Op safari in de tuin

Al zo lang ik blog trek ik regelmatig gewapend met mijn camera op safari de tuin in. Meestal tref ik onderweg alleen klein vliegend en kruipend wild aan, maar een paar weken gelden pakte dat anders uit …

Het startpunt van deze bijzondere safari lag op het terras. Daar had ik in de zomer al diverse keren vreemde geluiden gehoord in de klimop. Zelfs Oskar sloeg er op een middag op aan. Maar Oskar is niet zo’n held, dus hij deinsde al snel terug. Zelf ben ik ook een paar keer op zoek gegaan naar de bron, maar ik kon het niet vinden. Dit is wat ik hoorde …

Omdat ik er niet achter kwam wat het was, liet ik het er eerst maar bij. Totdat ik 30 juli ’s avonds rond 22:30 uur nog even de tuin in liep. Om de situatie wat te schetsen, hieronder even een paar foto’s van de situatie bij daglicht. Vanuit de hoek linksachter, in de buurt van de yuka, hoorde ik vanuit het duister hetzelfde geluid klinken, maar nu nog een stuk luider …

Met de camera in de aanslag sloop ik naar achteren. Heel misschien komt het onderstaande beeld de vaste volgers nog vaag bekend voor. We bevinden ons hier in het hart van last resort nr. 3, oftewel onze tuin. Dit is the place to be op dagen dat mijn benen de kracht niet hebben voor een echte kuier b.v. naar één van de andere last resorts. Hier heb ik altijd alles bij de hand en genoeg plek om te zitten. En er valt ook nog wel eens wat te beleven, zoals die avond …

Ik hoefde maar op het luid af te gaan. Maar omdat de duisternis al was ingevallen, zag ik pas toen ik het licht van mijn mobieltje had aangedaan, wat uiteindelijk de bron van het geluid was. Achter de yuka zaten twee luidruchtig snuivende egels. Ze mogen nog van geluk spreken dat ze zo ver zijn gekomen. Als ze aan de achterkant langs de vijver gelopen zijn, hadden ze ook zomaar te water kunnen raken …

Blijft alleen nog even de vraag wat die beestjes daar nou doen … hebben ze ruzie of is het juist de liefde voor elkaar die hen zo luidruchtig in beweging heeft gebracht …?

De slakkenopruimingsdienst

Twee merels scharrelden onlangs tussen de buien door bij de vijver rond …

Ze waren duidelijk op zoek naar iets eetbaars. Een lekkere vette huisjesslak leek uitkomst te brengen …

Mevrouw merel nam hem in haar snavel en gooide hem omhoog …

Na een zachte landing in het mos, was de schaal na de eerste worp echter nog niet gebarsten …

Opnieuw nam ma merel de slak in haar snavel. Hongerig en gespannen keek haar jong toe …

Met een sierlijk boogje wierp ze het slakkenhuisje voor de tweede keer omhoog …

Waarna het met een subtiel plonsje in de vijver belandde …, de jonge merel keek beteuterd toe…

“Kom jongen, we gaan weer eens gezellig samen wormen zoeken …,” meende ik ma merel nog te horen fluiten, terwijl ze over het paadje naar achteren liep …

Daar gaat ‘ie

Nadat hij met zijn wendbare ogen op steeltjes een inschatting had gemaakt van hetgeen hem in de afgrond te wachten stond, waagde de slak zich over de rand van het tafeltje …

Steeds verder schoof hij met zijn gespierde buik over de rand, tot hij uiteindelijk als een heuse steile wand acrobaat in de richting van de klimop kroop …

Uitgerekend op dat moment kwam Aafje thuis van haar zaterdagse boodschappenronde. Voordat ik in de gaten had wat er gebeurde, had ze de slak van de tafel geplukt. “Ik zie het al, jij hebt honger, hè …,” zei ze …

Alsof hij haar begreep, hief de slak zijn kopje even naar haar op. Daarna bracht Aafje hem met ferme tred naar een plekje waar hij zijn buikje vol kon vreten, zonder daarbij schade aan te kunnen richten … de gft-container …

Op weg naar de afgrond

Ooit, toen het nog eens twaalf dagen achtereen droog was … een week of drie geleden dus …

Er kroop een slak over de terrastafel. Moeizaam, bijna laverend, leek hij zijn weg te zoeken …

Met zijn niet meer in topconditie verkerende huisje ging hij traag, maar onstuitbaar op weg naar de afgrond …

  • wordt vervolgd

Een juffer op ’t terras

Om te beginnen dank voor alle reacties en complimenten op de ‘Druppelstudies’ van gisteren en maandag. Nu kijk ik nog meer uit naar een periode met droog weer. Want ik ben met de druppels zo langzamerhand op het punt aangekomen, dat het moeilijk wordt om mezelf met de beschikbare middelen nog te verbeteren …

Gelukkig hadden we vooruitlopend op een langere periode met droog weer dinsdagmiddag al dusdanig veel zon, dat we in ieder geval weer eens even in de tuin konden zitten. Daar streek na enige tijd een vuurjuffer voor me op het terras neer. Het was de eerste dit jaar. Vanuit fotografisch oogpunt had hij wel een mooier plekje kunnen uitzoeken, maar hij liet zich wel even heel netjes van alle kanten portretteren …

Salamanders aan de wandel

Tot nu toe heb ik dit voorjaar in de vijver nog maar één keer een salamander gezien. Maar met de lage temperaturen heb ik ook nog niet zo vaak lekker aan de kant gezeten. En voor de salamanders zal de lage watertemperatuur ook niet echt een pretje zijn, lijkt me …

Sterker nog, ik verdenk ze ervan, dat ze op zoek naar warmte het water ontvluchten. Daar deed de scène van gisteren in ieder geval sterk aan denken. Nadat Aafje gisteravond laat nog even buiten was geweest om iets in de afvalcontainer te gooien, riep ze me naar de bijkeuken. ‘Kijk nou eens,” zei ze …

Op de buitenkant van de deur was een salamander bezig met een steile wandwandeling. Blijkbaar hebben die beestjes flinke zuignapjes onder hun poten. Op het terras zag ik er later ook nog eentje zitten. Ik mag ’s avonds in de tuin wel gaan opletten waar ik loop …