Ergens in het bos stond een oude boomstronk naast het pad. Op één plekje was hij niet alleen bedekt met mos, er groeiden ook twee kleine, kwetsbare paddenstoelen …
Ze schitteren niet in schoonheid, maar ik vind het wel gewoon een mooi rustig herfstsetje dat hier een plekje verdiende …
Ook afgelopen woensdag heb ik weer een ritje gemaakt door de bossen van Olterterp en Heidehuizen. Opnieuw viel het op hoeveel paddenstoelen er langs de paden stonden. Voor vandaag heb ik een groepje stuifzwammen gekozen, die allemaal hun beste tijd al hadden gehad …
Dit clubje geschubde inktzwammen stond langs het fietspad in het bos bij Olterterp. Ze staan erbij alsof het vier jonkies met een toezichthouder zijn. De jeugd staat er fris en krachtig bij, maar de oudste heeft zijn beste tijd zo te zien al achter de rug.
In tegenstelling tot de parelamaniet, die ik hier gisteren liet zien, kun je de geschubde inktzwam wel eten. De jonkies schijnen het lekkerst te zijn. Maar ja, het zijn geen champignons …, dus ik heb ook deze mooi laten staan waar ze stonden …
Ik houd het eens simpel vandaag. Deze parelamaniet stond eind september mooi te zijn in het Weinterper Skar. Omdat hij rauw nogal giftig schijnt te zijn, heb ik hem maar mooi laten staan …
Wie hier al wat langer meeleest, herinnert zich misschien nog de vele elfenbankjes die er in januari 2023 groeiden op een stuk boomstam, dat ik twee jaar eerder in de tuin had gelegd …
Nu, bijna drie jaar later, is er van het stuk boomstam weinig meer over. De schors vormt deels nog een omhulsel van de lucht en het vermolmde hout, dat er nog is overgebleven …
Je zou kunnen zeggen dat het stuk boomstam volledig is gesloopt door de elfenbankjes, die er bijna drie jaar geleden nog goede sier maakten. Je kunt zien dat de restanten al bij lichte aanrakingen uit elkaar vallen …
Een ander stuk van dezelfde boomstam, dat sinds januari 2021 drie meter verderop in de tuin ligt, lijkt nog volledig intact te zijn. De natuur zit wonderlijk in elkaar …
Vandaag is het 20 jaar geleden dat ik In de aanloop naar de geboorte van onze oudste kleinzoon ben begonnen met bloggen. Het was ook precies een jaar, nadat ik de diagnose MS had gekregen. Op zoek naar een manier om daar fysiek en mentaal zo goed en gezond mogelijk mee door het leven te gaan, leek het me een goed plan om dagelijks een wandeling in de natuur te maken en daarvan in woord en beeld verslag te doen op mijn blog ‘Afanja’s kuierkiekjes’. Dat idee werd van harte ondersteund door mijn toenmalige neuroloog. Hieronder staat een aantal foto’s die ik in de laatste week van oktober 2005 heb gepubliceerd op mijn eerste weblog …
Meer dan 10 jaar lukte het ook echt om vrijwel dagelijks naar buiten te gaan en ergens een stuk te wandelen en onderweg wat te fotograferen. Wel werden de afstanden steeds wat korter, maar dat was op zich ook niet zo gek. De bijkomende kwaal Acnes heeft me vanaf 2016 geen goed gedaan. Heftige zenuwpijn maakte gedurende een aantal jaren enigszins normaal functioneren vrijwel onmogelijk. Vanaf die tijd is er ook paar maal voor langere tijd een gat op mijn weblog ontstaan …
Nog steeds probeer ik regelmatig even de natuur in te gaan om te fotograferen. Maar dat komt er niet elke dag meer van, daarvoor is de MS intussen te ver gevorderd. De ene dag is daarbij de andere niet, maar eerlijk is eerlijk, ver kom ik meestal niet meer bij de auto vandaan. Daarom werd het tijd om weer eens op zoek te gaan naar een nieuwe prikkel om weer een nieuw perspectief te krijgen. Daarover morgen meer …
Het was mooi weer om even het bos in te gaan …
Even de herfstgeuren opsnuiven, wat genieten van de herfstkleuren en paddenstoelen zoeken. Gelukkig had ik weinig tijd nodig om het bij Heidehuizen allemaal bij elkaar te scharren, want veel meer stond mijn onderdanen me ook ditmaal weer niet toe. Maar de buit is binnen …
