Tussen de juffertjes

Kijkend naar de reacties die ik de laatste dagen heb gekregen, heeft niemand er enig bezwaar tegen om zo eind november, terwijl regen of hagel af en toe luidruchtig tegen de ruiten tikken, nog te kijken naar foto’s van voorjaar of zomer. Dat treft dan, want voorlopig ga ik daar ook nog rustig mee door, want van actuele fotokuiers komt het met de TENS nog steeds niet …

De afgelopen tien, elf jaar ben ik niet eerder zo laat in het jaar op pad gegaan voor een fotokuier met Jetske in de Kop van Overijssel. Het was half juni, toen ik me daar op een mooie dag aan de rand van de vijver de koffie kon laten smaken. De foto-onderwerpen dienden zich al snel aan, want het krioelde er niet alleen in het water, maar ook erboven van het leven. Om te beginnen zag ik deze pas uitgeslopen, nog bleke waterjuffer naast zijn oude jasje zitten om op te drogen en uit te harden …

Een stukje verderop zat op de rand van het rechtop staande blad van een waterlelie een lantaarntje mooi te zijn …

Op een ander lelieblad zaten twee mooie blauwe waterjuffers – waarschijnlijk azuurjuffers – lekker in het zonnetje …

Hieronder lijkt het ene juffertje het andere te willen verleiden …

Ja, en dan komt van het een het ander en moeten er eitjes worden afgezet …

En tot slot het ene juffertje dat door zijn rode kleur wat uit de toon viel, de vuurjuffer …

Een groet aan @annespike

Afgelopen week liet @annespike – voor ingewijden ook wel bekend als Annemarie uit Oostenrijk – zich op Twitter ontvallen dat ik voor haar toch echt ‘de juffertjesman’ ben …









Wanneer je zo’n fraaie titel krijgt, dan vraagt dat natuurlijk om een toepasselijk dankwoord. Dat doe ik bij deze graag met behulp van een paar foto’s van de eerste vuurjuffer die zich dit jaar bij onze vijver vertoonde …









“Dankjewel, Annemarie … bye bye … zwaai zwaai …”   🙂








Met Tijmen in de Ecokathedraal

In het eerste weekend van mei hadden we beide kleinzoons een paar dagen over de vloer. Met het oog op de staat van mijn gezondheid kwam dat niet echt goed uit, maar daar hoefden de jongens niet de dupe van te worden …





Pepijn vermaakte zich vanaf het eerste moment weer uitstekend met de garage en de autootjes, en daar kwam in de loop van het weekend nog een legertje ridders bij ook. Om nog even van het mooie weer te kunnen genieten, brachten Aafje en Pepijn de middag deels door in de kinderboerderij …





Tijmen had zich erop verheugd om met mij op pad te gaan om ergens in de natuur wat te fotograferen, en dus legde ik hem zaterdagmiddag meteen de keuze voor waar hij naar toe wilde: bos, heide of water. Tot mijn grote vreugde koos Tijmen voor het bos. Dat betekende dat we mooi even een ritje naar de Ecokathedraal konden maken, een stukje bos met voldoende plekjes om her en der even te kunnen zitten …





Zodra we ter plekke uitstapten zei Tijmen: “O, we moeten hier dus wel voorzichtig zijn …,” terwijl hij naar het bord ‘Betreden op eigen risico’ bij de ingang van het terrein wees …





Tijmen keek zijn ogen uit bij al die wonderlijke bouwwerken, hij schakelde meteen over op de fotografiemodus …





En voor wie nu denkt: “Ach, zo’n kind klikt natuurlijk zomaar wat met zijn camera …” Niets is minder waar! Terwijl ik regelmatig even ergens op een muurtje of een andere stapel stenen ging zitten, was goed te zien, dat Tijmen wel degelijk op zoek ging naar mooie standpunten en composities …





Nadat we voor de tweede maal even ergens op een muurtje wat hadden zitten kletsen, eten en drinken, begon Tijmen al snel weer rond te struinen met zijn camera. Nu richtte hij zich vooral op de natuur …





“Ik heb een rood juffertje gefotografeerd, pake,” hoorde ik even later. Nadat ik me weer bij hem had gevoegd, wees Tijmen me het juffertje aan, zodat ik ook mijn eerste juffertje van het jaar kon fotograferen …





Ook met het fotograferen van een bont zandoogje was Tijmen me even later te snel af. Zijn dag kon duidelijk niet meer stuk. En die van mij ook niet trouwens …





Ruim een uur later stonden we samen weer bij de ‘Porta Celi’, daar heb ik nog even een plaatje van ons samen gemaakt …





Op weg naar huis hebben we nog een tussenstop gemaakt bij Smalle Ee, waar we nog even genoeglijk samen bij een picknicktafel aan de waterkant hebben gezeten. Het was een vermoeiend dagje, maar het was weer alleszins de moeite waard!

