Vijfenzestig jaar

Een verjaardag heeft altijd een feestelijk tintje. Ooit, heel lang geleden, was je vijfenzestigste verjaardag extra feestelijk. In die tijd kreeg je na pakweg 40 of 45 jaar ploeteren voor de baas je vrijheid terug. Mijn vader kon zijn baas zelfs al op zijn achtenvijftigste gedag zeggen. Maar ja, dat was nog in de tijd dat de bomen nog zo ongeveer tot in de hemel groeiden. Sinds we in een nieuw millennium zitten, zijn de tijden echter op diverse terreinen meer of minder drastisch gewijzigd. Onze generatie is net wat te laat voor geboren voor een vroegtijdige pensionering. Aafje vist dan ook achter het net …

Maar ach, eigenlijk vinden we dat geen van beiden echt heel erg. Aafje heeft sinds enkele jaren gelukkig weer prima naar haar zin bij de baas. En we zijn er eerlijk gezegd geen van beiden aan toe om dag en nacht samen thuis door te brengen. We gaan rustig nog een maand of zestien door aftellen. Vandaag maken we er desalniettemin een feestelijke dag van …

Onze voortuin is in vanmorgen vroeg alle stilte luidruchtig in de stemming gebracht door Aafjes’ jongste broer.
Goed werk, Hotze!

Klaar voor de herfst

Na een koude en regenachtige week volgde een zonnige, maar frisse zaterdag …

De lampionnetjes aan de rand van de vijver zijn op dit moment de meest kleurrijke aandachtstrekkers in de tuin …

Aafje besloot vandaag gebruik te maken van het fraaie najaarsweer door de vijver klaar te maken voor de herfst. De eerste gevallen bladeren van de hazelaar werden eruit gevist en ook overtollig groen zoals de bladeren van de waterlelie en enige zuurstofplanten zijn verwijderd. Daarna kon het net over de vijver worden gespannen, zodat die gevrijwaard wordt van het meeste blad dat de komende weken uit de bomen zal neerdwarrelen. Nadat uiteindelijk het net ook zorgvuldig over ons vijvervrouwtje was gedrapeerd, was de vijver weer klaar voor de herfst …

De laatste zomerse uurtjes

Nadat Aafje me zaterdag had verrast met een nieuw tuinornament in de vorm van een drietal roestbruine metalen lisdodden, was het zondag extra genieten van de laatste zomerse uurtjes …

Acnes – van de wal in de sloot

Wat duurt zo’n reis naar de maan nog lang, hè …
En dan moet ik nog weer terug ook …

Maar alle gekheid op een stokje, mijn langdurig afwezigheid hier is een gevolg van het feit dat wij dankzij de Acnes een tamelijk helse zomer achter de rug hebben. En gek genoeg had ik daar bij het schrijven van het laatste logje voor de zomerstop al een voorgevoel van. Ik heb dat logje op 16 juli niet voor niets afgesloten met “Tot ooit …”.

Jammer genoeg, maar niet geheel onverwachts, bleef het pijn dempende effect van mijn laatste qutenza-behandeling op 15 juli helemaal uit. In de eerste weken viel er nog wel mee te leven, maar na 4 weken was de pijn niet meer te harden. Er restte niets anders dan maar weer af te reizen naar de Pijnpoli …

De details zal ik jullie besparen, maar na een injectie met cortisonen diep in mijn buikwand die helemaal verkeerd uitpakte, belandde ik al snel van de wal in een diepe, stinkende sloot. De volgende dag stond ik op de kop van pijn. Ik kon niet liggen, niet zitten en niet staan … om gek van te worden. Mijn liefste, tevens trouwe mantelzorger, Aafje gooide er nog maar eens een dagje zorgverlof tegenaan om op allerlei niveaus telefonisch overleg te voeren. Probeer in de loop van de vrijdag maar eens een specialist te pakken te krijgen …

Aan het eind van de dag werd ik aan één van de zwaarste en meeste verslavende pijnstillers gezet die er op de markt zijn. In de drie weken dat ze heb geslikt, deden ze weinig tegen de pijn, maar diverse bijwerkingen meldden zich luid en duidelijk. Intussen ben ik na overleg met de huisarts afgelopen weekend overgestapt op een minder riskante pijnstiller. Nu maar afwachten of ik daar baat bij heb …

Gedurende de afgelopen maanden kon ik vanwege de pijn nauwelijks kleding (ver)dragen. Nu was dat in de afgelopen warme zomer voor mij als geboren naturist op zich niet zo’n probleem in onze kleine, maar tamelijk vrije tuin. Maar het heeft mijn wereld wel erg klein gemaakt. Door de aanhoudende pijn en de bijwerkingen van de pijnstiller, zat autorijden er al die tijd niet in, hooguit eens een kort ritje als passagier.

