Een libel aan de gevel

Een klein kwartiertje nadat het koolwitje was weg gefladderd, werd me donderdag rond het middaguur nog een cadeautje gepresenteerd op het terras. Ik was net van plan om mijn favoriete plekje te verlaten en naar binnen te gaan, omdat het er te warm werd. Zo ver kwam het echter nog niet …

Een libel landde op een takje van de dode restanten van de druif die onze muur nog steeds sieren. Zoals het een goede libel betaamt, vloog hij een paar maal op om een rondje langs de hazelaar te maken. Elke keer landde hij vervolgens weer op hetzelfde takje. Uiteindelijk vond hij het welletjes en verliet hij onze tuin in oostelijke richting. Dat kwam mij goed uit, want het was intussen echt te warm om nog lekker op het terras te kunnen zitten …

 

De redding van verstrikte juffers

Het heideblauwtje van gisteren dat in de tentakels van de zonnedauw terecht gekomen was, was reddeloos verloren. De vleugels zaten aan alle kanten vast en er zat ook vrijwel geen leven meer in het diertje …

In onze tuin kwam kort geleden een vuurjuffer vast te zitten in wat spinrag op de klimop. Hij zat helemaal niet zo vast, maar desondanks lukte het hem niet om los te komen. Integendeel, hij leek het eerder erger te maken met zijn gekronkel. Daarom besloot ik toch maar even in te grijpen. Met een klein twijgje was het een fluitje van een cent om hem te bevrijden. Hij vloog meteen naar de top van de klimop rond de pergola. Daar kon ik nog een laatste close-up maken, daarna verdween hij uit zicht …

 

Tien jaar geleden stond ik voor een veel moeilijker klus.

Woensdag 18 augustus 2010 stuitte ik op de Merskenheide op een pol zonnedauw die meerdere waterjuffers in haar kleverige tentakels gevangen had. Eén van die juffertjes vocht voor het leven. Nadat ik daar gedurende enige tijd video-opnamen had gemaakt, kon ik het niet langer aanzien. Met wat hulp lukte het uiteindelijk om los te raken. Het lijkt alsof zijn vleugels daarbij beschadigd raakten, maar alsof er niets gebeurd was vloog hij weg …

Heideblauwtjes aan de waterkant

Vorige week woensdag hebben Jetske en ik onze laatste gezamenlijke fotokuier voorafgaand aan het zomerreces gemaakt. Omdat het warm weer was, hadden we een plekje aan de waterkant opgezocht waar we hopelijk wat waterjuffers zouden kunnen fotograferen …

Met die juffers viel het nogal tegen. Ze waren mij veelal net te snel af of ze zaten op ongelukkige plekjes in het helmgras of de biezen. Dat werd echter royaal gecompenseerd door de aanwezigheid van veel heideblauwtjes die zich vooral graag even lieten kieken op polletjes dopheide …

Eén keer lukte het me toch om een waterjuffer te strikken. Ik geneigd om te zeggen dat het een azuurwaterjuffer is, maar als ik één ding lastig blijf vinden, dan is het wel ’t determineren van juffers …

Her en der stonden ook mooie polletjes zonnedauw. Dat kostte niet alleen veel vliegen het leven, maar ook een heideblauwtje was ten prooi gevallen aan de verleidelijk glinsterende, maar o zo kleverige tentakels van deze kleine vleesetende plant …

 

Een juffertje bij de vijver

Ruim twee weken geleden verscheen de eerste waterjuffer van dit jaar bij de vijver. Vermoedelijk gaat het om een vuurjuffer die nog niet helemaal op kleur was …

Het diertje zat aan de verste kant van de oude zinken teil op één van de langwerpige bladeren van de blauwe iris. Dat was voor mij niet echt een handig plekje. En dat werd nog versterkt door de wat vlagerige wind, die het blad af en toe flink op en neer liet dansen …

Maar ach, die extra handicaps maken het op zo’n moment ook extra uitdagend om er uiteindelijk toch een paar aardige foto’s uit te kunnen slepen …

Een juffer bij Sparjebird

Aan mijn toppentuursessie kwam een eind, toen ik aan het geklik van haar camera hoorde dat Jetske vlak achter het bankje in de weer was. Dat is meestal het sein dat er weer wat te beleven valt …

