Afgezien van kortstondige bezoekjes van de stormen Austen en Boelo hebben we tot deze week eigenlijk een voorbeeldig rustige herfst gehad. Het was boven verwachting om nog tot eind oktober mooie en lekkere ritjes op de Joiny te kunnen maken …

Na een rappe daling van de temperaturen, gepaard gaand aan wind wind en regen, toont de herfst nu zijn andere gezicht. Omdat mijn ‘inwendige thermostaat’ defect is geraakt door MS, worstel ik momenteel zowel overdag als ’s nachts weer met de overgang naar de lagere temperaturen. Vooral mijn bovenbenen hebben het weer zwaar te verduren. Het moet zijn tijd weer even hebben, dan zal dat ook dit jaar wel weer wennen …

Extra belemmerende factor is een nieuwe gevoelsstoornis, die me sinds ongeveer drie maanden plaagt. Op een ochtend werd ik wakker met een ijskoude voet. Onderzoek door de huisarts leerde dat het niet aan de doorbloeding lag. Bleef over dat het een neurologische kwestie is. En daar is helaas niks aan te doen. Ik liep in huis altijd het liefst blootsvoets of op sokken, die tijd is echter voorbij. Als ik geen sokken en schoenen of sloffen draag, heb ik tegenwoordig de hele dag het gevoel dat mijn rechtervoet in een bak ijswater staat. En dat gaat – in tegenstelling tot het plaagstootje in Urk onlangs – niet zomaar weer voorbij. Echt romantisch is anders, maar zelfs in bed draag ik tegenwoordig af en toe sokken …

Intussen kijk ik alvast uit naar echt winterweer. Voor mijn voet zal het niets uitmaken, die voelt toch al koud aan. Voor mijn bovenbenen is het echter vaak een weldaad om bij vorst het thermisch ondergoed weer aan te kunnen hebben. Dat maakt het tegen die tijd weer wat makkelijker om buiten te zijn. Tot die tijd beperk ik het tot zo nu en dan een autoritje met hier en daar een korte fotostop. De foto’s op mijn blog zullen de komende tijd vooral uit het (recente) archief komen…





















































