Lekker op de trekker

Als zoon van een boerenarbeider maakte ik in mijn jongste jaren nog wel eens een ritje op de trekker. Toen er na verloop van tijd een kunstmeststrooier aan de trekker werd gehaakt, keken heit en ik elkaar eens aan …
Dit leek ons geen goede ontwikkeling. “Dit komt op termyn sa net klear,” zei heit, “ik leau, wy moatte hjir mar wei …” 

Heit maakte de overstap naar Philips en we verhuisden naar het kleinstedelijke Drachten. De boer had enkele jaren later een ligboxstal en aanzienlijk meer koeien. De rest is geschiedenis …

Gaat u voor …

Laat ik eens beginnen met de brug en directe omgeving in de buurt van Gersloot, zoals het er vijf jaar geleden in april 2014 uitzag. Toen stonden er een paar stoelen op een mooi terrasje aan de waterkant. Het bruggetje – de naam brug mag het eigenlijk niet eens hebben – leek toen nog enigszins begaanbaar. Voorzichtigheid was echter geboden, want er lag hier en daar al eens een losse plank. Bovendien zag het er na de winter nogal groen en glibberig uit …

Tegenwoordig ligt het bruggetje er net wat anders bij, vanaf de overzijde raakt het meer en meer in de greep van de natuur. Het terrasje lijkt in de loop der jaren al te zijn verzwolgen door de rietkraag. Toch jammer …

Als we het bruggetje van dichterbij bekijken, dan wordt meteen de titel van dit logje duidelijk. Jullie denken toch niet dat ik me daar samen met jullie op zou wagen!? Nee hoor, galant als ik ben, zou ik ieder van jullie netjes voor laten gaan. Maar ja, vrijwel niemand durfde de oversteek te maken. Alleen omabaard was me een stap voor met haar “Na jou …”   😉

Het is duidelijk, hier en daar ontbreekt eens een plank en van echte draagkracht lijkt ook geen sprake meer te zijn. Zonder enig onderhoud is de natuur aan de winnende hand. Voor de bewoners van het huis aan de overzijde is dat overigens geen probleem, het huis is bereikbaar over een dam aan de zuidzijde van het bruggetje. Daar vandaan zijn de laatste twee foto’s gemaakt …

Ik sluit af zoals ik gisteren ben begonnen, met een beeld van de oprukkende natuur aan de overzijde. Uiteindelijk wint de natuur toch. Zo zal het ook wel blijven gaan … Hoe wij mensen ook blijven klooien … moeder aarde redt zich uiteindelijk wel zonder ons …

Een bui boven de Deelen

Na afloop van mijn fotokuier in de Ecokathedraal ben ik via landelijke wegen huiswaarts gereden. Daarbij heb ik eerst koers gezet naar Mondial bij Terband. Daar bleek het reuzenrad intussen te zijn gedemonteerd, we mogen er dan ook gevoeglijk vanuit gaan dat het volledige transport op tijd in Londen aan zal komen …

Van Terband ben ik doorgereden naar de Deelen, want dat lag nu toch op mijn route. Het kwam me eerlijk gezegd wel goed uit dat er vanuit het noordwesten net een flinke bui naderde. Nu had ik een goed excuus om mijn toch al vermoeide benen niet nog meer op de proef te stellen. Vanuit de auto kon ik net een paar foto’s maken. Een felle opklaring deed de herfstkleuren in de verte even oplichten. Terwijl dreigende wolken dichterbij kwamen, zochten enkele ganzen een goed heenkomen in het petgat. Daarna moest het raampje flux worden gesloten om niet heel snel erg natte bovenbenen te krijgen …

Terug in de Ecokathedraal

Rond half elf begon ik donderdagochtend voor de derde maal dit jaar aan een kuier door de Ecokathedraal bij Mildam. De eerste keer lagen de bouwwerken er in januari licht besuikerd bij onder een fijn laagje sneeuw. De tweede keer had ik het genoegen om matroos Beek en haar kapitein daar te leren kennen …

Na enkele maanden van pijn en stilstand was dit in feite de eerste echte fotokuier sinds begin juli. Dat maakte het vooraf al niet minder spannend en enerverend dan de voorgaande keren. Nadat ik gestapelde iglo weer even van binnen had bekeken, heb ik de Porta Celi – de hemelpoort – eens vanuit een ander perspectief gefotografeerd …

Het zonlicht kierde op verschillende plaatsen mooi door het al voorzichtig uitdunnende bladerdek. Licht en schaduw speelden in stilte hun spel op en rond de betonnen objecten …

De kuier over oneffen, en hier en daar verraderlijk glibberig terrein liet zich al gauw voelen in mijn bovenbenen. Het bekende rustpunt waar naar verluidt ook Louis le Roy zelf wel eens zat te mijmeren, werd het eindpunt vandaag …

Na de rust en nog even een blik in de richting van de ‘Inca-tempels’ iets verderop werd het tijd om de terugweg te aanvaarden. Het was een vermoeiende kuier, maar het prettige weerzien maakte het opnieuw alleszins de moeite waard …

Zonnige maïsoogst

De lucht was helderblauw, toen ik gisterochtend rond tien uur in de auto stapte om weer eens een ritje naar de Ecokathedraal te maken. Eenmaal onderweg begon de lucht al snel melkachtig wit te kleuren …

In de buurt van Langezwaag kwam ik langs een akker waar in zonnige omstandigheden de maïs werd geoogst. Ze waren  mooi op tijd, het land was nog niet al te nat voor hakselaar en tractoren …

De toestand op ’t land zal snel verslechteren na de pittige buien van gisteren later op de dag. En intussen is er ook vandaag alweer heel wat gevallen. De bordjes ‘PAS OP – MODDER’ zullen weer als paddenstoelen in de bermen langs landelijke wegen verschijnen …

Een late libel op tafel

Hoewel het er zo langzamerhand niet warmer op wordt, probeer ik nog regelmatig een zonnig momentje mee te pakken in de tuin. Op het moment dat ik maandagmiddag even op het terras zat, streek er een vermoeide libel naast me op het tafeltje neer …

Hij liet zich rustig van alle kanten bekijken en fotograferen. Een paar maal leek hij een vruchteloze poging te doen om op te vliegen. Veel meer dan zijn vleugels in hoog tempo op en neer bewegen leek hij niet meer te kunnen …