Mos uit een vergeten serie

Op zoek naar meer foto’s van mos op begraafplaatsen, heb ik vorige week een compleet vergeten serie uit oktober 2008 herontdekt …

Jarenlang kwamen we regelmatig langs de oude begraafplaats aan de Spanjaardslaan in Leeuwarden. En jarenlang liep ik ook rond met ’t plan om eens wat foto’s te maken van die al geruime tijd in verval verkerende begraafplaats …

Zoals dat wel vaker gaat, kwam het er maar niet van om die foto’s te maken. Totdat ik in oktober 2008 las dat er eindelijk voldoende geld was voor een grote restauratie van de begraafplaats, en dat de schep zelfs binnenkort al echt de grond in zou gaan …

Eenmaal echt ter plekke op de oude begraafplaats, heb ik mijn ogen uitgekeken. Ik wist niet wat ik eerst of laatst moest fotograferen. Wat een chaos en wat een trieste aanblik, maar hoe fotogeniek! Er was alleen één probleem: ik had die middag erg veel moeite met het harde licht …

Omdat ik me die avond had voorgenomen om op korte termijn nog eens voor een herkansing te gaan – en dan op een bewolkte dag – is deze serie waarschijnlijk tot vorige week in het archief verscholen gebleven …

Nu ik er een begin mee heb gemaakt, moet ik misschien toch maar eens kijken of ik de rest van de serie ook niet eens wat kan oppoetsen. Een remake zit er intussen namelijk niet meer in, want de renovatie van de begraafplaats schijnt goed en grondig te zijn uitgevoerd. Misschien kan ik er nog eens een voor- en na-serie van maken … 🙂

Op een oude begraafplaats

Jullie vinden het toch niet erg dat ik in een wat mossige periode zit, hoop ik …, want dan ga ik er nog rustig even mee door. Zo op thema door mijn archief surfend, ontdek ik ineens weer allerlei kleinoodjes …

Weet je waar je vaak ook heel mooi mos kunt vinden … op oude begraafplaatsen. Deze foto’s heb ik in januari 2008 gemaakt op de oude begraafplaats van het voormalig dorpje Ald Beets

Meestal moet je heel diep door de knieën om mos van nabij te kunnen fotograferen, op oude begraafplaatsen is dat vaak een stuk gemakkelijker, omdat veel oude grafmonumenten een prima voedingsbodem voor mos vormen …

Bekertjesmos in ’t Skar

De dagen rijgen zich hier eigenlijk al maandenlang aaneen in een saaie en grijze melange van pijn en vermoeidheid. Daar komt nog bij dat het vochtige weer mijn bewegingsdrang buitenshuis niet echt ten goede komt …

Maar wees gerust, die beweging krijg ik nog zeer regelmatig met prachtige virtuele fietstochten dwars door Europa. Maar eerlijk is eerlijk, daar valt verder niet zo gek veel over te vertellen, dat zou een herhaling van zetten zijn …

Daarom heb ik maar even een paar foto’s van wat bekertjesmos uit mijn archief opgediept. Ze zijn 10 jaar geleden gemaakt tijdens een fotokuier naar de dobbe in het Weinterper Skar, ook januari 2008 verliep grijs en grauw …

Bloeiend mos bij de vijver

Veel stelt ’t niet voor, en je hebt er in feite ook niks aan … Maar hoe klein ook, bloeiend mos bij de vijver brengt toch weer wat kleur …

Zoals bekend is er geen groot plantenkundige aan mij verloren gegaan, maar ’t zou best eens haarmos kunnen zijn …

Merels ontkleden terraspoes

Naturetoday.com kwam vandaag met het bericht dat de natuur anderhalve maand voor ligt op schema. In ons tuintje is dat al niet anders. Eind december stond de eerste narcis al stoer te bloeien, en op dit moment hebben de merels volop nesteldrang. Ze zijn in elk geval druk bezig met het verzamelen van nestmateriaal, onze terraspoes wordt langzaam maar zeker van haar warme en heerlijk zachte moskleedje ontdaan door een paar merels …





Het is me helaas nog niet gelukt om een merel te fotograferen, terwijl die aan het mos aan het trekken was. Zodra ze me gewaarworden vliegen ze weg of ze gaan heel onschuldig iets verderop aan de rand van de vijver zitten …





En dan maar quasi onschuldig omkijken, alsof ze willen zeggen: “Aan de terraspoes komen …? Ikke …? Welnee, ik kom alleen even om een slokje water te drinken en mijn toilet te maken …”




Een fraai vijftal

Zo aan het begin van de herfst kan ik nog steeds niet aan sommige paddenstoelen voorbij lopen zonder ze te fotograferen. Maar die aandrang wordt wel elk jaar wat minder groot, want eigenlijk staan de meeste paddenstoelen me zo langzamerhand veel te laag bij de grond. Door de knieën gaan om ze vanuit een aardig standpunt vast te leggen, dat gaat nog wel. Maar naar mate een fotokuiertje langer duurt en er meer aantrekkelijke paddenstoelen langs het pad staan, wordt het weer opstaan steeds moeilijker. Voor dit fraaie vijftal heb ik onlangs toch maar weer eens een uitzondering gemaakt …




De eerste tuindag

Met net 18 graden op de thermometer was gisteren de eerste lekkere tuindag, en daar heb ik meteen goed van geprofiteerd door eerst het terras maar eens aan te vegen en vervolgens wat algen uit de vijver te vissen …





Daarna heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een rondje door de tuin gemaakt met de camera. Eerst langs de tuintobbe, waarin weer van alles tot leven komt …





Natuurlijk kon ik het niet laten om even door frisgroene bladeren van de iris naar ons zonnende vrouwtje aan de overkant van de vijver te gluren …





In de hoek van vijver komt de dotter weer tot leven, er zitten redelijk wat knoppen in, die volgende week ongetwijfeld zullen openbarsten. Langs de bedding van het drooggevallen stroompje komt de muur weer tevoorschijn …





Op ’n paar plekken langs de vijver heeft zich in de loop der jaren een fraai mostapijtje ontwikkeld, en daar nestelen zich intussen ook wat andere plantjes …





Het skeletje van één van de laatste lampionnetjes houdt dapper stand aan de waterkant …





Achter in de tuin is de kerria weer tot bloei gekomen met zijn prachtige felgele bloemen …





Lager bij de grond achter doen ook de narcissen achter in de tuin hun best om het voorjaarsgevoel verder op te zwepen …