Ecokathedrale fotokuier 15

Geen beestjes, geen bloemetjes … Niets dat echt groeit of bloeit, of het moet al de laatste springbalsemien zijn die over het hoogte punt heen is …
De stenen iglo, waarvoor ongeveer anderhalf jaar eerder de basis werd gelegd, is wel heel langzaam rijzend. En verder ademt deze kuier door de Ecokathedraal de gestage voortgang der seizoenen. Op naar de herfst van 2013 …

De wetterpinksterblom in bloei

Nog voordat ik dinsdag aan de heiderinkelbel toe was, werd ik verrast door een ander bijzonder bloemetje. Het slootje bij de parkeerplaats aan de oostkant van het Weinterper Skar stond vol met waterviolier, in het Fries de wetterpinksterblom

Deze mooie wit-roze bloemetjes, die van hele natte voeten houden, bloeiden vroeger in een slootje aan de zuidkant van It Skar. Sinds Staatsbosbeheer enkele jaren geleden in al haar wijsheid heeft besloten om alle sloten in het gebied te dempen, had ik ze niet meer gezien …

‘De soort is een indicator voor kwel en verdraagt veel schaduw. De waterviolier is de enige Nederlandse vertegenwoordiger van het geslacht Hottonia, dat wereldwijd nog één andere soort telt: Hottonia inflata uit Noord-Amerika. Het geslacht is vernoemd naar Pieter Hotton (1648-1709), Leids hoogleraar en de voorganger van Boerhaave,’ aldus Wikipedia over de waterviolier

Skywatch Friday 466

Het was weer een mooie, maar met de noordelijke wind, nog tamelijk frisse week. Deze foto’s heb ik woensdagmiddag in onze tuin gemaakt. In de luwte en in de zon was het toen lekker op het terras  …

It was a beautiful week again, but with a northerly wind, it was a fairly fresh week. I took these pictures in our garden on Wednesday afternoon. In the sun and without wind it was nice on the terrace …

Met nog geen 7 mm neerslag in mei zijn het weer te rustige tijden voor de regenmeter …

With less than 7 mm of rainfall in May, the weather is too quiet for the rain meter …

In luchtsnelweg boven ons was het echter duidelijk weer te druk …

In the sky highway above us, on the other hand, it was clearly too busy again …

Later die dag heb ik ’s avonds om 21:43 uur deze foto van de maan gemaakt vanuit de tuin …

Later that day I took this photo of the moon from the garden at 9:43 PM …

Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend!
Wishing you all a wonderful weekend!

Betrapt bij de heiderinkelbel

Na het groen en geel van gisteren is vandaag het roze aan de beurt, roze van het heidekartelblad. Heidekartelblad – heiderinkelbel in het Fries – is een bijzondere tweejarige plant met hele mooie, kleine bloemetjes …

Heidekartelblad staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk in aantal afgenomen. In het Weinterper Skar laat het zich gelukkig vrijwel elk jaar weer zien ….

In de eerste jaren waarin ik blogde was er maar hier en daar een bloemetje te vinden. Ondanks het feit dat ze op en vlak langs een pad stonden, was de kans om er eentje over het oog te zien erg groot. Het zijn namelijk zoals ik al eerder schreef hele kleine bloemetjes. Kijk maar …

Op en langs het pad kon ik het heidekartelblad dinsdag niet vinden, maar vlak naast het pad stonden ze nu in grote roze pollen bijeen (zie foto 2). Er zat niets anders op dan even een paar stappen op verboden gebied te zetten om een paar macrofoto’s te kunnen maken …

De volgende foto laat mooi zien waarom heidekartelblad in het Fries heiderinkelbel heet. Als de vruchten rijp zijn, gaan de zaadjes in de zaaddoos zachtjes ‘rinkelen’ als de wind ze in beweging brengt. Zo wordt althans gezegd … In dit geval zijn de zaadjes al uit het zaaddoosje tevoorschijn gekomen …

Terwijl ik daar – met mijn rug naar het pad – geconcentreerd zat te fotograferen, hoorde ik op een bepaald moment zachtjes ’t nog altijd vrij kenmerkende geluid van een VW naderen. Ik wist meteen dat het mis was, maar omdat ik nu toch al gezien en dus betrapt was, besloot ik maar rustig door te gaan met fotograferen.

“Jo witte wol dat jo yn kwetsber gebiet sitte tink …!?” hoorde ik de man van Staatsbosbeheer zeggen, nadat hij de auto tot stilstand had gebracht.
“Ja, it is my bekend, mar ik koe it net litte om even een pear close-ups van de heiderinkelbel te meitsjen,” antwoordde ik.

De mensen die hier al langer meelezen, weten dat ik ervaring heb op dit gebied. Een jaar of twaalf geleden werd ik op vergelijkbare wijze pakweg 50 meter verderop eens op mijn schouders getikt door een tweetal Boa’s bij het fotograferen van de blauwe knoop. Nadat ik mijn fout had erkend, volgde toen een goed gesprek. En daar bleef het bij. Dinsdag ging het niet anders. De man van SBB kende zijn pappenheimers. Aan de manier waarop ik behoedzaam terug stapte naar het pad, had hij al gezien dat ik goed volk was. Aan het eind van het gesprek wenseten we elkaar nog een genoeglijke dag …

Weerspiegelde lamsoortjes

De afgelopen jaren heb ik de eerste foto’s van lammetjes meestal gemaakt in een weiland tussen Pean en Soarremoarre. Op en langs de smalle en rustige landweg die daar tussen de weilanden door slingert, heb je alle tijd om wat foto’s te maken. En dat was ook dit jaar niet anders …

Na een ochtend noest grazen en vrolijk huppelen, lag dit drietal een paar weken geleden rond het middaguur lekker in het zonnetje aan de slootkant uit te buiken. De oortjes van één van de lammetjes werden zó mooi weerspiegeld, die moesten wel even op de foto …

Operatie koolmees

Eind maart zag ik dat een koolmeesje nogal veel belangstelling toonde voor het nestkastje, dat we een paar jaar geleden van mijn fotomaatje hebben gekregen. Dat was in het verleden wel eens vaker gebeurd, maar het kastje wachtte nog steeds op de eerste bewoners …

Dit jaar leek de geur van nieuwigheid er eindelijk af te zijn. In de weken die volgden werd het kastje van binnen en van buiten grondig geïnspecteerd, en ook de buurt werd regelmatig gezellig kwetterend in de gaten gehouden …

Tijdens de koudere periode die volgde, is het nestkastje en hetgeen er zich afspeelt, letterlijk en figuurlijk wat uit beeld geraakt, want het nestkastje laat zich vanuit huis maar moeizaam zien. Sinds ruim een week is het echter een drukte van belang in en rond het nestkastje. Pa en ma vliegen de hele dag af en aan: rupsje d’r in, poepje d’r uit …

Zo gaat dat de hele dag door. Zodra ze naar binnen gaan, klinkt er een luid gepiep op uit de voortdurend hongerige keeltjes. Zo lang dat maar blijft gebeuren is dat een goed teken, want dan hebben de jonkies in elk geval nog geen door gif aangetaste rupsen gehad. Nu maar hopen dat ik de komende tijd de katten van de buren uit de buurt kan houden. Dat kan nog wel eens een moeizame strijd worden, vrees ik …