Tussen zomer en winter

Afgezien van kortstondige bezoekjes van de stormen Austen en Boelo hebben we tot deze week eigenlijk een voorbeeldig rustige herfst gehad. Het was boven verwachting om nog tot eind oktober mooie en lekkere ritjes op de Joiny te kunnen maken …

Na een rappe daling van de temperaturen, gepaard gaand aan wind wind en regen, toont de herfst nu zijn andere gezicht. Omdat mijn ‘inwendige thermostaat’ defect is geraakt door MS, worstel ik momenteel zowel overdag als ’s nachts weer met de overgang naar de lagere temperaturen. Vooral mijn bovenbenen hebben het weer zwaar te verduren. Het moet zijn tijd weer even hebben, dan zal dat ook dit jaar wel weer wennen …

Extra belemmerende factor is een nieuwe gevoelsstoornis, die me sinds ongeveer drie maanden plaagt. Op een ochtend werd ik wakker met een ijskoude voet. Onderzoek door de huisarts leerde dat het niet aan de doorbloeding lag. Bleef over dat het een neurologische kwestie is. En daar is helaas niks aan te doen. Ik liep in huis altijd het liefst blootsvoets of op sokken, die tijd is echter voorbij. Als ik geen sokken en schoenen of sloffen draag, heb ik tegenwoordig de hele dag het gevoel dat mijn rechtervoet in een bak ijswater staat. En dat gaat – in tegenstelling tot het plaagstootje in Urk onlangs – niet zomaar weer voorbij. Echt romantisch is anders, maar zelfs in bed draag ik tegenwoordig af en toe sokken …

Intussen kijk ik alvast uit naar echt winterweer. Voor mijn voet zal het niets uitmaken, die voelt toch al koud aan. Voor mijn bovenbenen is het echter vaak een weldaad om bij vorst het thermisch ondergoed weer aan te kunnen hebben. Dat maakt het tegen die tijd weer wat makkelijker om buiten te zijn. Tot die tijd beperk ik het tot zo nu en dan een autoritje met hier en daar een korte fotostop. De foto’s op mijn blog zullen de komende tijd vooral uit het (recente) archief komen…

Fotobingo ‘schaduwen’

Het thema voor Fotobingo 13 van Saturnein is schaduwen. Voor schaduwen is licht nodig, daarom begin ik met een foto van Aafje bij het ‘Tempeltje van Ids’. De eerste en de laatste foto zijn de enige tegenlichtopnamen in deze serie…

Op de volgende negen foto’s hebben we de zon in de rug. Op de eerste drie foto’s heb ik wat gespeeld met de schaduwen bij het Tempeltje van Ids. De andere foto’s zijn gemaakt bij de uitkijktoren op de Woldberg, Smalle Ee, het Wad bij Wierum, de Ecokathedraal en de Deelen …

Tot slot kijken we nog een keer tegen de zon in naar de voet van de uitkijktoren bij het Katlijker Schar. Deze houten toren is intussen afgebroken, omdat hij helaas onveilig werd …

De Oude Haven van Kuinre

Terug bij de auto stelde Jetske voor om via een alternatieve route rustig huiswaarts te rijden. Daarbij kwamen we langs de Oude Haven van Kuinre. In het verleden waren we daar al meerdere keren gepasseerd, maar een tussenstop was er nog nooit van gekomen. Gelukkig waren mijn onderdanen na drie kwartier rust weer voldoende aangesterkt om er een korte fotokuier te kunnen maken.

De Oude Haven van Kuinre is een gerestaureerd stuk maritiem erfgoed in het Kuinderbos, bij Luttelgeest. Hij herinnert aan de tijd dat Kuinre een handelsplaats aan de Zuiderzee was, terwijl de haven nu midden in polderland ligt ….

Kuinre lag oorspronkelijk aan de oostkant van de Zuiderzee, bij de monding van de Linde en de Kuinder of Tjonger, Vanaf de 15e eeuw bloeide de plaats vooral door de boterhandel; er werden jaarlijks duizenden tonnen boter gewogen en verhandeld. Ook turf uit het achterland werd via de haven verscheept. De haven lag buitendijks langs de Havendijk en was verbonden met het Nieuwe Kanaal. Schippers uit de hele Zuiderzee kwamen er handel drijven en lading innemen …

De haven had een nadelige ligging: schepen hadden moeite om weer weg te zeilen, en westenwind voegde zand en slib toe aan de toegang. De verzanding maakte de haven steeds slechter bereikbaar. Rond 1890 ging het beheer naar de provincie Overijssel, maar de onderhoudsproblemen bleven. In 1743 werd daarom een nieuw Scheepsdiep aangelegd: een ongeveer 1,7 km lange vaargeul met dubbele strekdammen om verzanding tegen te gaan. Toch verslechterde de haven in de 19e eeuw opnieuw …

