Het ene riet is ’t andere niet

Als je langs een rietveld loopt of fietst zie je meestal weinig meer dan de wuivende pluimen van het riet, die afhankelijk van wind en zon regelmatig veranderen van kleur en glans …

Nu ik al een jaar of 17 regelmatig met fotomaatje Jetske een dagje bij de rietsnijders ben, weet ik dat er van alles schuil gaat onder die wuivende rietpluimen. Over de verende bodem, die lang niet overal even sterk is, heb ik het al eens gehad. Wat voor de rietsnijders van minstens even groot belang is, is dat het riet niet overal even goed groeit.

Dat is op de onderstaande foto al een klein beetje te zien. Dit is het perceel waar Errie met de blauwe rietmaaier aan het werk was. De buitenste randen leverden mooi lang en stevig riet op. Maar als je goed kijkt naar het riet dat er nu nog staat, zie je aan de kleurverschillen dat het naar het midden steeds donkerder en korter wordt. In het midden is het riet veel korter en er zit ook meer ondergroei in het riet …

Bij het perceel ernaast, waar de pachter zelf aan het werk was, was het nog slechter gesteld. Dat hele veld werd wel gemaaid, maar het riet werd niet in bosjes gebonden. Het was te kort en er bleef vooral afval over. Alles wat hier gemaaid is, wordt bij elkaar geschoven en in brand gestoken. Voor de rietsnijder blijft er van dat perceel geen riet over voor de handel. Maar geen zorgen, hij krijgt wel subsidie voor het maaien en opruimen van het riet …

Het beeld is dus nogal wisselend Maar gelukkig leek het op het volgende perceel weer een stuk beter. Daar wierp de rietmaaier weer mooie, volle bossen riet uit …

– wordt vervolgd

Boven de Weerribben

Dinsdag heb ik een filmpje gepubliceerd, waarin te zien was hoe rietsnijder Errie de grote blauwe rietmaaier vaardig door het rietland stuurde. Omdat ik eerder al het een en ander had gefilmd van het kammen van het riet door Klaas Jan, heb ik me deze keer meer gericht op het landschap. Dit eerste filmpje heb ik in één take gemaakt …

– wordt vervolgd

Oude en nieuwe petgaten

Al vanaf de middeleeuwen tot kort na de Tweede Wereldoorlog werd er in dit gebied turf gewonnen. Nadat de turf gestoken was, bleven lange stroken water over, de zogenaamde petgaten of zoals ze hier genoemd worden: ‘weeren’. De uitgestoken turf werd te drogen gelegd op legakkers of ‘ribben’, dat zijn lange stroken land tussen de petgaten. Ten westen van onze locatie waren in de rietlanden veel oude petgaten te zien …

Ten oosten van ons plekje was het een heel andere situatie. Daar wordt al zeker een jaar of 15 gewerkt aan het herstel van het oude landschap. Jetske en ik hebben in maart 2013 eens een fotoserie gemaakt van die grootschalige werken vanaf de kant van Wetering. Op de eerste twee onderstaande foto’s is iets van dat grootschalige werk van toen te zien. In maart 2025 zijn we er weer eens langs gereden, dat is te zien op de derde foto hieronder …

In weilanden en rietvelden die hun natuurlijk waarden hadden verloren, is sindsdien ruimte gemaakt voor het water en nieuwe natuur. Tussen hier en het lintdorp Wetering, dat op de onderstaande foto’s aan de horizon te zien is, zijn veel oude petgaten opnieuw uitgegraven om het oude landschap te herstellen. Vooral die nieuwe petgaten waren die dag samen met de lucht verantwoordelijk voor de mooie blauwe tinten …

– wordt vervolgd

Errie achter de grote rietmaaier

Gisteren heb ik een aantal foto’s getoond van het werk van rietsnijder Errie met de grote blauwe rietmaaier. Vandaag doe ik dat nog eens dunnetjes over met een dronevideo van een paar minuten …

– wordt vervolgd

Het werkterrein van de dag

Klaas Jan en oom Errie stonden die dag voor de klus om een stuk rietland te maaien, dat op deze foto deels rechtsonder te zien is. In een eerder blogje heb ik al eens wat geschreven over het belang van terreinkennis in het rietland. Dat was hier ook het geval. Tegen het rietland lag heel geniepig een sloot waar je niet met de zware rietmaaier in terecht wilt komen …

Vermoedelijk was dat de reden dat Klaas Jan de eerste strook riet langs de sloot maaide. Hij is hier wat beter thuis en hij is net wat sterker dan Oom Errie. Jetske was achter Klaas Jan aan gelopen. Aan het eind van de eerste strook vertelde hij haar het één en ander over de achtergrond van de huidige pachter. Het land is al sinds zijn overgrootvader in de familie, een bijzonder verhaal, dat te lezen is bij Jetske. En verder heeft ze daar weer mooie actiefoto’s van de rietsnijder, van een woelraten van de bestuurder van de drone gepubliceerd …

Intussen had oom Errie de rietmaaier ter hand genomen. Hij zal wel gedacht hebben, dat het riet er met gezellig bijpraten niet af komt …

– wordt vervolgd

Ter oriëntatie

Ik begin vandaag eens met een kaartje. De Weerribben liggen ruwweg binnen de gele lijnen. Ten zuiden van dit kaartje gaan de Weerribben over in de Wieden. Samen vormen ze Nationaal Park Weerribben-Wieden. Vanaf mijn plekje bij de pijl had ik met de drone vooral direct zicht op het gebied binnen de rode cirkel ….

Over de buurtschap Nederland ten zuiden van onze locatie hadden we het al gehad. In noordwestelijke is Kalenberg te zien, een dorp aan weerszijden van de Kalenbergergracht. Dit dorpje ligt midden in de Weerribben, het is dan ook het rietdorp bij uitstek. Kijkend naar het oosten zien we het lintdorp Wetering liggen, met daarachter Steenwijk, waarvan de kerktoren nog net zichtbaar is op de vijfde foto hieronder…

Tot slot – niet op de kaart – maar aan de horizon nog net zichtbaar, hoogbouw van het ongeveer 17 km naar het zuidoosten liggende Meppel …

– wordt vervolgd

De route naar het riet

In de header zie je de buurtschap Nederland. Daar zijn wij dus van links naar rechts dwars doorheen gereden. Op de foto hieronder zie je Naderland nog eens. Aan het eind zijn we rechtsaf geslagen om langs het water, over het fietspad naar het rietland te rijden …

Op de eerste twee foto’s hieronder zie je het fietspad van links naar rechts tussen de bomen en tussen rietland en petgaten door slingeren. Op de derde en de vierde foto zie je de plek waar de auto’s geparkeerd staan. Daar vandaan zijn we over het onder je voeten verende rietland naar de lichtblauwe schaftkeet gelopen. Laat ik het erop houden, dat het een pittige kuier was. Op de laatste foto kun je mij nog net in de schaduw van de keet zien zitten. Dat is een goed plekje om een helder beeld te hebben op de afstandsbediening, waarmee ik de drone bestuur …

– wordt vervolgd