‘Wa’t nachts fisket, moat oerdeis syn netten droegje,’ was een veel gebezigde uitspraak van mijn moeder als ik na een nachtje werken of doorhalen in de kroeg de volgende ochtend lang bleef liggen.
Dat gezegd hebbend, waren ze op Urk in de voorgaande nacht blijkbaar ook wezen vissen, want er hingen aan de zijde van het IJsselmeer weer een paar netten te drogen op de Staversdekade …
De al vrij laag staande zon nodigde ertoe uit om er een serie tegenlichtopnamen van te maken. Daar heb ik dus een tijdje leuk wat mee staan spelen …
Nadat we tot de ontdekking gekomen waren dat de vuurtoren gesloten, raakte Jetske er in gesprek met een paar kinderen. Ik liep intussen om de vuurtoren heen. Aan de kant van het IJsselmeer nestelde ik me even op één van de bankjes in de zon. Weer en wind wilden wel even meewerken aan een foto van een paar passerende wandelaars …
Zodra Jetske zich weer bij me had gevoegd, daalden we de heuvel waarop de vuurtoren staat af via de trap aan de zuidkant. Daar vandaan liepen we verder in de richting van de haven. Het was rustig op de scheepswerf Westhaven …
Een stukje verderop op de Staversekade was Jetske bezig haar nieuwe camera de Canon EOS R6 eens stevig aan de tand te voelen. Ik heb intussen begrepen dat ze zeer tevreden is met de eerste resultaten ..
Bij het gebouw van de Stichting Urkerbotter aan de overkant van de haven lag een botter. Wij stonden op de Staversekade, vlak voor ons lagen een paar Urker kotters en twee kotters uit Enkhuizen aan de wal …
In Friese dorpen is het vaak gewoonte dat oudere mannen in de loop van de dag bij het lokale leugenbankje bij elkaar komen om de dingen van de dag te bespreken. Op Urk stond een drietal oudere vrouwen met hun rollator in de zon bij het vissersmonument de dagelijkse roddels te debiteren …
Wij lieten het vissersmonument en het Kerkje aan de Zee achter ons en liepen door de Schoolstraat in de richting van de vuurtoren. Het viel me op hoeveel aandacht de bewoners er schenken aan de voorgevel van hun huis. Dit is slechts een kleine greep uit wat er zoal te zien was over amper 100 meter …
We hadden de auto weer geparkeerd tussen het Urker Vissersmonument en het Kerkje van de Zee. Nadat we in de auto hadden geluncht, liepen we eerste even naar het vissersmonument. Het is elke keer weer indrukwekkend om al die namen van meestal op jonge leeftijd verdronken vissers op die lange muur te zien staan …
Ik stelde voor om deze keer boven langs naar de vuurtoren te lopen, door het dorp in plaats van er omheen dus. Daarbij liepen we langs het Kerkje aan de Zee. Daar vielen ons een paar infopanelen aan het hek op. ‘Urk Skulls’ Grave’ luidde kop op het Engelstalige paneel: ‘The skulls were reburied near the church tower. A fitting stone marks the grave’, las ik aan het eind van het verhaal …
Ik heb zelden een kerkhof gezien, dat zo vol ligt als dit kerkhof. De graven liggen er zonder tussenliggende paden dicht tegen elkaar. Terwijl ik voorzichtig met mijn stokken tussen de graven door schuifelde, had Jetske snel en soepel als een hinde tussen de grafstenen door lopend de kerktoren al bereikt …
Onder de titel ‘De schedels van Urk’ heeft Jetske het verhaal over schedelroof en onderzoek naar ‘raskenmerken’ van de oer-Nederlander op Urk in woord en beeld veel beter verteld dan ik dat kan. Even klikken op die titel dus. Ik sluit af met een prachtige grafsteen op het kerkhof …
‘Mensen, maar niet de klassieke portretten’ stond er deze week op de bingokaart van Fotobingo 12 van Saturnein. Ik heb een allegaartje van mensen bij elkaar gescharreld in mijn archief. Maar ik begin met een mij dierbare foto uit juli 1977. Het is een per ongeluk gemaakte dubbelfoto geworden, omdat ik het filmpje van mijn toenmalige Agfa Clack camera blijkbaar niet had doorgedraaid ….
Verder is het een tamelijk willekeurig allegaartje aan spelevarende, werkende, schaatsende, herdenkende, wandelende en dode mensen geworden. En dat alles in chronologische volgorde …
Meelopen zit er niet in, maar ik ben vandaag wel solidair met de deelnemers aan de Rode Lijn in Amsterdam.
De genocide op Palestijnen raast door, Israël blijft aanvallen, bezetten en vermoorden. In Gaza, en op de Westelijke Jordaanoever. En Nederland? Nederland blijft financieren en faciliteren. Onze regering heeft genoeg kansen gehad om een rode lijn te trekken tegen Israëls oorlogsmisdaden en illegale bezetting. Die tijd is nu voorbij, het is tijd voor meer actie. De geldkraan voor de genocide en de illegale bezetting van Palestina móét dicht.
Mijn fotomaatje was aan een nieuwe (lees: andere) camera toe. Het beste adres daarvoor is bij ons in het noorden toch wel Cameranu. En dus togen we gistermorgen naar Urk. Terwijl ik daar lekkerbekkend langs de vitrines struinde, kwam Jetske al snel tot zaken …
Om de nieuwe aanwinst meteen eens flink aan het werk te zetten, besloten we na de lunch eens te kijken of we de vuurtoren konden beklimmen. Dat viel echter tegen, we kwamen er voor de dicht deur. Desondanks hebben we er wel de nodige stappen omhoog en omlaag gemaakt met een wandeling naar de oude haven van Urk en terug …
Op weg terug naar huis hebben we nog een korte kuier gemaakt bij de Oude haven van Kuinre. Daar waren we de afgelopen jaren al verschillende keren aan voorbij gereden. Vaak was het dan al te laat om er een tussenstop en een fotokuier te maken. Nu konden we dat nog mooi even meepakken …
Ik zal niet zeggen dat ik me eraan vertild heb, maar ik was gisteravond na thuiskomst wel aan het eind van mijn Latijn. Maar dat is – mits binnen de juiste proporties – wel eens goed voor me, nu ik vanwege het koudere weer weer minder buiten ben dan in het afgelopen halfjaar. Vandaag en morgen is het weer goed weer om wat te rusten en herstellen …
Afrondend: het was weer een prima dag waarin we het nuttige en het aangename weer uitstekend hebben weten te verenigen.En nu ga ik in de herstelmodus. Fijn weekend allemaal.
