Een gele ster in ’t groen

Vandaag sluit ik het drieluik met kleine wilde voorjaarsbloeiers in ons tuintje af met een bloemetje dat als een kleine gele ster in ’t groen staat te schitteren. Dit bloemetje is vermoedelijk via de wind of door gevogelte in ons tuintje terecht gekomen, want ik kan me niet herinneren dat ik het hier al eens eerder heb gezien …

Opnieuw weet ik niet zeker om wat voor bloemetje het hier gaat. Het lijkt nog het meest op gewoon speenkruid (bûtergieltsje in het Fries), maar wie het beter weet, mag dat natuurlijk zeggen …  🙂

Enfin, wat voor bloemetje het ook is …, mooi vind ik het wel, zo helder schitterend in ’t groen.

Een nieuw bladerdek

Niet alleen op en vlak boven de grond veranderde de afgelopen week alles razendsnel …

Ook bomen en struiken kleurden verrassend snel groen …

Ruim een week geleden nog zo goed als kaal, nu zit de hazelaar bijna vol in nieuw frisgroen blad …

Een oranje lichtpuntje

Dankzij Aafjes’ noeste onderhoudswerk ligt ons tuintje er zo aan het begin van het jaar netjes, maar tamelijk kleurloos bij …

Groen en grijs zijn in januari meestal de hoofdkleuren, maar vrijwel altijd is er dat ene oranje lichtpuntje …

Zachtjes wiegde ’t lampionnetje vanmiddag in het eerste zonlicht van 2018 heen en weer, tijd voor de eerste foto’s van het jaar …

Overwinteren

“Ga lekker mee naar Fryslân om te overwinteren dit jaar …,” zeiden ze …

“Altijd grazige groene weilanden …,” zeiden ze …

Ja, ja … grijs en grieperig zullen ze bedoelen … zucht …

Wegdromen aan de waterkant

Nu de temperaturen weer wat hoger worden, is het ook aan de waterkant weer goed toeven. Nadat ik voor het eerst sinds geruime tijd weer eens een wat langere fotokuier in De Deelen had gemaakt, heb ik een tijdje lekker bij de picknicktafel aan de oever van het eerste petgat gezeten …









De boerenzwaluwen die in het botenhuis nestelen, waren me veel te snel, daarom heb ik me – af en toe even lekker wegdromend – maar bezig gehouden met rustiger zaken zoals wat riet en oude wingerd …









Maar de herfst en winter al geruime tijd voorbij, had ik natuurlijk ook oog voor de jonge, frisgroene voorjaarsverschijnselen zoals deze katjes, waarvan ik niet weet tot wat voor soort ze behoren …









Even dacht ik good old Loch Petgat vlak voor me te zien opduiken, blijkbaar gingen droom en fantasie met me aan de haal … Tijd om de thuisreis te aanvaarden …









Tot slot: over riet en waterkant gesproken: Jetske heeft weer een mooi vervolg gepresenteerd van onze intussen gezamenlijke series over het werk in het natte rietland in De Weerribben: “Een vervolg in het natte rietland



Algen in de dobbe

Omdat Aafje gisteren een vrije dag had, stelde ik voor om weer eens samen een kuiertje naar de dobbe in het Weinterper Skar te maken. Toen we daar aankwamen, zag ik net wat te laat dat er een klein hagedisje op het bankje zat. Het beestje schoot meteen weg, maar wetend dat zo’n hagedisje toch vaak weer terugkeert naar zo’n fijn warm plekje, stelde ik voor om maar rustig te gaan zitten en wat ruimte voor het beestje over te laten.

Het duurde maar even, toen kwam hij inderdaad voorzichtig terug. Nadat ik twee foto’s van hem had kunnen maken, verdween het diertje weer spoorslags omdat ik net wat een te onverhoedse beweging met de camera maakte …





Nadat mijn benen weer wat tot rust waren gekomen, besloot ik eens een wat rond te struinen langs de waterkant …





Insecten waren er nauwelijks of niet te zien, daarom richtte ik mijn camera op iets wat ik hier nog niet al te vaak had gezien: op een deel van de dobbe dreef een dunne deken van algen …





De algen veroorzaakten vreemde patronen en gebroken weerspiegelingen op het wateroppervlak …





Terwijl ik aan de zuidwestelijke kant van de dobbe liep, besloot Aafje de aan de zuidoostelijke kant de zaak ook eens nader in ogenschouw te nemen …





Kijkend naar haar bedenkelijke blik, leek hetgeen ze zag haar niet te bevallen …





Een samenspel van wind, water en algen creëerde een bijzonder lijnenspel op de dobbe …





Door in te zoomen ontstond het beeld van een – nogal onsmakelijk – bord snert …





Omdat mijn onderdanen intussen weer aan rust toe waren, besloten we eerst maar weer even op het bankje te gaan zitten om te genieten van de weldadige rust rond de dobbe. Al snel verscheen het hagedisje daar ook weer, en korte tijd later deed Aafje ook nog een bijzondere ontdekking. Kortom: wordt vervolgd!