Een vuurtoren en ’n drooggevallen vissersvloot

– Virtueel naar Frankrijk 11 –

Tijdens onze wandeling passeerden we de vuurtoren van Le Hourdel. Al in 1840 werd er een lichtbaken op deze plaats gebouwd, dat in 1852 op een 10 meter hoge houten voet werd geplaatst. In 1905 werd er een nieuwe vuurtoren gebouwd op een ruim 10 meter hoog metalen zuil, die in 1944 werd vernield door oorlogsgeweld.. In 1950 kwam een nieuwe vuurtoren gereed, uitgevoerd in gewapend beton en 18 meter hoog … (bron: Wikipedia)

Deze omgeving is bekend omdat het een goede plek is om zeehonden te spotten. Hier komt de belangrijkste Franse kolonie gewone zeehonden voor. De plek was goed, het moment echter niet. Daarom zijn we maar even naar de wat verderop drooggevallen vissersvloot gewandeld. Mooi om deze kleine, kleurrijke boten hier op deze enorme zee van zand en grind te zien liggen …

– wordt vervolgd –

Bij de vissershaven van Le Hourdel

Ik begin de nieuwe week met een woordje van respect en waardering voor alle zorgmedewerkers en hulpverleners, die zich weer dag en nacht het vuur uit de sloffen lopen t.b.v. allen die ten prooi vallen aan Covid-19. Dit temeer daar ik vrees dat het allemaal nog veel erger wordt zo lang Rutte en zijn trawanten slechts het dreigende vingertje heffen zonder echt door te willen en te durven pakken. Om niemand in de weg te lopen, blijf ik nog maar even virtueel op vakantie …

– Virtueel naar Frankrijk 10 –

Op dag twee maakten we na de koffie een ritje naar de Baai van de Somme ten noorden van Ault.  Aan de zuidkant van de baai ligt op een smalle strook land het gehucht Le Hourdel. De kleine vissershaven bij het dorp lag er op dat moment stil en droog bij …

We besloten af te dalen van de kade om een wandelingetje te maken door de drooggevallen baai. Vanaf de bodem van de haven omhoog kijkend, was ik blij dat het eb was op dat moment …

Al na een korte wandeling bevonden we ons weer in een geheel andere wereld. In Fryslân zijn we wel gewend aan weidse uitzichten, maar dit vond ik toch wel heel bijzonder en indrukwekkend. Zo ver het oog reikte, strekte zich een enorme vlakte van zand en grind uit …

– wordt vervolgd –

Zeegroen en loodgrijs

– Virtueel naar Frankrijk 9 –

De eerste wandeling door Ault en over het strand was niet eens zo lang geweest, maar ik was blij dat we weer terug waren. Het heuvelachtige karakter van het dorp en het grind op het strand hadden het lopen niet makkelijker gemaakt. Toch duurde het tijdens de koffie niet lang of ik stond weer met de camera op het balkon om nog eens naar de krijtrotsen te kijken …

De lucht was grijs en trok steeds verder dicht. Daaronder vertoonde de oceaan een mengeling van zeegroen en loodgrijs. Niet eerder had ik een week lang zo’n uitzonderlijk zicht op de zee. Hoogte is altijd moeilijk in te schatten, maar ik denk dat het balkon zich al snel ca. 25 meter boven de zeespiegel bevond …

Ondanks het grijze weer was ik op dag één meteen al verrukt van dat uitzicht. Maar wat voor bevoorrechte positie dat echt was, zou pas in de loop van de week blijken …

De eerste dag eindigde met regen en wind. Maar het was geen straf om ’s nachts met het voortdurende ruisen van de zee en het geluid van af en toe zacht klapperende luiken in slaap te vallen. Dag twee zou een veel vriendelijker weerbeeld bieden …

– wordt vervolgd –

Stoarmige moandei

Hopelijk heeft Ciara bij de meesten van jullie weinig of geen schade aangericht. Dat dat niet overal is gelukt, is op het weblog van mijn fotomaatje te zien, daar werd een appelboom wat al te innig geknuffeld door Ciara: ‘Schade door winterstorm Ciara’.

