Een koepel met witte randjes

Net als vrijwel alle gestapelde bouwwerken in de Ecokathedraal, krijgt ook het meest recente bouwwerk – de koepel die bijna vooraan op het terrein staat – extra cachet door de witte randjes …

Het is zeker met dat mooie laagje sneeuw rondom, van binnen en van buiten een indrukwekkend bouwwerk. Ook de blik van binnen naar buiten biedt een andere aanblik dan in oktober. Op de laatste foto wuift een zestal handen van één of meer voorgaande bezoekers ons ten afscheid toe. Maar dat zal geen langdurig afscheid zijn …

De Ecokathedraal in ’t wit

Twee weken nadat het lichtjes begon te sneeuwen, kom ik langzamerhand toe aan een afronding van de korte witte winterperiode. Waar kan ik dat nou beter doen dan in de Ecokathedraal …?

Tijdens mijn vorige rondgang door de Ecokathedraal vroeg Jan Voskuil wat de beste tijd van het jaar was voor een bezoek aan de Ecokathedraal. Het antwoord op die vraag valt nog niet mee, want ik vind het er eigenlijk altijd mooi. In het voorjaar kun je er tussen de bouwwerken en de eerste frisgroene bladeren in de bomen kwetterende vogels zien en horen. In het najaar zorgt het bladerdek voor mooie kleuraccenten …

Maar ik vind het er misschien nog wel het mooist wanneer er wat sneeuw ligt. En dat hoeft geen dik pak sneeuw te zijn, juist een klein laagje zorgt voor mooie accenten op de randjes van de verschillende bouwwerken …

In de Ecokathedraal (12)

Naar grotere hoogten kan ik jullie in de Ecokathedraal niet voeren. En verder naar achter ook niet, want voor ons ligt in de diepte de sloot die de grens van het terrein markeert …

We draaien ons om en dalen voorzichtig af naar de reguliere bodemhoogte in de omgeving van Mildam. Onderweg nog een enkele foto van een fotogenieke steenmassa …

En hoezeer mijn bovenbenen intussen ook beginnen te verstijven, dan kan ik het toch ook weer niet laten om nog even een keer door de knieën te gaan voor deze fotogenieke paddenstoel …

Als het pad even verderop weer wat breder is geworden, zet ik zo goed en zo kwaad als het gaat de pas er even in. Het is tijd om te gaan zitten. Maar eerst wil ik jullie de Porta Celi – de Hemelpoort – nog even van de andere kant laten zien. En als we uiteindelijk weer veilig de andere kant van de poort hebben bereikt, maak ik nog even een foto van de andere kant van de koepel. Daar is zelfs een soort trap tegenaan gebouwd, zie ik nu …

En dan is er gelukkig een prachtige nieuwe zitgelegenheid, een bankje lekker in de zon en aan de weg. Kunnen we nog mooi even napraten. Ik vond het weer een mooie, maar vermoeiende wandeling. Het was mooi om nieuwe bouwwerken te ontdekken en oude terug te zien. Mede door de vele positieve reacties vond ik het vervolgens een fijne blogserie om aan te werken. Intussen heb ik al mijn foto’s van de Ecokathedraal van 2002 tot nu geordend en daar ga ik zeker ook nog iets mee doen …

Morgen even een heel ander onderwerp in het kader van Skywatch Friday … En dan kom ik in het weekend nog even terug met een paar kleine toegiften op deze serie over de Ecokathedraal. 🙂

In de Ecokathedraal (11)

Zijn jullie er nog? Kan iedereen nog meekomen, of zijn jullie intussen afgehaakt …?
Nog even volhouden, we zijn er bijna …

Het meest uitdagende deel van de Ecokathedraal ligt helemaal achteraan. Om alles daar goed te kunnen bekijken, moet een smal pad langs de rand van een steile afgrond worden beklommen …

Deze foto’s komen overigens uit het archief. Toen ik hier in november aan toe was, heb ik van pure vermoeidheid aan fotograferen niet meer gedacht. En dan te bedenken dat Louis Le Roy hier bijna 50 jaar geleden de basis van de Ecokathedraal heeft gelegd. Al deze stenen heeft hij indertijd in zijn eentje door handen gehad. Ik moet er niet aan denken … Die man wint bij elk bezoek dat ik aan de Ecokathedraal breng nog aan respect …

