De eerste terrasdag

Een nieuwe maand, een nieuw begin. Je zou bijna denken, dat de gaai en het koolmeesje daaraan gedacht moeten hebben, toen ze gisteren aan het eind van de ochtend vlak na elkaar even kwamen poseren in de tuin …

Het uitblijven van ook maar het minste of geringste winterweer voelt niet goed. Zowel in december als in januari kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op 5,4 °C. De laagste temperatuur kwam deze winter tot dusver uit op -1,2 °C op 28 december. In januari werd het niet kouder dan -0,2 °C op Nieuwjaarsdag. Het warmst werd het op 14 en 15 januari, op beide dagen werd het 11,6 °C.

Nee, het zit me niet lekker. Maar ja, de hele dag daarover piekeren is wel het laatste wat effectief is. Bewustwording en het eigen kleine steentje bijdragen, lijkt me eerst wel even genoeg. Wetend dat het wat dat betreft wel goed zit, vind ik het raadzaam om er verder maar het best van te maken. En daarom ben ik gistermiddag voor het eerst eens op 1 februari lekker in de zon op het terras gaan zitten …

Stilletjes heb ik even weg zitten dromen over betere tijden, op dat moment op uur en dag precies acht jaar geleden. 1 februari 2012, het begin van de laatste echte winterperiode in ons land. Die dag heb ik een prachtige winterkuier gemaakt in De Deelen …

Mos beter bekeken

Nadat ik zondagmiddag wat foto’s had gemaakt van het mos in de aardbeienpot op de regenton, heb ik me gisteren op een deel van het mos bij de vijver gericht. Daar groeien her en der ook diverse mossoorten. De onderstaande foto’s heb ik gemaakt op de grens van vijver en terras …

Om te beginnen groeit daar vrij veel mos. Maar het is vooral ook de best bereikbare plek om eens diep door de knieën te gaan voor dit laag-bij-de-grondse plantje. Om mos goed te kunnen bekijken, moet de macro(voorzet)lens eraan te pas komen. Hoe klein de meest interessante delen van mos zijn, kun je op de foto rechtsboven goed zien. Daar kun je in de hoek linksonder wat kleine roodbruine puntjes in het groene mos zien, dat zijn de zogenaamde sporendoosjes. Vergelijk die nu eens met het formaat van de hazelnoot die rechtsboven in beeld te zien is …

We hebben het hier over gewoon dikkopmos, een van de meest voorkomende mossoorten in ons land. Het is makkelijk herkenbaar aan de kleine roodbruine sporendoosjes die als bloemetjes bomen het groen uittorenen. In die doosjes zitten de sporen. Aan het eind van de winter gaan die doosjes open, waarna de sporen zich door de wind laten meenemen, op zoek naar nieuwe groeiplekjes. De doosjes zitten nu nog dicht, en dan vind ik ze het mooist. Door de macrolens laten ze zich goed bekijken, zelfs op een donkere dag als gisteren kun je zien hoe fijn en hoe kleurig dit kleine spul is opgebouwd. Nog regelmatig vol verwondering, raak ik daar eigenlijk nooit op uitgekeken …

 

Een late libel op tafel

Hoewel het er zo langzamerhand niet warmer op wordt, probeer ik nog regelmatig een zonnig momentje mee te pakken in de tuin. Op het moment dat ik maandagmiddag even op het terras zat, streek er een vermoeide libel naast me op het tafeltje neer …

Hij liet zich rustig van alle kanten bekijken en fotograferen. Een paar maal leek hij een vruchteloze poging te doen om op te vliegen. Veel meer dan zijn vleugels in hoog tempo op en neer bewegen leek hij niet meer te kunnen …

Een fijn plekje

Het lijkt een warm weekend te worden met morgen mogelijk tropische temperaturen …

Goed weer om het lekker rustig aan te doen en te genieten van de kleine dingen rond huis …

Een lommerrijk plekje aan de rand van de vijver, lonkt nu al …

Dus … als jullie morgen moe, maar voldaan terugkeren na de 17e Ecokathedrale Fotokuier, kun je mij hier vinden …

x

Op het terras …

Aafje, Oskar en drie lege glazen …