Een heidelibel als model

Het was een graad of 16 warmer, maar niet minder zonnig dan vandaag, toen deze heidelibel begin augustus de pergola boven ons terras gebruikte als uitvalsbasis voor zijn foeragevluchten …

Als een volleerd model liet hij zich rustig benaderen en fotograferen …

Deze libel was overigens niet het enige model op ons terras die dag, maar daarover meer in het volgende logje …

De vleugels van een libel

De pergola boven ons terras vormde ook de afgelopen zomer op zonnige dagen weer regelmatig de uitvalsbasis voor een heidelibel. Op één van die dagen heb ik er maar eens werk van gemaakt om die vanuit allerlei hoeken en standpunten te fotograferen. We beginnen met de vleugels …

Wie wel eens de moeite heeft genomen om een tijdje te kijken naar een jagende libel, zal gezien hebben dat hij een voorbij vliegende prooi vrijwel nooit mist. Met zijn grote facetogen ziet hij een prooi al op afstand vliegen. Hij schat snelheid en koers van de prooi in en schiet dan als een speer omhoog. Dankzij zijn vier sterke, onafhankelijk van elkaar bewegende vleugels kan hij in de lucht razendsnel van koers veranderen en alle kanten op schieten om zijn prooi te vangen …

Tussen de juffertjes

Kijkend naar de reacties die ik de laatste dagen heb gekregen, heeft niemand er enig bezwaar tegen om zo eind november, terwijl regen of hagel af en toe luidruchtig tegen de ruiten tikken, nog te kijken naar foto’s van voorjaar of zomer. Dat treft dan, want voorlopig ga ik daar ook nog rustig mee door, want van actuele fotokuiers komt het met de TENS nog steeds niet …

De afgelopen tien, elf jaar ben ik niet eerder zo laat in het jaar op pad gegaan voor een fotokuier met Jetske in de Kop van Overijssel. Het was half juni, toen ik me daar op een mooie dag aan de rand van de vijver de koffie kon laten smaken. De foto-onderwerpen dienden zich al snel aan, want het krioelde er niet alleen in het water, maar ook erboven van het leven. Om te beginnen zag ik deze pas uitgeslopen, nog bleke waterjuffer naast zijn oude jasje zitten om op te drogen en uit te harden …

Een stukje verderop zat op de rand van het rechtop staande blad van een waterlelie een lantaarntje mooi te zijn …

Op een ander lelieblad zaten twee mooie blauwe waterjuffers – waarschijnlijk azuurjuffers – lekker in het zonnetje …

Hieronder lijkt het ene juffertje het andere te willen verleiden …

Ja, en dan komt van het een het ander en moeten er eitjes worden afgezet …

En tot slot het ene juffertje dat door zijn rode kleur wat uit de toon viel, de vuurjuffer …

Kruisspin zet zijn kaken erin

Enige tijd geleden trof ik in het Weinterper Skar een strekspin aan, die zich net aan een juffertje tegoed had gedaan. Vorige week zag ik bijna op dezelfde plek onder de bomen een kruisspin, die een juffertje te pakken had genomen …









Zonder hem verder bij zijn maaltijd te storen, heb ik er een paar foto’s van weten te scoren …








’t Juffertje met de rode poten

Een jaar of tien geleden zou ik dit ongetwijfeld een vuurjuffer hebben genoemd, want toen waren alle rode waterjuffers voor mij nog vuurjuffers. Punt uit!
Sinds ik bijna elf jaar geleden ben begonnen met bloggen, heb ik op sommige vlakken stukje bij beetje echter wel wat bijgeleerd van diverse natuurkenners. Vooral wijlen Frans54 en Heidehipper hebben jarenlang hun best gedaan om mij het een en ander bij te brengen …









Niet dat ik alle juffers nu van elkaar kan onderscheiden op basis van de minimale verschillen die er op de diverse segmenten van het lijf te zien zijn, daarvoor zijn mijn waarnemingsvermogen en mijn geheugen wat te selectief geworden de laatste jaren, maar op basis van wat grotere verschillen lukt het steeds beter om waterjuffers van elkaar te onderscheiden. Zo weet ik intussen dat vuurjuffers zwarte poten hebben, en dat koraaljuffers rode poten hebben. Dit juffertje, dat ik onlangs aan de zuidkant van het Weinterper Skar heb kunnen vastleggen, moet dan ook een koraaljuffer zijn, lijkt me. En dat is mooi, want de koraaljuffer is een stuk zeldzamer dan de vuurjuffer … 🙂








Daar is het lantaarntje al

Woensdag sprak ik hier de wens uit om na de vuurjuffer, de watersnuffel en de azuurwaterjuffer binnenkort ook het lantaarntje nog te kunnen fotograferen. Dat lukte gisteren toch nog sneller dan verwacht in het Weinterper Skar …









Het mooiste was nog, dat ik er niet eens ver voor op pad hoefde, want ik werd al meteen aan het begin van het pad door een paar lantaarntjes opgewacht, zodat ik tussen het fotograferen door zelfs even rust kon nemen op de afsluitboom …









Tot mijn grote vreugde lukte het me na enige tijd ook ditmaal weer om er een fraai frontaal portretje van te maken, want daar haal ik toch wel de meeste voldoening uit … 🙂









En over lantaarntjes gesproken …
Een auto als deze prachtige Wolseley moet je aan de openbare weg met een lantaarntje zoeken. Tenzij je er toevallig tegenaan loopt, zoals op 22 juni op het Reaklif het geval was. Ik heb deze fraaie cabriolet toen aangeboden aan Sjoerd van bVision voor zijn virtuele garage. Intussen heeft Sjoerd het nodige speurwerk verricht naar deze auto en zijn eigenaar, zodat hij vandaag op zijn weblog een mooi portret van deze Wolseley Hornet Special kan presenteren …








Een boksende azuurwaterjuffer

De blauwe waterjuffers ontbraken dit jaar tot nu toe nog in mijn collectie, maar daar is intussen verandering in gekomen …









Deze azuurwaterjuffer wilde onlangs in het Weinterper Skar wel even meewerken aan een kleine fotosessie …









Toen hij na verloop van tijd een bokshouding aannam (zie boven) en me begon uit te dagen, ben ik frontaal de confrontatie met hem aangegaan …









Oog in oog met de lens had hij ineens geen praatjes meer en bleef hij nog enige tijd stokstijf voor me poseren …   🙂









Nu moet ik het lantaarntje nog zien te vangen.