Een handtam juffertje

Ook vandaag klatert de regen weer veelvuldig gestaag tegen de ramen, daarom neem ik jullie nog maar even mee terug naar dat zonnige bankje aan de zuidkant van het Weinterper Skar op Bevrijdingsdag. Nadat ik een paar foto’s van het vuurjuffertje had gemaakt op de rugleuning en op de zitting van het bankje, had het juffertje zoveel vertrouwen in me gekregen, dat ze na enige tijd op mijn hand neerstreek …





In eerste instantie ging ze op mijn rechterhand zitten. Omdat dat niet handig was voor het hanteren van mijn camera, heb ik het beestje met zachte dwang weten over ta halen om over te stappen op de wijsvinger van mijn linkerhand. Dat leverde vervolgens deze twee foto’s op …




Een speels juffertje

Nadat hij was opgestegen van de rugleuning van het bankje bij een van de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar, maakte het vuurjuffertje een korte rondvlucht. Daarna streek hij neer op het uiterste punt van het zitgedeelte van het bankje …





Na de profielfoto’s die ik eerder van het beestje had kunnen maken, kwam ik nu oog in oog te zitten met het vuurjuffertje. Dat gaf me de kans om recht van voren een paar portretjes te schieten …





Zowel het juffertje als ik hadden er lol in. Zodra ik even wat te dichtbij kwam, vloog het juffertje weer op om korte tijd later weer net op een ander plekje op het bankje neer te strijken …





Ik sluit dit hoofdstuk af met een uitsnede van een foto, waarop de fijne facetjes van het linkeroog mooi te zien zijn. Het laatste deel van dit drieluik over het juffertje op het bankje volgt in het weekend …




Vuurjuffer op een bankje

Terwijl ik maandagmiddag halverwege mijn fotokuier aan de zuidkant van het Weinterper Skar even op een bankje zat, streek er naast me een vuurjuffertje op de rugleuning van het bankje neer …





Nadat ik twee foto’s van het beestje had gemaakt, probeerde ik nog een supermacro te maken van een van zijn facetogen. Dat werd het beestje blijkbaar wat te gortig, want toen vloog hij op …





Al snel keerde het juffertje weer terug. Ditmaal nestelde hij zich lekker naast me op het zitgedeelte van het bankje, zodat we oog in oog zaten. De foto’s die dat opleverde volgen één dezer dagen.

Het eerste juffertje van 2014

Het is een feest om in de alom ontluikende natuur te zijn momenteel, er verschijnen bijna dagelijks nieuwe beestjes en bloemetjes. Nadat ik zaterdagmiddag bij de dobbe in het Weinterper Skar voor het eerst dit jaar een waterjuffer zag zweven, lukte het me gisteren – ruim een maand eerder dan vorig jaar – om het eerste juffertje van 2014 te fotograferen …





Wie hier al wat langer meeleest, weet dat ik een groot liefhebber ben van juffers en libellen. Het zal dan ook bekend zijn, dat ik het ongelooflijk moeilijk blijf vinden om veel van die nogal op elkaar lijkende beestjes de juiste naam te geven. Als ik een naam heb gevonden of gekregen, dan zakt die informatie over het algemeen na verloop van tijd weer weg in de witte vlekken die de MS de afgelopen jaren in mijn hersenen heeft achtergelaten. Ik heb me dan ook voorgenomen om maar niet meer op zoek naar de benaming van juffers of libellen. Het gaat mij vooral om het fotograferen van de diertjes, maar een gokje kan ik zo af en toe wel eens wagen, natuurlijk … Dit zou best eens een vuurjuffer kunnen zijn …