benen aan het begin van de kuier nog fit en sterk aanvoelden, heb ik meteen de heuvel aan het begin van de Ecokathedraal beklommen. Daar boven kon het zonlicht nog net over de boomtoppen heen een deel van de besneeuwde bouwwerken in het licht zetten …





Zoals de vaste volgers weten, kom ik graag op dit plekje omdat er altijd een bijzondere sfeer hangt. Op de een of andere manier straalt de plek rust en harmonie uit …





De sneeuw maakte het geheel nog mooier, hier en daar kregen de bouwwerken bijna een feeërieke uitstraling …





Het was alleen zo deksels jammer dat ik er niet even lekker kon gaan zitten zonder al snel een koude kont te krijgen, terwijl ik er na enige tijd toch wel aan toe was om mijn benen even wat rust te geven. Het bordje “Betreden op eigen risico” staat er niet voor niets bij de ingang van de Ecokathedraal. Vanwege hellende vlakken en los liggende stenen is het normaal al zaak om op te letten waar je je voeten neerzet, de sneeuw maakte het er niet makkelijker op. Desondanks heb ik er weer volop genoten …





EN DAN NOG EVEN DIT …

Sjoerd van bVision heeft de dvd “Werk in het Weerribbenriet” bekeken: het is maar dat jullie het even weten!
Klik gerust even op het linkje om Sjoerd zijn recensie te lezen. 🙂

Rijen en lijnen op de vlakte

Na alle foto’s die ik hier de afgelopen dagen heb getoond van de uitgestrekte vlakten in het noordoosten van Fryslân zou het idee kunnen ontstaan dat hier niets anders wil groeien dan gras en graan …

Niets is echter minder waar, de Friese klei leent zich uitstekend voor de teelt van een breed scala aan landbouwproducten …

Op de akker naast het graanland aan de Boltawei richting Paesens staan momenteel koolplanten …

In het gebied langs de Friese Waddenkust, dat ook wel de Friese Bouwhoek wordt genoemd, worden naast granen ook nog suikerbieten, aardappelen en verschillende groenten verbouwd. In het voorjaar kun je er hier en daar wel een kleurrijk bollenveldje vinden …

Wat mij in deze streek naast de weidsheid aantrekt, zijn de rijen en lijnen op de uitgestrekte akkers. Als zon, wind en wolken ook hier hun lichtspel blijven opvoeren, dan is dat weer een fraaie bonus ….