’t Eerste ijs van 2022-’23

Een foto van het eerste ijs van de winter van 2022-’23 in de tuin herinnerde me eraan, dat het nu toch de hoogste tijd wordt om me een dagje op het dichten te gaan richten …

Issus coleoptratus

Zoals ik hier gisteren al vertelde en toonde, heb ik de laatste twee weken regelmatig even een wat foto’s van de verkleurende bladeren van de druif gemaakt. Zo ook vorige week zaterdagmiddag, maar toen zag ik nog wat anders dan alleen de bladeren. Op een van de bladeren zag ik een heel klein beestje kruipen …


Nadat ik er een paar foto’s van had gemaakt, ben ik m.b.v. Obsidentify en internet op zoek gegaan naar wat ik nu eigenlijk had gefotografeerd. Het lijkt te gaan om de Issus coleoptratus, een algemeen voorkomend insect van amper 5 mm, dat ook in onze tuin schijnt te leven leeft van de sappen van planten. Hoe algemeen voorkomend ook, hij heeft geen Nederlandse naam. Kijkend naar het ‘borsteltje’ aan de achterkant, gaat het hier om een nimf (een jong dier).

Voor geïnteresseerden: veel meer informatie en vooral prachtige macro’s van dit beestje kun je hier vinden: ‘Een dinosaurus gespot in Schiedam …’

Herfsttinten van de druif

De hoeveelheid kleur en fleur is in onze tuin snel afgenomen de afgelopen weken. De meeste kleur is momenteel nog te vinden in de hoek van een van de druivenstokken. Daarom heb ik tussen 22 oktober en 4 november eens wat foto’s van gemaakt van de verkleurende bladeren, die dit jaar erg mooi zijn …


Het is boeiend om te zien hoe de bladeren allemaal in hun eigen tempo en op hun eigen manier verkleuren. De variëteit aan kleuren is enorm, maar ook de tekening van de nerven is vaak erg mooi om in detail te bekijken. En dan hebben we ’t nog niet eens gehad over de sporen die diverse beestjes op en in de bladeren hebben achtergelaten …

Druppels, kleuren en zon

De komende dagen staan hier in het teken van herfstbladeren, en meer specifiek die van de druif …


Nadat er vannacht wat lichte regen was gevallen, stond de druif vanmorgen vroeg al lekker in de zon te schitteren …

Druppels, kleuren en zon zorgden samen voor een vrolijk herfstbeeld … intussen regent het echter alweer …

Tomatenoogst mislukt

Eind augustus verscheen er plotseling een geel bloemetje aan een plant met harige stelen in een van de bloembakken op het terras. Kennelijk had een vogel er een tomatenzaadje in gedropt …


Op 14 september hingen er een paar harde groene tomaten aan de plant. En intussen bleef hij maar bloeien, er leek geen eind aan te komen …

En uit al die bloemen bleven maar tomaten voortkomen. Op 27 oktober ontdekte ik dat één van de tomaten heel voorzichtig een rode blos begon te krijgen …

Het zachte oktoberweer kwam ook de tomaten duidelijk ten goede. Nog steeds verschenen er regelmatig nieuwe tomaatjes. De eerste had eergisteren intussen mooie oranjerode kleur …

Maar gisternacht ging het mis. Door de harde wind brak de top van de plant los van de ondersteunende stokken, daardoor werd het gewicht van de tomaten teveel voor hun drager, die geknakt achterbleef …

Een potige tafelgast

Terwijl ik op één van de laatste zonnige en aangename oktoberdagen koffie zat te drinken op het terras, kwam er over de terrastafel bezoek aan stiefelen …


Een hooiwagen maakte even een ommetje over het tafeltje. Hoewel hij één van zijn acht poten miste, was het nog steeds een potige jongen. Op een warm plekje ongeveer in het midden van de tafel liet hij zich als een Citroën DS door zijn hydraulische vering zakken om de warmte van het hout ten volle te benutten. Dat bood mij de gelegenheid om rondom wat foto’s van hem te maken …