Lakenvelders en spreeuwen

Geplaatst op door

Bij Smalle Ee staat nog een mooie oude keuterboerderij. De boer werkt er ook nog met materieel dat afkomstig is uit de jaren 60 en 70, schat ik. Ik zal daar binnen kort nog wel eens wat van laten zien. Op de foto hieronder is de boer aan het wiersen met een oude acrobaat hooihark achter de trekker. Het hooi wordt daarmee in lange rechte rijen bijeen geharkt …

Maar daar wil ik het nu verder niet over hebben. Deze boer houdt lakenvelders, die ik hier ook wel vaker heb getoond. Aan de andere kant van de weg lag op dat moment een aantal lakenvelders genoeglijk in de zon te herkauwen. Daarbij viel me iets op. Een aantal van de runderen had bezoek van een spreeuw, die vlak vóór of op de kop van de koe zat. Ik heb wel eens gezien dat kauwtjes en eksters in het voorjaar op een schaap of een pony gaan zitten om er nesthaar te verzamelen. Het gedrag van deze spreeuwen eind augustus is nieuw voor me …

Stijlloos

Geplaatst op door

Rond 1920 vonden de nieuwe kunststromingen De Stijl en Dada hun weg naar Drachten. Dit kwam door een bijzondere vriendschap tussen architect en schilder Theo van Doesburg en twee broers uit Drachten: Evert en Thijs Rinsema. Sindsdien kun je op verschillende plaatsen in en rond Drachten verschillende sporen van de genoemde kunststromingen aantreffen …

Op enig moment werd het vroegere zusterhuis van Maartenswouden (instelling voor gehandicaptenzorg) aan de Eikesingel verbouwd tot Hostel Eethuis De Stijl. In de beginjaren zag het er nog wel aardig en representatief uit aan de westelijke entree van Drachten. Echt stijlvol was het hostel kennelijk niet, want het ging een jaar of later al failliet …

Jarenlang stond het pand daarna leeg. Ondanks het feit dat alle ramen en deuren waren dichtgespijkerd vonden sommige mensen zo nu en dan toch een weg naar binnen. Er is ingebroken, de kelder is al eens onder water gezet en er werden fikkies gestookt. Maar in juni is eindelijk de sloop begonnen en sinds vorige week ligt het gelukkig plat. In dit opzicht is Drachten weer stijlloos …

Hierna is het ernaast staande gebouw van de Rijks Pedagogische Academie – waar ik op heb gezeten – aan de beurt

Het uitzicht terug!

Geplaatst op door

We waren gistermorgen ruim 10 km onderweg en we hadden al een paar foto-stops gemaakt, toen het tijd werd voor een korte sanitaire stop. Langs een stil, kronkelend fietspaadje tussen weilanden en bosschages zag Jetske een geschikt plekje. Terwijl ze wegdook tussen het struikgewas, wachtte ik rustig op de Joiny tot ze terug zou keren. Daarbij hoorde ik vanuit een maïsveld naast het fietspad al snel een ratelend en ronkend geluid naderen …

Vlak voordat de grote hakselaar uit de akker tevoorschijn kwam, stond Jetske weer decent gekleed naast het fietspad. ‘Dat is mooi getimed,’ riep ze me toe. Daarbij verwees ze niet alleen naar het feit dat ze zelf net op tijd weer tevoorschijn was gekomen, maar ook dat deze gebeurtenis mooi aansloot op mijn klaagzang over de muren van maïs van gisteren …

De combinatie van de hakselaar en de trekker met aanhangwagen maakte korte metten met deze muur van maïs, die het uitzicht op de Mersken blokkeerde. De mannen troffen het op deze waarschijnlijk laatste zomerse dag van 2026. Het werk vlotte snel op het droge akkerland. Wij troffen het trouwens niet minder tot dat moment, daarom vervolgden we onze weg in de richting van de Freulevijver tussen Wijnjewoude en Bakkeveen …