Ze bleek een vuurjuffer te hebben ontdekt op een hulstblad. Een mooie combinatie van groen en rood, die me zowaar even aan kerst deed denken …

Toen we even later weer naast elkaar op het bankje zaten en Jetske haar Whatsapp aan het bijwerken was, streek dezelfde waterjuffer op haar hand neer. Dat deed me dan weer denken aan een middag bij Jetske op de camping vorig jaar. Daar werden Aafje en Jetske beurtelings door libellen gebruikt als prettige landingsplaats. En dat vind ik toch een aangenamere associatie dan die aan kerst …

En zo eindigde deze kuier door Speelbos Sparjebird langs een aantal houten dieren uiteindelijk toch nog met een aantal foto’s van een echt beestje. Ik denk, dat er nog wel eens een vervolg komt.   🙂

Terugblik op betere tijden

Mijn fotomaatje Jetske zet ook vandaag haar beste beentje weer voor in de strijd tegen de gevolgen van de corona-uitbarsting. Ziekenhuis Tjongerschans en de andere Friese ziekenhuizen zijn de afgelopen weken voortdurend bezig geweest met het opschalen van de opvangcapaciteit. Om voldoende capaciteit te creëren zijn er rond de ziekenhuizen kleine tentendorpen verschenen …

Het aantal Friese coronapatiënten is nog altijd betrekkelijk klein, maar er zijn en worden al enkele weken talloze patiënten uit het zuiden verpleegd. Naar ik heb begrepen, bestaan specialismen hoegenaamd nauwelijks meer in de ziekenhuizen momenteel. Alles en iedereen lijkt nu in eerste instantie gericht op het in leven houden van coronapatiënten. Naar mate de druk op artsen en verplegend personeel toeneemt, stijgen zowel mijn zorg als mijn bewondering voor deze mensen. Vooral het voortdurend dreigende tekort aan deugdelijke beschermingsmiddelen vind ik een gruwel …   ;-(

Genoeg daarover. Ik doe het vandaag weer zonder mijn fotomaatje, maar ik neem jullie wel even mee terug naar onze allereerste kuier in september 2006. Dat was eigenlijk voor allebei natuurlijk de spannendste kuier. Jetske had van mij al een beeld gekregen via mijn weblog. Ik had aan alle kanten het raden, maar het kwam goed.

Jetske had een mooie, niet al te lange kuier uitgezocht ‘bij het witte bruggetje’ aan de Hoogeweg bij Kalenberg. Aan het begin groeide een madeliefje langs het pad en halverwege stond een bankje. Met mijn voorkeur voor dat laatste had Jetske meteen al een vol punt gescoord …

Het bankje was geen luxe uitvoering met een leuning voor zover ik me herinner, maar het was een aangenaam rustpunt voor mijn benen. Onderweg waren we allebei stil geweest en lieten we onze ogen ronddwalen door de ons omringende natuur, op zoek naar onderwerpen om te fotograferen. Eenmaal op het bankje raakten we al snel in gesprek over onze gezamenlijke hobby en over de omgeving waar we waren …

De terugweg verliep op vergelijkbare wijze. Rondkijken, fotograferen en af en toe de ander zachtjes ergens op wijzen. Terug op het startpunt van deze eerste kuier namen we opnieuw plaats op een bankje. Daar ontwikkelde zich een geanimeerd gesprek over een keur aan onderwerpen. De basis voor onze vriendschap werd hier gelegd …

Lieve Jetske, fijn fotomaatje op afstand,

Ik blijf het toch zeggen zo lang deze ellende voortduurt …
Als ik vandaag weer in mijn uppie ergens een fotokuiertje maak – en dat is gezien de omstandigheden maar de vraag – dan zal ik zeker even aan jou en je vele collega’s denken. Jullie staan nog steeds voor een immense klus. Aan jullie inzet en toewijding zal het niet liggen. Maar hoe het met jullie eigen bescherming en zaken als beademingsapparatuur zit, vind ik eigenlijk steeds zorgelijker worden. Pas daarom de komende tijd behalve op jullie patiënten vooral ook goed op jezelf en elkaar. Werkze en heel veel sterkte de komende tijd!