In de Ecokathedraal (12)

Naar grotere hoogten kan ik jullie in de Ecokathedraal niet voeren. En verder naar achter ook niet, want voor ons ligt in de diepte de sloot die de grens van het terrein markeert …

We draaien ons om en dalen voorzichtig af naar de reguliere bodemhoogte in de omgeving van Mildam. Onderweg nog een enkele foto van een fotogenieke steenmassa …

En hoezeer mijn bovenbenen intussen ook beginnen te verstijven, dan kan ik het toch ook weer niet laten om nog even een keer door de knieën te gaan voor deze fotogenieke paddenstoel …

Als het pad even verderop weer wat breder is geworden, zet ik zo goed en zo kwaad als het gaat de pas er even in. Het is tijd om te gaan zitten. Maar eerst wil ik jullie de Porta Celi – de Hemelpoort – nog even van de andere kant laten zien. En als we uiteindelijk weer veilig de andere kant van de poort hebben bereikt, maak ik nog even een foto van de andere kant van de koepel. Daar is zelfs een soort trap tegenaan gebouwd, zie ik nu …

En dan is er gelukkig een prachtige nieuwe zitgelegenheid, een bankje lekker in de zon en aan de weg. Kunnen we nog mooi even napraten. Ik vond het weer een mooie, maar vermoeiende wandeling. Het was mooi om nieuwe bouwwerken te ontdekken en oude terug te zien. Mede door de vele positieve reacties vond ik het vervolgens een fijne blogserie om aan te werken. Intussen heb ik al mijn foto’s van de Ecokathedraal van 2002 tot nu geordend en daar ga ik zeker ook nog iets mee doen …

Morgen even een heel ander onderwerp in het kader van Skywatch Friday … En dan kom ik in het weekend nog even terug met een paar kleine toegiften op deze serie over de Ecokathedraal. 🙂

In de Ecokathedraal (11)

Zijn jullie er nog? Kan iedereen nog meekomen, of zijn jullie intussen afgehaakt …?
Nog even volhouden, we zijn er bijna …

Het meest uitdagende deel van de Ecokathedraal ligt helemaal achteraan. Om alles daar goed te kunnen bekijken, moet een smal pad langs de rand van een steile afgrond worden beklommen …

Deze foto’s komen overigens uit het archief. Toen ik hier in november aan toe was, heb ik van pure vermoeidheid aan fotograferen niet meer gedacht. En dan te bedenken dat Louis Le Roy hier bijna 50 jaar geleden de basis van de Ecokathedraal heeft gelegd. Al deze stenen heeft hij indertijd in zijn eentje door handen gehad. Ik moet er niet aan denken … Die man wint bij elk bezoek dat ik aan de Ecokathedraal breng nog aan respect …

– wordt nog één keer vervolgd –

In de Ecokathedraal (10)

Ik ben met mijn laatste omzwervingen door de Ecokathedraal aangekomen bij één van de oudste en mooiste delen van de Ecokathedraal …

Een lang pad met aan weerszijden halfhoge muren, afgewisseld met meters hoge massieve bouwwerken die aan Inca tempels of iets van dien aard doen denken …

Tijdens deze fotosessie in november heb ik er vooral voor gekozen om het gouden bladerdek boven en tussen de bouwwerken te laten zien. Enfin, bekijk zelf maar even of je het wat vindt of niet …

– wordt vervolgd –

In de Ecokathedraal (9)

Tot nu toe heb ik jullie vooral rond laten in kijken in het voorste deel van de Ecokathedraal. Via de kardinaalsmutsen zijn we bij deze loze schoorsteen nu zo ongeveer terechtgekomen in het middelste gedeelte …

Gestructureerde bouwwerken worden hier afgewisseld met minder gestructureerd materiaal. Ik ga daar verder niet te veel over vertellen. Het lijkt me het best dat jullie maar gewoon zelf wat rondkijken. Al wandelend begeven we ons langzaam maar zeker in de richting van één van de oudere, maar voor mij nog altijd één van de mooiste delen van de Ecokathedraal …

Voordat ik jullie echt meeneem dat deel in, komen we echter eerst aan bij het oude vertrouwde rustpunt dat daar al jarenlang speciaal voor mij lijkt te zijn geplaatst …

Op dat punt staand kun je wel vast even kijken waar we morgen naar toe gaan ..

