Het weervrouwtje komt naar buiten

– Virtueel naar Frankrijk 43 –

Zodra de mist aan het eind van de middag was opgelost, werd het weer lekker warm op het balkon …

Dat was voor mijn eigen weervrouwtje het teken om ook weer eens even buiten te kijken …

En dat was best de moeite waard, want de zon legde een zee van schitteringen over de oceaan …

Na het avondeten nestelde Aafje zich lekker in de zon op het balkon …

Ik ging intussen met R. en J. op avontuur aan de zuidkant van Ault. Het werd een soort kruistocht naar het verlaten en dichtgetimmerde huis op de krijtrotsen in de verte …

– wordt vervolgd –

Mist, wolken en wat wind

– Virtueel naar Frankrijk 42 –

In de loop van de middag begonnen mist, wolken en wat wind samen een mooi spel te spelen …

Ik heb geprobeerd dat spel in een kleine diashow weer te geven …

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen tegen ’t eind van de middag ook de zon zich ermee begon te bemoeien, richtte ik mijn blik op de balkondeur …

– wordt vervolgd –

Een huis vol kunst

– Virtueel naar Frankrijk 41 –

Naar mate de mist dikker werd, kreeg ik minder te zien van de activiteiten op het strand. De garnalenvissers, de pierenstekers, allemaal verdwenen ze langzaam uit zicht …

In het huis bleef het die middag rustig. Er werd wat geschilderd, er werd wat gelezen en ik deed tussen het fotograferen door even een middagslaapje. Halverwege de middag heb ik eens een rondje door het huis gemaakt, want daar was tijdens de mist meer te zien en te fotograferen dan buitenshuis. Ik heb er geen muur of kamer zonder kunst kunnen ontdekken …

Ik sluit af met een paar afdrukken van foto’s, die op groot formaat in de kamer hingen. Prachtige platen vol nostalgie uit de hoogtijdagen van Ault-Onival les Bains aan het eind van de 19e of het begin van de 20e eeuw …

– wordt vervolgd –

Mannetjes in de mist

– Virtueel naar Frankrijk 40 –

Die middag verdwenen de krijtrotsen in de verte steeds meer in de mist. Maar ook bij mist hoefde ik me niet vervelen bij hetgeen zich in de diepte voor het huis afspeelde …

Na de lunch verscheen de visserman weer op het strand voor het huis. Terwijl ‘ons mannetje’ – zoals ik hem intussen liefkozend was gaan noemen – aan het scheppen en graven was, verscheen er enige tijd later een tweede visser in beeld. Hij liep van noord naar zuid met zijn net door de branding te zeulen …

Ook het brede strand aan de noordkant van het dorp ging intussen goeddeels schuil in de mist …

Daar werd het plotseling druk. Behalve dat er een paar tractoren op het strand verschenen, waarmee bootjes te water werden gelaten, waren ook daar ineens allerlei mannetjes aan het graven geslagen …

Ons mannetje leek intussen de zee in te lopen. Rare jongens, die Fransen …

– wordt vervolgd –

Terug langs de krijtrots

– Virtueel naar Frankrijk 39 –

Na mijn wandeling langs al die mooie gevels in het dorp besloot ik terug te lopen naar het huis via het pad langs de krijtrots, waarlangs we de eerste dag naar het strand waren gelopen …

Daar kreeg ik geen spijt van. Om te beginnen was het waarschijnlijk de kortste weg, maar ik heb er ook weer genoten van een heel ander uitzicht. Het geluid van de branding moeten jullie er maar even bij denken …

Een minuut of tien later was ik weer bij het huis. Kan ik jullie toch nog mooi even de beide balkons tonen, die zo’n magnifiek uitzicht over de Atlantische Oceaan bieden …

Toen ik aan de andere kant van het huis naar de vuurtoren keek, was die intussen in mist gehuld …

– wordt vervolgd –

Art deco in Ault-Onival

– Virtueel naar Frankrijk 38 –

Belofte maakt schuld, en dus schotel ik jullie vandaag wat foto’s voor van een aantal bijzondere gevels in Ault-Onival, die voor een belangrijk toch wel als ‘art deco’ herkenbaar zijn …

Aan het eind van de 19e eeuw kon je binnen 3 uur vanuit Gare du Nord in Parijs naar Ault-Onival reizen. Zodra het tweelingdorp naam begon te maken, trokken er veel kunstenaars naar toe die zich lieten inspireren door het strand en de krijtrotsen. Ook voor de Parijse bourgeoisie werd het dorp een geliefde badplaats …

De staat van onderhoud van de panden varieerde in 2005 nogal. Op zoek naar foto’s van het dorp op internet heb ik het idee gekregen, dat er intussen een inhaalslag is gemaakt en dat veel van de villa’s aardig zijn opgeknapt. Het zou me niet verbazen als het – zeker in tijden van Corona – opnieuw een aanlokkelijke plaats is geworden voor Parijzenaars …

Als de allure van de oude badplaats ergens voelbaar is, dan is het wel in de straat waar ik de onderstaande foto’s heb gemaakt. Ik vind het echt erg mooie panden …

“Mooier wordt het eerst niet meer,” bedacht ik me toen ik was aangekomen bij ‘Sans Façon’, het roze huis op de onderstaande foto. Hier stond ik voor de keuze om terug te lopen door het dorp of om te kiezen voor het pad langs de krijtrots, waar we op de eerste dag langs waren gekomen …

– wordt vervolgd –

‘Les Loulous, ‘Cocorico’ en ‘Terminus’

– Virtueel naar Frankrijk 37 –

Vol goede moed begon ik mijn ochtendwandeling door Ault-Onival. Om mijn krachten zo goed mogelijk te verdelen, besloot ik eerst naar het hoogste deel van het dorp te lopen. Ik hoopte tot bij de vuurtoren te kunnen komen, maar dat bleek letterlijk en figuurlijk te hoog gegrepen te zijn. Ter hoogte van de kerk leek het me maar beter om weer langzaam af te dalen naar het dorp. Ik was tenslotte op pad gegaan om eens wat bijzondere geveltjes te bekijken, maar daarvoor moest ik toch echt weer een paar etages lager zijn …

De Chapelle Notre-Dame d’Onival werd in 1886 gebouwd. Verder naar het zuiden stond in Ault toen al de gotische kerk L’église St-Pierre uit de14e en 15e eeuw. Omdat dit te ver werd gevonden, nam een ondernemende zakenman einde 19e eeuw bij de geboorte van de badplaats Onival-les-Bains het initiatief tot de bouw van deze kerk, de Chapelle Notre-Dame d’Onival

Het strand van Onival werd rond 1870 ontdekt door Firmin Girard, een Parijse schilder, die de eerste villa bouwde op een kavel gelegen aan de huidige Rue de Saint-Valery. Vele kunstenaars vonden er sindsdien inspiratie voor hun strandgezichten en er werden veel fraaie villa’s gebouwd …

Hoewel het allemaal een verwaarloosde indruk maakte, ademde alles in dit dorpje de sfeer van vervlogen tijden uit. Vooral de art deco huizen doen je verlangen naar het Frankrijk van begin twintigste eeuw. De mooiste gevels bewaar ik voor morgen. Waar ik vandaag vooral de nadruk op wil leggen is dat de meeste huizen in Ault een naam hebben …

– wordt vervolgd –