Een koppeltje brilduikers

Zoals meestal het geval is, waren er aan de westkant van de vogelkijkhut minder vogels te zien dan aan de oostkant. In de verte waren een grote zilverreiger en een handjevol grauwe ganzen te zien. Maar ik had geluk, op niet al te grote afstand van de hut dobberde een koppeltje brilduikers mijn kant op …

Deze vogels staan met hun mooie tekening in ons land op de rode lijst als zeer zeldzame broedvogels. Het was de tweede keer dat ik hier een paartje spotte. Waarschijnlijk zijn ze onderweg van hun overwinteringsgebied ergens in het zuiden, naar hun broedgebied in Scandinavië. Dit bijzondere tweetal maakte het loopje naar de vogelkijkhut weer alleszins de moeite waard …

Terug in de Jan Durkspolder

Het was er donker, toen ik vorige week de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder binnen stapte. Alle luikjes voor de kijkgaten waren gesloten. Zoals gebruikelijk liep ik eerst even naar de oostkant. Toen ik daar een luikje opende, waaide er meteen een kille wind naar binnen. Daarom zaten de luiken dus dicht …

Op het eilandje naast de hut zaten vooral wat kieviten, een paar meeuwen en o.a. een enkele wintertaling. Verder naar het zuiden was het druk op het water, maar ik kon niet goed zien wat voor vogels het waren. Een paar futen die dichterbij waren, maakten even wat schijnbewegingen, maar zwommen al snel verder. Ik had het daar al snel bekeken vanwege de kille wind. Ik sloot het luikje en liep naar de westkant van de hut om daar nog even te kijken. Daar wachtte me een verrassing …

– wordt vervolgd

Op de boot terug

Aan alles komt een eind, zo ook aan deze prachtige voorjaarsdag in het rietland in de Wieden. Het was goed en gezellig om weer even bij te praten met Klaas Jan. Daarnaast was ik vooral blij dat ik ditmaal mooie dronebeelden heb kunnen maken van het werk van de rietsnijders …

Nog een laatste rondblik over een deel van het rietland vanuit de lucht, daarna was het tijd om in de boot te stappen voor de eerste van drie etappes op weg naar huis. Omdat Klaas Jan ons de toeristische route wilde tonen, moest hij eerst de boot van zijn collega nog even verleggen. Daarna voeren we om te beginnen door een paar mooie smalle kreken waar je normaal gesproken als toerist niet snel komt. Via wat bredere wateren kwamen we vervolgens na enige tijd weer terecht op de locatie waar we ’s ochtends waren opgestapt …

– slot

Het betere sjouwwerk

Het gekamde riet wordt netjes in een verzamelbak gelegd. Wanneer de juiste hoeveelheid is bereikt, wordt dat riet bij elkaar gebonden in een grote zogenaamde transportbos …

Na het binden wordt die bundel riet opgetild tot de onderkant zichtbaar is. Die onderkant moet recht zijn. En recht is alleen recht als het recht is. Heel secuur gebruikt Klaas Jan zijn snit om ook de laatste uitstekende stengel af te snijden …

Met een zwaai neemt hij vervolgens dat dikke bos riet op zijn schouder om het naar de verzamelplek te brengen. Een jaar of tien geleden heb ik ook nog eens een paar van die bossen op een aanhangwagen gelegd. Dus ik weet, dat ze echt zwaar zijn …

– wordt vervolgd

De rietsnijder kamt

En als het riet gemaaid is en mooi in schoven in het rietland staat, moet het afval eruit verwijderd worden. Daar heb ik een paar dagen geleden al het een en ander over verteld. Maar ik kan het natuurlijk veel beter laten zien. Dan zie je goed hoe de rietsnijder al het geoogste riet door zijn handen laat gaan …

– wordt vervolgd

Een viervoeter in het riet

De golden retriever Rhena vergezelt Klaas Jan vrijwel altijd als hij in het rietland aan het werk is. De oudste foto die ik van Rhena heb, dateert uit april 2016. Daarop komt ze samen met Kelev – de hond van rietsnijder en schoonvader Klaas – blijmoedig naar Jetske en mij toe rennen …

Tegenwoordig rent Rhena niet meer zo hard, maar ze hoort er nog altijd bij. Alleen naar dit rietland in de Wieden gaat ze niet graag mee. Dan moet ze met de baas op de boot. En als ze ergens een hekel aan heeft, is het aan een vaartochtje. Met een simpel trucje weet klaas Jan haar echter steeds weer mee te krijgen. En als ze er dan eenmaal is, is het goed. Ze zoekt strategisch een plekje waar vandaan ze alles kan overzien om vervolgens de ogen dicht te doen en lekker wat te slapen. Zelfs toen ik de drone een rondje vlak boven haar liet draaien, bleef ze onverstoorbaar liggen. Pas als het lunchtijd is, staat Rhena meteen weer op scherp …

En na een eenvoudige, doch voedzame maaltijd, zet ieder zijn bezigheden in het rietland voort, zo ook Rhena …

– wordt vervolgd