Een tegenvallende vliegshow

Zoals op de voorgaande foto’s al te zien was, was het niet echt druk op het Terschellinger strand – om maar eens een understatement te gebruiken – maar voor de oplettende toeschouwer viel er zo af en toe toch wel wat te zien …

Terwijl ik op ons gerieflijke plekje tegen de duinrand wat om me heen lag te kijken, begon op zeker moment niet zo gek ver bij ons vandaan iemand een joekel van een kite uit te vouwen …

“Nu zullen we het beleven,” dacht ik, en ik ging er eens goed voor zitten …

Dan maar liever de lucht in … up, up and away …

Dat viel echter lelijk tegen … Korte tijd later zag ik de man, met de kite losjes op zijn rug bijeen gehouden, wat mismoedig in oostelijke richting weglopen …

Helmgras, zand en zee

In de beginjaren van onze relatie trokken we er vaak voor naar de Franse zuidwest kust …

Ook toen al zochten we meestal een rustig plekje ver van de drukke strandopgang …

Kilometers lange wandelingen, lekker blootsvoets vlak langs de waterlijn …

En tussendoor alleen maar genieten van helmgras, zand en zee …

De wandelingen zijn wat korter geworden, maar het plezier was er op Terschelling niet minder om …   🙂

Strandweer!

De ACNES heeft zich ook na de derde serie injecties met corticosteroïden en glucose helaas niet laten temmen. Goede en slechte dagen blijven zich nog met een onzekere regelmaat voordoen. Als ik op de ene dag fluitend door het leven ga, is het goed mogelijk dat ik de volgende dag vanwege de pijn weer niets kan doen. Vooral die onvoorspelbaarheid is om gek van te worden. Vanwege de MS moet ik afspraken toch al vaak met een zeker voorbehoud maken, maar dat is nu helemaal waardeloos! Afijn, ik sla me er wel weer doorheen.

Voor verdere behandeling heb ik intussen een oproep voor de Pijnpoli van Nij Smellinghe in Drachten. Voordat ik daar terecht kan, zijn we echter weer een paar weken verder. Tot die tijd blog ik nog maar rustig wat door over die heerlijke vakantie op Terschelling. Kijkend naar het aantal dagen met pijn in de afgelopen weken, is het bijna niet te geloven dat ik uitgerekend in die week mijn buik bijna niet heb gevoeld. Het heeft zo moeten zijn …

Op dag 4 liet de zon zich van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat ten volle zien. Het laat zich raden: rond het middaguur togen we opnieuw naar ons onvolprezen Noordzeestrand …

De pas opgewaaide duinen op het brede strand deden hier en daar denken aan winterse sneeuwduinen. Ik zou bijna zeggen: “Het werd een lange barre tocht …” Zo erg als in ’63 werd het niet, maar het viel niet mee in het rulle zand …

Uiteindelijk vonden we een plekje dat de goedkeuring van de dames kon wegdragen …

Het grote genieten kon beginnen …  🙂

Mijmeringen bij maanlicht

Terwijl de zon in het westen achter de einder was verdwenen, was achter ons de halve maan omhoog geklommen …

De rode gloed van de zon maakte plaats voor de blauwe waas van het blauwe uur. In de verte bewoog een vage schim zich langs de waterlijn …

Jetske was begonnen aan de terugweg, zij had de zonsondergang vanuit een heel ander perspectief bekeken. Ik ben benieuwd wat voor foto’s dat heeft opgeleverd …

Zo te zien kon ze er nog geen genoeg van krijgen. Terwijl een groot containerschip in oostelijke richting koerste, draaide Jetske zich nog eens om …

Er waren nog meer late strandgangers op pad …

Altijd leuk om af en toe eens even lekker te spelen met de scherptediepte …

Zo zie je het net, en zo zie je het net niet (zo goed) …

Jetske hield opnieuw halt en draaide zich nog maar eens om, en gelijk had ze, want er viel nog steeds van alles te zien aan de horizon …