– wordt vervolgd –

Met Tijmen in de Ecokathedraal

In het eerste weekend van mei hadden we beide kleinzoons een paar dagen over de vloer. Met het oog op de staat van mijn gezondheid kwam dat niet echt goed uit, maar daar hoefden de jongens niet de dupe van te worden …





Pepijn vermaakte zich vanaf het eerste moment weer uitstekend met de garage en de autootjes, en daar kwam in de loop van het weekend nog een legertje ridders bij ook. Om nog even van het mooie weer te kunnen genieten, brachten Aafje en Pepijn de middag deels door in de kinderboerderij …





Tijmen had zich erop verheugd om met mij op pad te gaan om ergens in de natuur wat te fotograferen, en dus legde ik hem zaterdagmiddag meteen de keuze voor waar hij naar toe wilde: bos, heide of water. Tot mijn grote vreugde koos Tijmen voor het bos. Dat betekende dat we mooi even een ritje naar de Ecokathedraal konden maken, een stukje bos met voldoende plekjes om her en der even te kunnen zitten …





Zodra we ter plekke uitstapten zei Tijmen: “O, we moeten hier dus wel voorzichtig zijn …,” terwijl hij naar het bord ‘Betreden op eigen risico’ bij de ingang van het terrein wees …





Tijmen keek zijn ogen uit bij al die wonderlijke bouwwerken, hij schakelde meteen over op de fotografiemodus …





En voor wie nu denkt: “Ach, zo’n kind klikt natuurlijk zomaar wat met zijn camera …” Niets is minder waar! Terwijl ik regelmatig even ergens op een muurtje of een andere stapel stenen ging zitten, was goed te zien, dat Tijmen wel degelijk op zoek ging naar mooie standpunten en composities …





Nadat we voor de tweede maal even ergens op een muurtje wat hadden zitten kletsen, eten en drinken, begon Tijmen al snel weer rond te struinen met zijn camera. Nu richtte hij zich vooral op de natuur …





“Ik heb een rood juffertje gefotografeerd, pake,” hoorde ik even later. Nadat ik me weer bij hem had gevoegd, wees Tijmen me het juffertje aan, zodat ik ook mijn eerste juffertje van het jaar kon fotograferen …





Ook met het fotograferen van een bont zandoogje was Tijmen me even later te snel af. Zijn dag kon duidelijk niet meer stuk. En die van mij ook niet trouwens …





Ruim een uur later stonden we samen weer bij de ‘Porta Celi’, daar heb ik nog even een plaatje van ons samen gemaakt …





Op weg naar huis hebben we nog een tussenstop gemaakt bij Smalle Ee, waar we nog even genoeglijk samen bij een picknicktafel aan de waterkant hebben gezeten. Het was een vermoeiend dagje, maar het was weer alleszins de moeite waard!

De eerste tuindag

Met net 18 graden op de thermometer was gisteren de eerste lekkere tuindag, en daar heb ik meteen goed van geprofiteerd door eerst het terras maar eens aan te vegen en vervolgens wat algen uit de vijver te vissen …





Daarna heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een rondje door de tuin gemaakt met de camera. Eerst langs de tuintobbe, waarin weer van alles tot leven komt …





Natuurlijk kon ik het niet laten om even door frisgroene bladeren van de iris naar ons zonnende vrouwtje aan de overkant van de vijver te gluren …





In de hoek van vijver komt de dotter weer tot leven, er zitten redelijk wat knoppen in, die volgende week ongetwijfeld zullen openbarsten. Langs de bedding van het drooggevallen stroompje komt de muur weer tevoorschijn …





Op ’n paar plekken langs de vijver heeft zich in de loop der jaren een fraai mostapijtje ontwikkeld, en daar nestelen zich intussen ook wat andere plantjes …





Het skeletje van één van de laatste lampionnetjes houdt dapper stand aan de waterkant …





Achter in de tuin is de kerria weer tot bloei gekomen met zijn prachtige felgele bloemen …





Lager bij de grond achter doen ook de narcissen achter in de tuin hun best om het voorjaarsgevoel verder op te zwepen …




50 jaar na dato

Omdat er in haar eigen omgeving met uitzondering van de ijsbaan nog niet geschaatst kan worden, wilde mijn fotomaatje gisteren graag schaatsers fotograferen op onze gezamenlijke fotodag in de Friese natuur …