Wat nog het meest steekt, is dat onze sociale contacten de afgelopen jaren als sneeuw voor de zon zijn verdwenen. Mensen vinden het blijkbaar erg moeilijk om om te gaan met complexe ziekten als MS en Acnes. Mijn familie zwijgt me al jaren goeddeels dood. Zelfs enkele van onze beste vrienden, mensen die ik in het verleden nauw terzijde heb gestaan toen zij ooit in de shit zaten, laten het volkomen afweten. En dat vind ik vooral voor Aafje moeilijk te verkroppen …

De actuele stand van zaken is dat ik nu in afwachting ben van wat de nieuwe pijnstillers gaan doen. Dat kan even duren, want ik moet ze gedurende 4 weken opbouwen tot het maximum. Broeken knellen nog steeds en rechtop achter de pc zitten is er nog steeds niet bij, maar de nare bijwerkingen van de vorige pijnstiller ben ik intussen kwijt. Volop bloggen is er voorlopig nog niet bij, maar ik probeer deze week wel weer eens een rondje door weblogland te maken …

Tot die tijd: een hoopvolle groet!

Ik sluit deze update af met een speciaal woord van dank aan mijn fotomaatje Jetske. Zij is in de loop der jaren uitgegroeid tot onze beste vriendin, en ze blijft Aafje en mij onverdroten steunen. In dikke tút foar beide frouju!

Salamanders in de vijver

Ik geef het toe, ik heb er weer een verslaving bij … een hele vermoeiende verslaving.

Maar daarover straks meer, eerst even een kleine ergernis. Sinds enige tijd lijkt er een vervelend bugje in (mijn) WordPress te zitten. Regelmatig komt het voor dat een door jullie ingevoerde reactie in eerste instantie niet meteen in beeld verschijnt. Vrijwel altijd verschijnt die reactie echter wel als je evt. een paar seconden wacht, en dan de pagina nog eens vernieuwt b.v. met behulp van functietoets F5. Het is maar een tip …

Dan nu mijn nieuwe verslaving …
Dinsdag schreef ik al over de salamanders die onze vijver als verblijfskwartier hebben uitgekozen. Afgelopen week heb ik vooral tussen twee en vijf uur ’s middags op zonnige momenten zoveel mogelijk tijd aan de rand van de vijver doorgebracht. Dan heb ik namelijk de beste omstandigheden om video-opnamen te maken van die salamanders.

Om de beste beelden te kunnen maken, heb ik de camera daarbij op de hoogste stand op het statief. Om die camera vervolgens goed te kunnen bedienen, moet ik bij het statief staan. Dat laatste maakt het me weer niet makkelijker, want lang stil staan en MS, dat is geen gunstige combinatie. Maar ja, het is zo geweldig leuk om die beestjes door het water te zien scharrelen, daar heb ik dan wel weer wat extra vermoeidheid voor over …

Om mijn onderdanen tussendoor wat rust te geven, heb ik de camera regelmatig een tijdje zonder verdere bijsturing laten draaien, zodat ik zelf even kon gaan zitten. Veel van die opnamen zijn intussen na een eerste schouw (deels) in de digitale prullenbak verdwenen, omdat er weinig of niets op stond. Maar ik heb intussen ook al bijna een uur aan beelden die alleszins het bekijken waard zijn.

De komende dagen schijnen we wat minder zon te krijgen. Dat geeft mij de tijd om wat opnamen tot een paar filmpjes te monteren. En dan kunnen mijn benen voor de volgende zomerse periode mooi wat tot rust komen. Tot die tijd moeten jullie het nog doen met wat nieuws videostills van de salamanders…

Verrassingen in de vijver (1)

Het zal duidelijk zijn dat ik afgelopen week met de warme weersomstandigheden weer menig uurtje in de schaduw aan de rand van de vijver heb gezeten. Het is geen grote vijver, maar dat geldt voor onze tuin al evenzeer. Maar het is wel een vijver die het momenteel uitzonderlijk goed doet. Daarvan wil ik jullie vandaag en morgen het een en ander laten zien …

Begin juni liet ik hier al zien dat de krabbenscheer het prima doet in onze vijver.  Vrijdag zag ik ineens iets wat ik niet eerder had gezien sinds ik de vijver bijna 30 jaar geleden heb aangelegd. De ielstikel (dat is de Friese naam voor krabbenscheer) bloeit in onze vijver …

Dat er ineens niet al te grote witte bloemen met gele tinten in het hart uit de onpeilbare duistere diepten van onze vijver opduiken, betekent dat ’t met de waterkwaliteit wel goed zit. De plant verlangt namelijke een schone, niet te voedselrijke omgeving en is erg gevoelig voor milieuvervuiling …