En zo te zien probeerde ze ook nog even een plaatje van de maan te schieten …

Maar na een lange tocht over de brede zandvlakte voegde ze zich uiteindelijk toch breed lachend weer bij ons …

Einde van alweer een mooie vakantiedag, en er zouden nog enige prachtige dagen volgen … 😀

Zonsondergang op Terschelling

Ze waren al een paar dagen te zien in de header, vandaag begin ik deze serie van de zonsondergang op Terschelling dan met de originele foto van Jetske en Aafje …

Bepakt en bezakt loopt Jetske in de richting van de waterlijn …

Op pad met twee rugzakken en drie camera’s … dan is Jetske op haar best …  😉

Het lijkt zo’n klein en onschuldig rookpluimpje …

Nu even goed opletten of de beroemde ‘green flash‘ verschijnt …

Helaas, geen groene flits, maar wel een mooie ‘omega‘ …

De meest wonderlijke silhouetten schuiven in de verte voor de ondergaande zon langs …

Nog een laatste streepje zon …

En dan gloeit de lucht nog een tijdlang na …

Het was weer een mooie zonsondergang zoals we hem thuis niet te zien krijgen. Die kunnen we weer afvinken! ☑️

Rustdag aan ’t Wad

Op dag 3 liet mijn lichaam ’s ochtends bij de koffie al weten dat het misschien beter was om het vandaag eens even rustig aan te doen. Mijn buik hield zich tot dat moment gelukkig wonderlijk rustig, maar de strandwandelingen van de voorgaande dagen hadden hun sporen wel in mijn bovenbenen achtergelaten …

Zoals de meteorologen ons hadden beloofd, hadden de grijze wolken intussen plaats gemaakt voor een lekker zonnig weertype met alleen boven het vasteland nog wat wolken. Dat maakte goede raad in dit geval niet zo duur. Ik stelde voor om het overdag inderdaad maar rustig aan te doen, zodat we ’s avonds hopelijk met z’n drieën naar het strand zouden kunnen om te genieten van de zonsondergang …

Dat leek Aafje en Jetske een prima plan. Omdat zij van mening waren dat ze nog wel wat beweging konden gebruiken, stelden ze voor om samen een wandeling te maken. En zo geschiedde het, dat ik me rond het middaguur lekker op het terras nestelde om in alle rust te genieten van het mooie weer en het uitzicht op het Wad in de verte, terwijl de beide vrouwen genoeglijk keuvelend op pad gingen …

Tegen half tien vertrokken we ’s avonds naar het strand om weer eens een zonsondergang aan zee mee te maken. Bij aankomst leek het bijna te helder te zijn voor een mooie kleurrijke zonsondergang, maar dat bleek een half uurtje later gelukkig mee te vallen …

Jetske nam meteen positie in bij een vreemd en roestig, maar vanuit fotografisch oogpunt alleszins interessant object …

Zelfs Aafje begon te fotograferen, dat maak ik niet zo vaak mee …  😉

Nadat ik mijn eerste plaatjes had geschoten, ging ik er eens goed voor zitten op mijn strategisch opgestelde zetel …

Langs de waterlijn

“Binnen zitten, kunnen we thuis ook wel …,” zei Jetske nadat ze haar bagage een plekje had gegeven in ‘ons huis voor een week’. En dus togen we gedrieën opnieuw naar het strand …

Een boei op het strand is geen baken op zee …

Jetske en Aafje op het strand …

Een eenzame meeuw boven een schuimende zee …

Er was helaas weinig bijzonders te vinden langs de waterlijn, deze dode krab was zo ongeveer het meest fotogenieke object dat ik er heb aangetroffen …

De fotograaf aan het werk …

Nadat we een tijdje langs de waterlijn hadden gebanjerd, eindigde deze strandwandeling op een plekje in de luwte op het terras van de plaatselijke strandtent. De koffie ging er goed in ….