Langs twee oude havens

Geplaatst op door

Mijn fotomaatje was aan een nieuwe (lees: andere) camera toe. Het beste adres daarvoor is bij ons in het noorden toch wel Cameranu. En dus togen we gistermorgen naar Urk. Terwijl ik daar lekkerbekkend langs de vitrines struinde, kwam Jetske al snel tot zaken …

Om de nieuwe aanwinst meteen eens flink aan het werk te zetten, besloten we na de lunch eens te kijken of we de vuurtoren konden beklimmen. Dat viel echter tegen, we kwamen er voor de dicht deur. Desondanks hebben we er wel de nodige stappen omhoog en omlaag gemaakt met een wandeling naar de oude haven van Urk en terug …

Op weg terug naar huis hebben we nog een korte kuier gemaakt bij de Oude haven van Kuinre. Daar waren we de afgelopen jaren al verschillende keren aan voorbij gereden. Vaak was het dan al te laat om er een tussenstop en een fotokuier te maken. Nu konden we dat nog mooi even meepakken …

Ik zal niet zeggen dat ik me eraan vertild heb, maar ik was gisteravond na thuiskomst wel aan het eind van mijn Latijn. Maar dat is – mits binnen de juiste proporties – wel eens goed voor me, nu ik vanwege het koudere weer weer minder buiten ben dan in het afgelopen halfjaar. Vandaag en morgen is het weer goed weer om wat te rusten en herstellen …

Afrondend: het was weer een prima dag waarin we het nuttige en het aangename weer uitstekend hebben weten te verenigen. En nu ga ik in de herstelmodus. Fijn weekend allemaal.

Even rust

Geplaatst op door

Het liep tegen vier uur ’s middags op de laatste warme dag in oktober, toen ik zag dat deze jongen zich even in alle rust terugtrok bij de Wite Mar …

Het laatste papavertje

Geplaatst op door

Vanuit mijn pc-hoekje in de kamer werd mijn aandacht onlangs getrokken door een bloemetje dat aan de rand van de vijver zacht in de wind heen en weer wiegde. Ik had wel een vermoeden wat het was, maar om het zeker te weten liep ik even naar het terras. Daar zag ik dat het inderdaad een klein oranje papavertje was. Het kleine bloemetje was kennelijk net open gegaan. Het beschermende omhulsel van de bloemblaadjes hing er nog aan …

Een dag later ving hij met volledig geopende bloemblaadjes nog wat meer wind. Op zijn dunne, flexibele steeltje bleef hij nog twee dagen fier wuivend overeind. Intussen heeft hij zijn bloemblaadjes weer laten vallen …

Ik heb geen papavertjes in de knop meer kunnen ontdekken, daarom ga ik ervan uit dat dit ons laatste papavertje van het jaar was …

Een handig rollend bankje

Geplaatst op door

De zon scheen volop, toen Jetske en ik anderhalve week geleden de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder binnen stapten. Bij het verlaten van de hut was de zon verdwenen in de gestaag verder oprukkende bewolking …

Voordat we in de auto stapten, liep Jetske nog even naar het hek van het weiland waar een drietal pony’s liep. Begin oktober kreeg ik aan de andere kant van de Jan Durkpolder een paar kleine paardenmeisjes voor de lens, nu was dat het geval met een al wat groter paardenmeisje. Of het nu gaat om honden, pony’s of koeien, Jetske gaat er graag even mee in gesprek …

‘Heb je dat mooie bankje wel gezien …?’ vroeg Jetske toen we even later in de auto stapten. Tegenover de ingang van de vogelkijkhut staat een huis met rondom een mooie grote tuin. In die tuin staat inderdaad al enige tijd een heel handig bankje. Ik had het wel al in gebruik. gezien, maar ik had er nog geen foto van. Voor wie wat een grotere tuin heeft, lijkt dit me een ideaal kruiwagenbankje …

Ik heb altijd gedacht dat dit mooie kruiwagenbankje door de bewoners zelf gemaakt is, maar het kan ook gekocht zijn, ontdekte ik vanmorgen: Wheelbench | Kruiwagenbank

De laatste vlinder(s)

Geplaatst op door

We stonden begin oktober te wachten op de passage van de rondvaartboot ‘de Harmonie’, die in de verte net de Hooidamsbrug was gepasseerd …

Vrijwel tegelijkertijd zagen we een vlinder fladderen. Het was een klein koolwitje dat neerstreek op een stengel raapzaad. Daar liet hij zich even mooi portretteren. …

Op dat moment dacht ik, dat het waarschijnlijk de laatste vlinder van het jaar zou zijn. Tot mijn verrassing kreeg ik enkele weken later echter de kans om nog eens een klein koolwitje te fotograferen. Dit exemplaar vloog vlak boven het gras bij de picknicktafel bij windmotor ‘de Veenhoop’, ook aan de waterkant dus …

Dit was echt mijn laatste vlinder van 2026 (denk ik …)

Werk in uitvoering

Geplaatst op door

In Drachten kies ik graag voor een van de fietspaden die er in de westelijke woonwijken door het groen lopen. Onderweg naar huis zag ik vorige week donderdag dat het meest zuidelijke pad vanaf 2 november dicht gaat. Omdat dit ook voor een ander fietspad is aangekondigd, ga ik er van uit dat er een nieuwe deklaag op de fietsbruggen zal worden aangebracht. Goed om even rekening mee te houden ….

Toen ik een stukje verderop over één van de bruggen reed, zag ik dat medewerkers van Jelle Bijlsma bezig waren met het opschonen van de vijvers en de oevers rondom. Maaien, oprapen en afvoeren, het kan allemaal met dit multifunctionele vaartuig …

‘Like tears in rain’

Geplaatst op door

Vanaf de Wite Mar trok ik donderdagmiddag verder de stilte in, over smalle paden dwars door het bos reed ik in de richting van Landgoed Lauswolt. Onderweg vond ik weer dat kleine bruggetje, dat ik hier in 2012 voor het eerst ontdekte. Toen wist ik nog niet wat zich aan de overkant bevond, dat weet ik nu wel ….

Dit romantische bruggetje — met zijn overkapping en het jaartal 1748 in het hek — is in feite de achterdeur naar het landgoed van Rutger Hauer. Hier, in de rust van Fryslân, vond hij een thuis wanneer Hollywood ver weg leek. In zijn verbouwde boerderij was hij geen filmster, maar gewoon een man op zijn eigen plek tussen zijn eigen muren.

Op 19 juli 2019 stierf Rutger Hauer hier na een kort ziekbed. Hij werd 75 jaar …

Sinds enkele jaren hangt er een klein bordje aan het hek:

In loving memory of RUTGER HAUER “Like Tears in Rain”.

De woorden verwijzen naar de monoloog van Roy Batty, het personage dat Hauer onsterfelijk maakte in de slotscène van ‘Blade Runner’. Maar ze dragen ook de titel van de documentaire van Sanna Fabery de Jonge — een stil eerbetoon aan zijn leven en werk …