Formaat doet er toe

Toen ik begin november samen met mijn fotomaatje de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder betrad, zat daar al een vogelaar met een joekel van een telelens. Nadat Jetske en ik aan weerszijden van de man een zitplaats voor één van de kijkluikjes hadden ingenomen, lieten we onze blik over de stille plas rond de hut glijden. Af en toe piepte of klikte één van de onze camera’s.

De man leek in eerste instantie met een wat meewarige blik naar onze bridgecamera’s te kijken, maar dat bleek mee te vallen. Eenmaal in gesprek over camera’s en fotografie vertelde hij, dat hij een 900 mm lens op zijn camera had geschroefd. Hij gaf mooie resultaten, maar hij was wel erg zwaar en dat was toch wel een nadeel, vond de man …

Kwalitatief verliezen onze wat fors uitgevallen compactcamera’s het van de zijne natuurlijk.Maar je bent er vanwege het veel kleine gewicht een stuk mobieler mee, en dat kuiert stuk makkelijker. Op dat moment had ik het equivalent van de 65 x zoom in mm niet paraat. Daarom liet ik het er op dat moment maar bij dat mijn Powershot SX70 IS qua bereik de zijne waarschijnlijk zou overtreffen. Intussen heb ik dat natuurlijk nog even opgezocht, 65 x zoom is te vergelijken met 1365 mm …   🙂

En dus konden Jetske en ik even later met onze camera’s losjes in de hand nog even lekker aan de wandel. Vrolijk groetend lieten we de zwaar bewapende vogelaar achter in de vogelkijkhut …

Nat landschap

Het begint zo langzamerhand een natte boel te worden. Op de plek waar deze foto’s zijn gemaakt niet zo erg niet zo erg, want dit is het ondergelopen polderland langs de Wolwarren tussen Oudega en de Headammen …

’s Zomers sta je hier op de noordelijke oever van de Wijde Ee, die op de achtergrond zichtbaar is. ’s Winters staat het hier vrijwel elke winter onder water. En als ik nu wat uitzoom, dan zien we ook nog weer een hek verschijnen …

Wat zou het mooi zijn om hier over een paar weken weer schaatsers hun eerste streken te zien zetten, zoals dat ook in januari 2016 het geval was. Voorlopig ziet het daar helaas echter niet naar uit …

De grutto – vogel van ’t jaar

Onze nationale vogel, de grutto, is door het publiek uitgekozen tot Vogel van het Jaar. Dat werd gisteravond bekend gemaakt in ‘De Wereld Draait Door’. Het televisieprogramma heeft deze verkiezing samen met Vroege Vogels en de Vogelbescherming georganiseerd, naar voorbeeld van de vergelijkbare verkiezing in Nieuw-Zeeland en Australië …

Afgelopen voorjaar heb ik deze prachtige weidevogel, die in Fryslân ook wel bekend is als ‘Kening fan de Greide’ (Koning van de Weide), bij verschillende gelegenheden geportretteerd. Deze serie heb ik eind juni gemaakt bij de Surhuzumer Mieden

Naar verluidt zijn er in de meeste delen van Fryslân dit jaar iets meer grutto’s tot broeden gekomen dan vorig jaar. Maar over de hele lijn gaat het nog steeds erg slecht met de grutto en andere weidevogels. We zullen tot volgend voorjaar moeten wachten, voordat ze zich weer in onze contreien laten zien …

Achter ’t hek

Sommige hekken zijn de moeite van het bekijken eigenlijk niet echt waard. Dit is daar een fraai voorbeeld van …

Om de dam af te sluiten zijn er 3 of 4 hekken tegen elkaar aan gekwakt. Op zo’n moment kun je maar beter kijken wat er achter het hek te zien is in plaats van al te veel aandacht aan het hek te besteden: hek – weide – schapen …

Hekken in de mist

Hoe het er bij jullie voor staat, weet ik niet, maar hier is het een grijze boel buiten …

Ik heb wel het idee dat het wat lichter begint te worden. Dus wie weet, misschien zien we vanavond de maan toch nog door de bomen schijnen …