Muren van maïs

Geplaatst op door

De klimaatverandering heeft ook gevolgen voor de maïsoogst. In het zuiden en oosten van ons land lijkt de opbrengst als gevolg van warmte en droogte over het algemeen minder te zijn dan in voorgaande jaren …

In Fryslân lijkt daar geen sprake van te zijn. Ik toer hier op de Joiny de laatste tijd regelmatig tussen ellenlange groene muren van maïs door. Nog even geduld, dan kunnen we ook hier gelukkig weer kilometers ver om ons heen kijken …

Vriendjes gezocht

Geplaatst op door

Al jarenlang hebben de kabouters geen vriendjes meer in het dorp die ze af en toe eens wat helpt om hun stukje bos wat op te ruimen. Of iemand die ze eens wat opfleurt met een kwastje verf. Daarom gaat het kabouterpad sluiten, tenzij iemand het beheer ervan wil overnemen …

Helaas verdwijnt er steeds meer gemeenschapszin in onze gejaagde, zelfzuchtige maatschappij. Ik zou verschillende voorbeelden kunnen noemen, maar ik vind dit kleine voorbeeld treffend en triest …

Amoureuze avances in augustus

Geplaatst op door

Ik was zondagmiddag nog maar een paar minuten onderweg, toen me na de passage van het tunneltje onder de A7 een verrassing wachtte. Een paar zwanen in de sloot parallel aan het fietspad waren duidelijk amoureuze avances aan het maken …

Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, leken ze weer ieder een andere kant op te zwemmen. En dus vervolgde ik mijn weg ook. Toen ik me een moment later nog eens omdraaide, had hij haar net bestegen, om het zo maar eens te zeggen. Zij dook net weer op, toen ik de onderstaande foto maakte …

Het was een vluggertje, zoals dat we vaker gaat in het dierenrijk. Maar als een innig verliefd koppel lieten ze vervolgens nog wel een mooi naspel zien. En dat op 30 augustus …

De blanke top der duinen

Geplaatst op door

Je kunt het op de onderstaande foto niet zien. Jetske die de dijk was afgedaald aan de zeezijde, kon het bij gebrek aan zoomlens ook niet zien. Maar er was die dag echt wel iets bijzonders te zien. Ik had het bij mijn weten nog niet eerder gezien, en ik heb er ook even over moeten denk wàt ik nu eigenlijk had gezien …

Op de onderstaande foto’s zien we behalve een paar zeilboten ook het Aardgaswinningscomplex Ameland Westgat 1. Maar wat zien we op de horizon als ik de 600 mm zoomlens ten volle benut? Ik heb daar zoals gezegd even over moeten denken. Ik dacht in eerste instantie aan een luchtspiegeling, maar dat is het niet …

We staan op ruim 11, 5 km van Westgat 1 op de zeedijk ten oosten van Wierum. Ik weet dat ’t Oerd op de oostkant van Ameland een uitgestrekt laag gebied is. Ik kan daarom alleen maar tot de conclusie komen, dat we achter de zeilboten – maar vóór het gasplatform – de blanke top der duinen en de groene begroeiing van it Oerd op Ameland zien …

De vuurtorens en wat andere bebouwing op de eilanden zijn vaak goed te zien vanaf het vasteland. De duinen van Ameland heb ik hier vandaan voor het eerst gezien. Het maakt wel duidelijk hoe helder het die dag was. Daarom ter afsluiting vanaf de kruin van de dijk nog een laatste rondblik over de Waddenzee van west naar oost, van de kerktoren van Wierum tot Peazens-Moddergat in de verte …

Het uitzicht verveelde nog lang niet en het was nog steeds lekker weer. Maar het was desondanks tijd om af te dalen van de dijk en op weg naar huis te gaan. De auto stond tenslotte niet echt op geschikt plakje om lang te parkeren …

Het was weer een mooie en gezellige toegift op mijn verjaardag, met dank aan Aafje en Jetske.