Leegte

Na een paar rare weken in Huize Afanja word ik vandaag geplaagd door een soort leegte en plaatsvervangende vermoeidheid …

Oktober vorig jaar kwam mijn moeder na een val in het ziekenhuis terecht. Zodra ze daar weer was opgekalefaterd, kreeg ze een kamer op de Afdeling Revalidatie in een zorg- en verpleegcentrum in Drachten. Daar werd al snel duidelijk dat het niet meer zou lukken om nog zelfstandig te wonen. Drie weken geleden kreeg ze onverwacht snel te horen, dat er een kamer voor haar beschikbaar zou komen in een ander verpleegcentrum in Drachten. En intussen is ze met vereende krachten van mijn broer, mijn zus en Aafje al verhuisd ook, en ze zit daar prinsheerlijk. Door Aafje werd ik daarbij in fysieke zin steeds uit de wind gehouden, meer dan wat administratieve hand-en-spandiensten heb ik daar eigenlijk niet aan bij hoeven dragen. Maar het houd je wel bezig …

Een week geleden kwam daar het plotselinge overlijden van Joep bij. In aanloop naar zijn afscheid heb ik weinig meer kunnen doen dan wat oude foto’s bij elkaar zoeken. Vooral het verdriet van Nils, maar ook dat van Marianne en de beide jongens was en is groot. Maar ze hebben Joep een mooi, intens en waardig afscheid bezorgd. Vandaag is het even tijd voor rust en leegte, de rest komt nog wel …

Dag Joep

Wij nemen vandaag afscheid van Joep van Mourik. Joep was in de jaren ’70 een collega van zowel Aafje als mij in bar dancing Jenifeu in Drachten. Maar hij was de laatste jaren vooral Aafjes’ voormalige echtgenoot, vader van Nils en trotse opa van Tijmen en Pepijn. Joep is vorige week zaterdag plotseling overleden op 68-jarige leeftijd …

Ik heb Joep vooral leren kennen als een leuke losbollige DJ. Tijdens één van de reisjes met het personeel van Jenifeu naar de Grolsch Brouwerij in Enschede, liet Joep bij de ingang zien dat hij nog best op één been kon staan. Na afloop van de verplichte rondleiding door de brouwerij en een daarop volgend royaal drinkgelag, was dat voor de meesten van ons een stuk ingewikkelder geworden. Sindsdien zijn we allemaal een stuk rustiger geworden. De laatste jaren dronken Joep en ik samen als trotse opa en grutske pake hooguit af en toe nog eens een glaasje ter gelegenheid van de verjaardag van één van de kinderen of kleinkinderen.

Dag Joep …

Uit de doka (4)

Vandaag sluit ik deze korte serie ‘Uit de doka’ af met een tegenlichtfoto die ik in 1994 heb gemaakt in één van mijn favoriete kastelen, de ruïne van Chateau de Bonaguil bij de Franse stad Fumel. Chateau Bonaguil (Google Maps) is wat mij betreft het ultieme voorbeeld van een vrijwel onneembare middeleeuwse burcht …

Uit de doka (3)

In de krochten van mijn foto-archief heb ik de afgelopen dagen nog verrassend veel in zwart/wit uitgevoerde vakantiefoto’s ontdekt. Ze zijn niet allemaal het digitaliseren en bewaren waard, maar voor de onderstaande spoorbrug geldt dat zeker wel.

Het is het Viaduc de Garabit, een tussen 1880 en 1885 gebouwde spoorbrug over de rivier Truyère in het Franse Centraal Massief. De brug, die is ontworpen door Gustave Eiffel, heeft een lengte van bijna 565 meter en een hoogte van 122 meter. Omdat de mistral er regelmatig krachtig door het dal blaast, was het gebruik van dikke (betonnen) profielen al op voorhand uitgesloten. Daarom werd voor gietijzer gekozen, net zoals later bij de bouw van de Eiffeltoren. …

Uit de doka (2)

Een selfie heette in de vorige eeuw nog gewoon een zelfportret. Het maken van een zelfportret was indertijd over het algemeen wat minder voor de hand liggend en wat minder gemakkelijk te maken. Zo werkte het voor mij in ieder geval wel.

In de hooggelegen stad Briançon in de Franse Alpen, waar ik ooit mijn hart verloor, vond ik al in de jaren ’70 een perfect plekje voor een selfie avant la lettre

Uit de doka

Ik zit hier tussen honderden nog goeddeels ongeordende oude foto’s. Afgelopen weekend ben ik namelijk begonnen met het digitaliseren van mijn foto’s uit het analoge tijdperk. Dat begint met foto’s uit mijn moeders’ kindertijd en het eindigt met vakantiefoto’s tegen het eind van de vorige eeuw.

In de periode 1987-1995, toen ik tussen twee relaties een flatje bewoonde, had ik in de badkamer een donkere kamer. Uit die tijd dateert de onderstaande foto van een eenzame boom …. Zelf genomen, zelf ontwikkeld en zelf afgedrukt …

Blue Monday

Volgens Twitter is het vandaag ‘Blue Monday’, de zogenaamd meest deprimerende dag van het jaar. Nu heb ik normaal gesproken niet zoveel met dat soort dagen – ik ben al lang blij dat ik op deze dag niet verplicht ben om iets met hoge korting te kopen – maar gisteravond kregen we een telefoontje, dat toch een donkere schaduw over de dag werpt …

Maar zoals Ede Staal al schreef en zong:

” ’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
Of ’t wer altied wel weer licht”

En zo was het ook vandaag. Het werd gewoon weer licht, tijdelijk was de lucht zelfs even helemaal helderblauw. Een groepje meeuwen kwam gewoon weer even kijken of de buurman van enkele huizen verderop misschien wat voor ze in de tuin had laten liggen …

Dus ja, het wordt altijd wel weer licht, zelfs op ‘Blue Monday’