Met de aanleg van de Noordoostpolder kwam er definitief een einde aan Kuinre als havenplaats. Het laatste dijkgat werd op 13 december 1940 gesloten. Een jaar later lag de voormalige kuststrook tussen Blokzijl en Kuinre al droog, waardoor de haven door land werd omringd …

De haven werd in de jaren 1990 in oude staat teruggebracht. In 2016 restaureerde Staatsbosbeheer ook het historische havenhoofd. Er werden twee lichtwachtershuisjes geplaatst, de basaltstenen en houten rand werden hersteld en de steigerfundering verstevigd. De gerenoveerde haven werd op 11 september 2016 heropend. Het havenhoofd is een bijzonder waterstaatsmonument op het droge. Het laat mooi zien hoe een vroegere zeehaven nu volledig landinwaarts ligt …

Teruglopend naar de auto konden we concluderen dat we er weer een mooie dag van hadden gemaakt. We hadden de aanschaf van Jetskes’ nieuwe camera weer mooi weten te combineren met een gezonde dosis beweging in de buitenlucht …

Langs de Ommelebommelesteen

Na enige tijd hadden we het wel bekeken bij de haven. Het werd langzamerhand tijd om terug te gaan naar de auto. Waar we op de heenweg langs de voet van de vuurtoren waren gelopen en via de trap waren afgedaald, liepen we nu beneden langs om de vuurtoren heen …

Voorbij de vuurtoren zag ik een blauwe reiger op de basaltblokken aan de waterlijn staan. Een stuk daarachter was in het IJsselmeer een grote steen te zien waar drie meeuwen op stonden. Dat is niet zomaar een steen. Het is de Ommelebommelsteen, een granieten kei, zo’n 30 meter van de kust van Urk. De steen speelt een belangrijke rol in de geboortefolklore van het vroegere eiland …

De legende staat beschreven bij een beeldje genaamd De Vroemoêr (Urkers voor De Vroedvrouw), gemaakt door Piet Brouwer. Het beeld toont de vader die bij de steen naar het deurtje zoekt, terwijl de vroedvrouw met een mandje in de boot blijft wachten …

Intussen had mijn MS – zoals wel vaker – plotseling weer toegeslagen. Mijn rechterbeen begon dienst te weigeren, waardoor ik het elke stap min of meer moest meeslepen. Veel verder dan 150 m was het niet, maar het laatste deel van de kuier terug naar de auto werd nog een zware tocht. Gelukkig staan er langs de kustlijn meerdere bankjes waar ik even gebruik van kon maken. Nadat ik mezelf onder aanmoediging van mijn fotomaatje tot slot ook de trap naar het Vissersmonument had weten op te hijsen, kon ik daar vandaan deze foto nog maken ..

Dit netwerk lag plat

Microsoft werd gisteren op vrijdag de dertiende getroffen door een grote storing die wereldwijd netwerken deels plat legde. Dat zal wereldwijd weer heel wat gekost hebben …

Onschuldiger van aard was het netwerk, dat – niet ver van de hangende netten – op een bank fotogeniek lag te zijn in de zon …

Netwerken in tegenlicht

‘Wa’t nachts fisket, moat oerdeis syn netten droegje,’ was een veel gebezigde uitspraak van mijn moeder als ik na een nachtje werken of doorhalen in de kroeg de volgende ochtend lang bleef liggen.

Dat gezegd hebbend, waren ze op Urk in de voorgaande nacht blijkbaar ook wezen vissen, want er hingen aan de zijde van het IJsselmeer weer een paar netten te drogen op de Staversdekade …

De al vrij laag staande zon nodigde ertoe uit om er een serie tegenlichtopnamen van te maken. Daar heb ik dus een tijdje leuk wat mee staan spelen …

Bij de Westhaven

Nadat we tot de ontdekking gekomen waren dat de vuurtoren gesloten, raakte Jetske er in gesprek met een paar kinderen. Ik liep intussen om de vuurtoren heen. Aan de kant van het IJsselmeer nestelde ik me even op één van de bankjes in de zon. Weer en wind wilden wel even meewerken aan een foto van een paar passerende wandelaars …

Zodra Jetske zich weer bij me had gevoegd, daalden we de heuvel waarop de vuurtoren staat af via de trap aan de zuidkant. Daar vandaan liepen we verder in de richting van de haven. Het was rustig op de scheepswerf Westhaven …

Een stukje verderop op de Staversekade was Jetske bezig haar nieuwe camera de Canon EOS R6 eens stevig aan de tand te voelen. Ik heb intussen begrepen dat ze zeer tevreden is met de eerste resultaten ..

Bij het gebouw van de Stichting Urkerbotter aan de overkant van de haven lag een botter. Wij stonden op de Staversekade, vlak voor ons lagen een paar Urker kotters en twee kotters uit Enkhuizen aan de wal …