Zelf heb ik gelukkig geen foto’s kunnen maken van stormschade in de tuin. De enige zichtbare schade bestaat uit wat loshangende twijgjes aan de onderkant van het duivennest in de hazelaar. Dat is de moeite van het fotograferen niet echt waard …Stormy Monday - 1

Omdat mijn benen vandaag een draagkracht van naar schatting 0.5 hebben, laat ik het even bij een paar foto’s uit het archief. Deze foto’s heb ik aan de noordkant van de Leijen (Google Maps) gemaakt op een onstuimige dag in februari 2008 …

Buiten is het nog steeds rûzich, binnen is het met bijpassende muziek goed toeven …

Regen brengt glans

Regen en hagelbuien werden gisteren afgewisseld door steeds langer durende opklaringen …

Voor wie er oog voor heeft, is het dan meteen weer mooi buiten …

Want regen brengt glans …

De eerste terrasdag

Een nieuwe maand, een nieuw begin. Je zou bijna denken, dat de gaai en het koolmeesje daaraan gedacht moeten hebben, toen ze gisteren aan het eind van de ochtend vlak na elkaar even kwamen poseren in de tuin …

Het uitblijven van ook maar het minste of geringste winterweer voelt niet goed. Zowel in december als in januari kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op 5,4 °C. De laagste temperatuur kwam deze winter tot dusver uit op -1,2 °C op 28 december. In januari werd het niet kouder dan -0,2 °C op Nieuwjaarsdag. Het warmst werd het op 14 en 15 januari, op beide dagen werd het 11,6 °C.

Nee, het zit me niet lekker. Maar ja, de hele dag daarover piekeren is wel het laatste wat effectief is. Bewustwording en het eigen kleine steentje bijdragen, lijkt me eerst wel even genoeg. Wetend dat het wat dat betreft wel goed zit, vind ik het raadzaam om er verder maar het best van te maken. En daarom ben ik gistermiddag voor het eerst eens op 1 februari lekker in de zon op het terras gaan zitten …

Stilletjes heb ik even weg zitten dromen over betere tijden, op dat moment op uur en dag precies acht jaar geleden. 1 februari 2012, het begin van de laatste echte winterperiode in ons land. Die dag heb ik een prachtige winterkuier gemaakt in De Deelen …

Hoe en wat 2019 – 11

Hoe het jullie vergaat weet ik niet, maar ik vind november eigenlijk al zo lang ik me kan herinneren een vervelende maand. De dagen worden dan ineens in rap tempo korter en als het weer wat tegenzit, lijkt het soms dagenlang nauwelijks licht te worden. Ik heb het vorig jaar maar gewoon over me heen laten komen zonder me ertegen te verzetten. Na een actieve oktobermaand kon het geen kwaad om in en rond huis mijn evenwicht weer te hervinden. Dit op een terrasstoel neergedwarrelde herfstblad was één van de eerste foto’s die ik in november in de tuin heb gemaakt …

Eén van de weinige keren dat ik in november op pad ben geweest, werd ik daartoe opnieuw verleid door mijn fotomaatje. En achteraf was ik haar ook ditmaal weer dankbaar. Het was typisch zo’n novemberdag met af en toe even een fotogenieke buienlucht, die helaas steevast elke keer al snel weer werd weggevaagd door een volgende bui die vanuit een gezapige grijze wolkenmassa neerdaalde. Maar we troffen toch weer een paar aardige momenten, o.a. met een door Jetske opgemerkte bijzon en weerspiegelingen in de regen …

Eigenlijk stond die dag op hoofdlijnen wel symbool voor het weerbeeld gedurende de rest van de maand. De hoeveelheid neerslag die er viel varieerde nogal, de meeste regen viel langs de kust van Noord- en Zuid-Holland. Daar viel volgens het KNMI lokaal ca. 140 mm. De minste neerslag viel in de oostelijke helft van het land. In onze tuin viel ca. 92 mm, en dat is ongeveer 10 mm meer dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 …

De hoogste temperatuur kwam op 2 november op de thermometer: 12,8 ºC. Drie keer kwam het tot lichte nachtvorst, maar kouder dan -0,9 ºC op 20 november werd het niet in onze tuin. De gemiddelde temperatuur kwam uit op 5,8 ºC. Dat is precies gelijk aan het langjarig gemiddelde voor november over de periode 1971-2000. Daarmee was november, afgezet tegen de ontwikkelingen m.b.t. de klimaatverandering, eigenlijk een tamelijk frisse maand …