– wordt nog één keer vervolgd –

In de Ecokathedraal (10)

Ik ben met mijn laatste omzwervingen door de Ecokathedraal aangekomen bij één van de oudste en mooiste delen van de Ecokathedraal …

Een lang pad met aan weerszijden halfhoge muren, afgewisseld met meters hoge massieve bouwwerken die aan Inca tempels of iets van dien aard doen denken …

Tijdens deze fotosessie in november heb ik er vooral voor gekozen om het gouden bladerdek boven en tussen de bouwwerken te laten zien. Enfin, bekijk zelf maar even of je het wat vindt of niet …

– wordt vervolgd –

In de Ecokathedraal (9)

Tot nu toe heb ik jullie vooral rond laten in kijken in het voorste deel van de Ecokathedraal. Via de kardinaalsmutsen zijn we bij deze loze schoorsteen nu zo ongeveer terechtgekomen in het middelste gedeelte …

Gestructureerde bouwwerken worden hier afgewisseld met minder gestructureerd materiaal. Ik ga daar verder niet te veel over vertellen. Het lijkt me het best dat jullie maar gewoon zelf wat rondkijken. Al wandelend begeven we ons langzaam maar zeker in de richting van één van de oudere, maar voor mij nog altijd één van de mooiste delen van de Ecokathedraal …

Voordat ik jullie echt meeneem dat deel in, komen we echter eerst aan bij het oude vertrouwde rustpunt dat daar al jarenlang speciaal voor mij lijkt te zijn geplaatst …

Op dat punt staand kun je wel vast even kijken waar we morgen naar toe gaan ..

– wordt vervolgd –

Met Tijmen in de Ecokathedraal

In het eerste weekend van mei hadden we beide kleinzoons een paar dagen over de vloer. Met het oog op de staat van mijn gezondheid kwam dat niet echt goed uit, maar daar hoefden de jongens niet de dupe van te worden …





Pepijn vermaakte zich vanaf het eerste moment weer uitstekend met de garage en de autootjes, en daar kwam in de loop van het weekend nog een legertje ridders bij ook. Om nog even van het mooie weer te kunnen genieten, brachten Aafje en Pepijn de middag deels door in de kinderboerderij …





Tijmen had zich erop verheugd om met mij op pad te gaan om ergens in de natuur wat te fotograferen, en dus legde ik hem zaterdagmiddag meteen de keuze voor waar hij naar toe wilde: bos, heide of water. Tot mijn grote vreugde koos Tijmen voor het bos. Dat betekende dat we mooi even een ritje naar de Ecokathedraal konden maken, een stukje bos met voldoende plekjes om her en der even te kunnen zitten …





Zodra we ter plekke uitstapten zei Tijmen: “O, we moeten hier dus wel voorzichtig zijn …,” terwijl hij naar het bord ‘Betreden op eigen risico’ bij de ingang van het terrein wees …





Tijmen keek zijn ogen uit bij al die wonderlijke bouwwerken, hij schakelde meteen over op de fotografiemodus …





En voor wie nu denkt: “Ach, zo’n kind klikt natuurlijk zomaar wat met zijn camera …” Niets is minder waar! Terwijl ik regelmatig even ergens op een muurtje of een andere stapel stenen ging zitten, was goed te zien, dat Tijmen wel degelijk op zoek ging naar mooie standpunten en composities …





Nadat we voor de tweede maal even ergens op een muurtje wat hadden zitten kletsen, eten en drinken, begon Tijmen al snel weer rond te struinen met zijn camera. Nu richtte hij zich vooral op de natuur …





“Ik heb een rood juffertje gefotografeerd, pake,” hoorde ik even later. Nadat ik me weer bij hem had gevoegd, wees Tijmen me het juffertje aan, zodat ik ook mijn eerste juffertje van het jaar kon fotograferen …





Ook met het fotograferen van een bont zandoogje was Tijmen me even later te snel af. Zijn dag kon duidelijk niet meer stuk. En die van mij ook niet trouwens …





Ruim een uur later stonden we samen weer bij de ‘Porta Celi’, daar heb ik nog even een plaatje van ons samen gemaakt …





Op weg naar huis hebben we nog een tussenstop gemaakt bij Smalle Ee, waar we nog even genoeglijk samen bij een picknicktafel aan de waterkant hebben gezeten. Het was een vermoeiend dagje, maar het was weer alleszins de moeite waard!