In het gebladerte

Behoedzaam liep ik over het knisperende bladerdek op de zachte bosgrond bij de buurtschap Heidehuizen. Zoals bekend waren er nauwelijks paddenstoelen, maar in het bos is altijd wel wat te vinden dat de moeite van het fotograferen waard is. Zo vond ik een afgebroken tak, waar een paar bladeren tegenaan geplakt zaten. Eén van die bladeren was al bijna helemaal weggeteerd. De resterende bladnerven leverden een fraai stukje bladerkunst op …
Even klikken en vergroten:

Bijna weer bij de auto werd mijn aandacht getrokken door een boomstam, die half in grond liggend al deels was verdwenen. Terwijl ik er naar toe liep, meende ik een beweging in het gebladerte te zien. Ik bleef staan en richtte mijn aandacht op de plek waar ik beweging had gezien. Het duurde even voordat ik de bron van de beweging had gevonden. Hij was nauwelijks te zien, maar in de bladeren die aan het eind van de stam in het holle gedeelte lagen, zat een kikker. Nadat ik een foto had genomen, deed ik voorzichtig een paar passen voorwaarts. Met twee forse sprongen zat de kikker aan de andere kant van de boomstam. Daar kon ik nog een foto van hem maken, voordat hij onder het bladerdek verdween …

Een slenk vol kikkers

Lang ben ik niet achter die vrouw met haar hond aangelopen, de verkoelende slenk die door de noorkant van het Weinterper Skar loop, lokte me veel meer …

Al van ver lokte een bijna onophoudelijk gekwaak me die kant op …

Het was een drukte van belang in het koele, stromende water. Her en der werden wipjes gemaakt …

Een stukje verderop werd zo te zien een spelletje gespeeld …

Maar het kwam uiteindelijk toch steeds op hetzelfde neer … 😉

Het was omdat ik mijn krukje niet bij me had, anders was ik er lekker bij gaan zitten …

Desondanks heb ik me er een tijdlang uitstekend vermaakt …

Voorjaar in It Skar

Sinds het voorjaar volop is losgebarsten lijkt de tijd ineens weer voorbij te vliegen. De laatste weken heb ik weer meer foto’s gemaakt dan ik dagelijks op mijn blog kwijt kan. Deze serie heb ik ruim twee weken geleden gemaakt, toen ik samen met Jetske weer eens een kijkje in het Weinterper Skar heb genomen …

Bij het moerasgebiedje werd het beeld bepaald door oude lisdodden. Kikkers lieten zich wel af en toe even horen, maar ze lieten zich niet zien …

Nadat de Nije Heawei anderhalf jaar geleden uit het landschap is verwijderd, werd het kwetsbare gebied vorig jaar regelmatig doorsneden door sporen van fietsers en brommers en wat dies meer zij. Om de orchissen die hier altijd in bermen groeiden en bloeiden een betere kans te geven, wordt de vrije doorgang nu verhinderd door een aantal boomstammen …

In bedaard tempo stroomde er water door de slenk die het gebied aan de noordkant doorkruist …

Terwijl Jetske op zoek naar vogeltjes het noordelijk pad op wandelde, liep ik de andere kant op naar het eerste ‘Afanja-bankje’ …

Lekker in de zon op het bankje zittend, hoorde ik even later achter het bankje iets ritselen. Al snel zag ik waar het geluid vandaan kwam …

Jetske bleef intussen maar tevergeefs zoeken om vogeltjes, ook op het zuidelijke pad hield ze de blik omhoog gericht …

Eigenlijk was ’t nog wat een dooie boel in It Skar, want we waren er net voordat alles in bloei komt. Binnenkort nog maar eens in de herkansing.

