Skywatch Friday 424

Thuis hebben we te weinig zicht op de horizon om de zon onder te zien gaan. Des te mooier is het om in de vakantie samen te genieten van een mooie, vredige zonsondergang. En dat is precies wat wij gedaan hebben …

At home we have too little view of the horizon to see the sun go down. The more beautiful it is to enjoy a beautiful peaceful sunset together during the holidays. And that’s exactly what we did …










Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Wrede honden, die woerden

In het logje “Zemmende passanten” liet ik hier dinsdag al een foto zien van een stoere woerd, die regelmatig over de wateren rond het huis heen en weer paradeerde. Kijk, daar is hij alweer …

Ik vertelde toen al dat we hem nog eens terug zouden zien in een wat minder fraaie, tamelijk heftige scène. Op Bevrijdingsdag zat ik aan het eind van de ochtend lekker met een bakkie koffie op het terras, toen ik plotseling werd opgeschrikt door een enorm gesnater en geplons in het water. Toen ik opstond zag ik al snel wat er gaande was. Vier woerden leefden zich in een tamelijk dramatische groepsverkrachting uit op een eend, terwijl één woerd zich steeds afzijdig leek te houden …

Na enkele minuten werd het wat rustiger en ik verkeerde in de veronderstelling dat het voorbij was. Niets was echter minder waar. Het hele clubje zwom onder steiger door, waarna het spektakel aan de andere kant van het huis nog eens dunnetjes werd over gedaan …

Na een minuut of vijf kwam er dan toch echt een eind aan het gewelddadige paringsritueel. Het eendje zwom achter één van de woerden aan. Zou dat nou die ene stoere woerd zijn die zich steeds afzijdig had gehouden …?

Hoe dan ook, met nog wat verwarde veertjes op haar kop keek het eendje nog eenmaal om, daarna verdween ze met haar kerel uit beeld …

Tot slot:
Eén troost voor wie zich opwindt bij het zien van een wijfje dat keer op keer kopje onder gaat: bij die dramatische groepsverkrachtingen schijnt de vrouwtjeseend het heft in handen te hebben. De anatomie van haar geslachtsorgaan is zo geëvolueerd dat zij ongewenst (zwak) zaad op een zijspoor kan zetten en het zaad van de uitverkoren woerd haar eieren laat bevruchten. (bron: Vroege vogels)

Doodlopend vaarwater

Gisteren heb ik hier al laten zien dat er van alles langs huis en terras zwemt, maar zo af en toe komt er ook wel eens wat voorbij varen …

Deze kanovaarders waren een klein beetje afgeweken van de Elfstedenroute of welke andere kanoroute dan ook maar. Daar zouden ze al snel achter komen, want voorbij de bocht loopt de waterweg hier al snel dood …

En Oskar weet dat … Zoals het een echte schapendoes betaamt, is Oskar enorm waaks en blaft hij naar alles en ieder die zijn domein benadert. Hij ging in dit geval dan ook met de blik gericht op de bocht van het water zitten wachten, alsof hij wist: ‘Nog even dan mag ik weer …’

En jawel hoor, zodra die vrouw enige tijd later voorbij het rietkraagje onze kant weer op kwam peddelen, sloeg Oskar weer luidkeels aan …

In dit geval gaat het spreekwoord ‘blaffende honden bijten niet’ zeker op, want Oskar doet nog geen vlieg kwaad. Van oudsher ben ik een kattenmens, maar na de afgelopen week is dat wat gaan schuiven. Niet eerder heb ik zo’n lieve en gezellige hond als Oskar meegemaakt …

Zwemmende passanten

We hadden wel weer alle geluk van de wereld. Net als vorig tijdens onze vakantie op Terschelling werd het ook nu weer prachtig zomers weer. Al op dag twee was het mogelijk om in de luwte van het huis lekker in de zon te zitten. En dan blijkt dat er niet alleen in de verte van alles te zien is, maar dat er ook dichtbij in alle rust van alles gebeurt …

Regelmatig zwom één van de meerkoeten voorbij, op zoek naar wat lekkers voor zichzelf en de partner …

Een wat treurig ogende fuut, die zonder partner door het leven leek te gaan, kwam ook enkele malen voorbij …

En dan was er nog de stoere woerd, die we later in de week nog eens te zien krijgen, maar dan wat minder fraai …

Tot slot zou ik nog bijna de school vissen vergeten, die ik enkele malen voorbij zag zwemmen, terwijl ik lekker op de steiger zat …

In een andere wereld

Terwijl Aafje met Oskar aan de wandel ging, besloot ik het hogerop te zoeken om de omgeving weer eens in ogenschouw te nemen vanaf het dakterras …

Even voor alle duidelijkheid: als wij op Oskar passen wanneer de kinderen op vakantie zijn, dan logeert Oskar niet bij ons, maar wij logeren bij Oskar, zodat we ook meteen op het huis kunnen passen …

Wij zijn altijd tevreden geweest met ons tuintje van 5 bij 10 in Drachten, maar tegen de weidsheid rondom het huis waar Tijmen en Pepijn sinds een jaar met hun ouders wonen, kan ons met schuttingen omgeven tuintje niet op …

Rondom grazige groene weiden waar boterbloemen welig tieren en koeien tevreden grazen, met daarboven het uitgestrekte blauwe firmament met alleen her en der wat witte pluizige wolkjes, wat wil een mens nog meer …?

Nou …, wat zou je denken van zicht op het nest van een broedende meerkoet als bonus …? En laat ik het maar vast verklappen: later in de week verschenen er 6 van die prachtige jonkies …

Oppasdienst

Begin mei hadden Aafje en ik opnieuw het voorrecht om ruim een week op Oskar te mogen passen. Oskar is intussen uitgegroeid tot een prachtige schapendoes die deze maand een jaar oud wordt …

In februari/maart hield hij ons ’s nachts nog wel eens blaffend of jankend uit de slaap. Inmiddels heeft hij ons – het ene moment speels & dartel en even later rustig & bedaard – volledig geaccepteerd als zijn reserve-baasjes …

Omdat er rondom het huis ook ditmaal weer van alles te fotograferen was, zal ik daarvan de komende tijd op mijn weblog het en ander de revue laten passeren …