Maandagse mijmeringen

De warme en droge zomer, het verdwijnen van de Nije Heawei door het Weinterper Skar, en mijn lichamelijke malaise hebben ertoe geleid dat ik ‘mijn werkterrein’ de afgelopen anderhalf jaar geleidelijk heb verlegd van het Weinterper Skar naar de Jan Durkspolder …

Ik moet er net wat verder voor rijden, maar daar krijg ik dan ook een prachtig waterrijk gebied met een bankje aan de kant van de weg en een goed te bereiken vogelkijkhut voor terug …

De afgelopen dagen was hier te zien dat er veel vogels in het gebied zitten. De komende dagen zal ik daar nog het een en ander van laten zien. Maar dat het er ook heerlijk rustig kan zijn, is op de foto’s van vandaag te zien. En dan kun je er heerlijk zitten mijmeren …

De rust keert terug

Nadat alle vogels verschrikt waren opgevlogen was het een kakofonie van geluid in de lucht, niet alleen veroorzaakt door het gekrijs van de vogels, maar ook en vooral van het naderende geluid van geheel andere aard …

In eerste instantie ging ik ervan uit dat er weer één of meerdere legerhelikopters naderden. Die hadden de voorgaande dagen al heel wat mensen en dieren hier in het noordoosten de stuipen op het lijf gejaagd door in het kader van de legeroefening Falcon Autumn regelmatig akelig laag over de landerijen te vliegen. In dit geval was het geen legerhelikopter, maar het was wel een vergelijkbare herriebak die naar mijn idee ook veel te laag vloog …

Zodra de helikopter was verdwenen, namen de aalscholvers hun plek op de landtong weer in, die lieten zich niet gek maken. De andere vogels bleven zekerheidshalve nog enige tijd rondcirkelen …

Pas toen de kust na enige tijd echt weer veilig leek, keerden ook de ganzen terug naar hun plekje op het water …

Daarna zag ik de lepelaars verschijnen, waarvan ik dacht dat ze al naar (nog) warmere oorden waren vertrokken …

Het zijn niet de allermooiste foto’s, maar omdat het de eerste keer was dat ik zo’n grote groep lepelaars zag vliegen, neem ik ze toch maar even mee in dit logje …

De lepelaars streken tussen de ganzen neer, waar de meesten eerst hun veren schikten voordat ze begonnen te foerageren …

Uiteindelijk keerde rust weer teug in de Jan Durkspolder …

Paniek in de polder

Het zonnetje scheen volop en er stond een zacht briesje uit zuidoostelijke richting. Verschillende groepjes ganzen dobberden in de verte op het water en de aalscholvers hadden zich in slagorde opgesteld op de langwerpige uitloper van het eilandje. Kortom, het was weer goed toeven in de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder …

Plotseling werd de landelijke rust verstoord door een grote groep ganzen die in de verte luid krijsend het luchtruim verkoos boven een verblijf in het weiland …

Het duurde niet lang voordat ook de ganzen die hier zojuist nog rustig rond dobberden ook opvlogen …

Terwijl ik de laatste ganzen nakeek, maakten ook de aalscholvers dat ze weg kwamen …

Toen alle vogels het luchtruim hadden gekozen, werd al snel duidelijk wat de onrust had veroorzaakt …

– wordt vervolgd –

Skywatch Friday 438

Lang geleden zong Fats Domino over “Red sails in the sunset”. Ik toon jullie vandaag “Red clouds in the sunset” zoals ik ze in de vakantie zag …

Long time ago Fats Domino sang about “Red sails in the sunset”. I show you “Red clouds in the sunset” today as I saw them in our holidays …







Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Torenvalk op jacht

Boven een weiland tussen Oudega en Earnewâld hing enige tijd geleden een biddende torenvalk. Of het hem is gelukt om wat te vangen, weet ik niet, want na drie foto’s moest ik ruimte maken om een grote tractor van het plaatselijke loonbedrijf te laten passeren. Nadien was de vogel gevlogen …

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De grote droogte van 2018

Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kuiertje gemaakt bij de Merskenheide …

Aan de linkerkant van het pad naar de heide ligt onder normale omstandigheden een ondiep vennetje, eigenlijk is het meer een wat groot uitgevallen plas water. Water valt daar nu in de verste verte echter niet te bespeuren …

NU komt het wel eens vaker voor dat deze plas droogvalt in een droge periode, maar voor zover ik me kan herinneren, heb ik dat in deze tijd van het jaar nog niet eerder meegemaakt …

Zo droog als de bodem er nu is, heb ik het ook nog niet eerder gezien. Normaal gesproken veert de bodem(begroeiing) altijd wat onder je voeten en zijn laarzen of goede schoenen gewenst, nu hoorde ik er slechts licht gekraak …

In voorgaande jaren heb ik hier in voorjaar en zomer diverse keren zonnedauw en juffers & libellen kunnen fotograferen. Ik ben benieuwd wat daar volgend jaar van terug komt na deze grote droogte …

Een vlucht lepelaars

Sinds de vakantie maak ik regelmatig even een ritje naar de Jan Durkspolder. Wat voor weer het ook is en hoe weinig kracht ik ook in mijn benen heb, een kuiertje naar de grote vogelhut kan ik vrijwel altijd wel maken. Het gaat goed met de lokale lepelaarkolonie, en omdat de lepelaars zich regelmatig op een acceptabele of zelfs korte afstand van de hut ophouden, valt er dit jaar ook bijna altijd wel wat te zien.

Toen ik er vrijdagmiddag in voor oktober ongewoon zomerse omstandigheden voor één van de geopende luiken ging zitten, zag ik in eerste instantie alleen aalscholvers en ganzen. Ik vermoedde dat de lepelaars nu toch eindelijk naar het zuiden waren vertrokken. Niets bleek echter minder waar …

Vijf minuten later zag ik tot mijn grote verrassing ineens toch een vlucht lepelaars verschijnen. Ze draaiden een rondje om een deel van de plas en streken daarna aan de overkant van het eilandje neer tussen de ganzen …