Vluchten kan niet meer

In de eerste 15 jaar van onze relatie zochten Aafje en ik in de vakanties vaak de warmte op in Frankrijk. Meestal genoten we daar ook volop van, maar soms werd het ook toen wel eens wat teveel van het goede. Zo hebben we in augustus 1990 onze vakantie aan de Franse zuidwestkust vroegtijdig beëindigd, omdat ik min of meer werd lamgelegd als gevolg van een hittegolf die daar over ons heen rolde. Een paar jaar later hebben we midden in de vakantie de oversteek van de Auvergne naar de westkust gemaakt om de hitte te ontvluchten. Uiteindelijk vonden we in 1994 een heerlijk ruime plek met zon en schaduw op de camping ‘Laborde’ in het departement Lot-et-Garonne. Aan de vele vakanties die we daar sindsdien hebben doorgebracht, bewaren we nog steeds warme herinneringen in de goede zin van het woord …
20000805-1500x
Aan die reeks fijne Franse vakanties kwam een eind, toen bij mij in oktober 2004 MS werd vastgesteld. Eén van de eerste adviezen van de behandelend neuroloog luidde: “Het lijkt me verstandig om de warmte maar niet teveel weer op te zoeken, want dat is bij MS vaak vragen om problemen.” Sindsdien zijn we het vaak zinderende Zuid-Frankrijk voorgoed gaan mijden …
160825-2228x
Het voordeel van de Franse hitte was, dat je er aan kon ontkomen door wat vroeger te vertrekken of door verder te reizen naar koelere oorden. Hier in Fryslân is vluchten geen optie. In de lange, warme nazomer van 2016 restte nog slechts een zacht wiegend verblijf in mijn hangmat en stil verlangen naar verkoeling, overdag veelal in de nog lang relatief koele woonkamer bij de sport op tv, ’s avonds na een uur of negen in de tuin aan de rand van de vijver bij de muizen en de kikkers …
160826-0002x
Dat was dan ook de reden dat het hier zo lang stil bleef. Mijn toenmalige behandelend neuroloog had gelijk. Eén of twee dagen warmte kan ik nog wel aan, maar wanneer de warmte zo lang aanhoudt, dan zuigt dat me zowel mentaal als fysiek helemaal leeg. Zelfs nu, eind oktober, ben ik er nog niet volledig van hersteld. Voorlopig zit er niets anders op dan keuzes te maken en prioriteiten te stellen, daarom zal ik het vooreerst ook in weblogland nog rustig aan blijven doen. Maar ik ben er in elk geval weer, en ik zet mijn tocht geleidelijk en vol goede moed voort.

Muisstil

“Wat is het hier toch stil de laatste tijd, dat ben ik helemaal niet gewend,” kwaakte de kikker ietwat ongerust tegen de muis …

“Ja inderdaad, je zou het hier zelfs muisstil kunnen noemen …,” piepte de muis terug. “Maar kijk eens om je heen … er wordt toch wel aan het weblog gewerkt … Voordat je het weet barst het gekwaak weer los …”

– wordt vervolgd –

Kikkers bij het Witte Meer

In het verleden heb ik verschillende keren mooie foto’s van libellen kunnen maken bij het Witte Meer bij Olterterp. Met dat doel was ik er zaterdag ook naar toe gegaan …

Het pakte echter wat anders uit, libellen waren er bijna niet te zien, maar kikkers des te meer. Behalve in het water lieten ze zich ook op het droge zien. Al snel sprong er een kikker bij me op het bankje, die vastbesloten was om alleen zijn achterkant te laten zien …

Korte tijd later sprong er onderweg naar het water eentje voor me langs …

Nieuwsgierig bleef hij enige tijd vlak voor me zitten, zodat we een tijdje oog in oog zaten. Je zou er bijna wat van gaan denken …

De show werd gestolen door een grote kikker die een tijdlang roerloos bleef zitten op een stuk boomstam in het water …

Deze kikker liet zich rustig benaderen voor een fraai dubbelportret …

Het was een heerlijk uurtje daar aan de waterkant …

Help! Een gluurder …

Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een fotokuiertje gemaakt bij het Witte Meer, een ondiepe plas midden in het bos bij Olterterp, die in de volksmond beter bekend is als de ijsbaan van Beetsterzwaag …

Terwijl ik lekker op één van de bankjes aan de waterkant zat, bekroop me ineens het gevoel dat ik werd begluurd …

Al snel werd duidelijk dat ik van deze gluurder weinig te duchten had …      😉