Zelf wilde ik op deze dag graag even stilstaan bij het 50-jarig jubileum van de meest barre Elfstedentocht aller tijden, de Twaalfde Elfstedentocht die op 18 januari 1963 werd verreden onder polaire omstandigheden …





Na kort overleg besloten we eerst naar het Elfstedenmonument “It sil heve” te gaan, een tegeltjesbrug over het riviertje de Murk in de Canterlandseweg tussen Gytsjerk en Lekkum (kaartje Google Maps). Op de terugweg zouden we vast wel ergens schaatsers kunnen fotograferen …





Het Elfstedenmonument is ontworpen en gerealiseerd door de beeldend kunstenaars Maree Blok en Bas Lugthart op de Canterlandse brug over de Murk, de laatste brug op de Elfstedenroute waar de schaatsers onderdoor rijden voor de laatste kilometers naar de finish op de Bonke bij Leeuwarden …





De brug zal in zijn geheel bedekt worden met duizenden met de hand gemaakte tegeltjes, waarop in blauw glazuur de portretten zijn afgedrukt van schaatsers die ooit de Elfstedentocht hebben uitgereden. In de afgelopen eeuw zijn 15 tochten gereden, waarbij duizenden rijders de finish hebben gehaald. Zij kunnen zich met portret, naam en jaartal(len) van de tocht die zij hebben uitgereden, laten vereeuwigen op deze laatste brug voor de finish …





De aangebrachte tegels worden d.m.v. de computer zo geselecteerd dat, als men op grotere afstand van de brug staat, de duizenden kleine portretten samenvloeien tot één grote voorstelling. Op de zijkant van de brug verschijnt vaag het beeld van een groep schaatsers die in een lange sliert achter elkaar rijden. Hoe verder men zich van de brug verwijdert, hoe duidelijker de schaatsers te zien zijn …





Van dichtbij ziet men al die duizenden portretten van schaatsers, van bekenden en onbekenden, van jong en oud, van vroeger en nu. Naast de heroïsche namen uit het verleden staan de helden van nu …





Deze afbeelding van een rij schaatsers die elkaar helpen en uit de wind houden, is een karakteristiek beeld van de Elfstedentocht. De laatste brug voor de finish wordt zo een ereboog voor al diegenen die de tocht ooit hebben uitgereden en vormt een treffend symbool van de overbrugging van de tocht langs de elf Friese steden …





Tijdens onze rondgang langs de duizenden portretten troffen we hier en daar een bekend gezicht aan, zoals op de foto hieronder Klasina Seinstra, die als eerste vrouw over de streep kwam in de Elfstedentocht van 1997 …





Duizenden foto’s van deelnemers aan de 15 Elfstedentochten die de afgelopen eeuw zijn georganiseerd, ieder met hun eigen verhaal over de ruim 200 km lange tocht door het winterse Fryslân …





Aan de noordkant van de brug trof ik op de linkerzijde de foto aan van het Friese marathontalent Willem Poelstra,  die in 1999 kort na de finish van de eerste marathon van het seizoen op de Amsterdamse Jaap Eden-baan in elkaar zakte en twee uur later overleed aan de gevolgen van een hartstilstand …





De zuidzijde van de brug is nu nog leeg, het monument zal verder gerealiseerd worden na de eerstvolgende Elfstedentocht. Dan kan iedere schaatser die de tocht (weer) heeft uitgereden zich weer aanmelden en zijn of haar schaatsfoto opsturen …





Voorlopig zijn we aan die volgende tocht nog lang niet toe. Zittend op de steiger wilde Jetske wel even kijk hoe het er ter plaatste voor stond met het ijs … Nog voordat ze ook maar enige druk op het fragiele ijslaagje uitoefende, kwam er water op het ijs …





Een meter of twintig ten noorden van de brug wordt het riviertje de Murk nog over de volle breedte open gehouden door een groep eenden. Nee, de volgende Elfstedentocht komt weliswaar elke dag weer wat dichterbij, maar voorlopig hoeven we er nog niet over te denken …





Nog een laatste blik op de ereboog der schaatshelden, en daarna was het tijd om wat op te warmen in de auto, het was weliswaar lang zo koud niet als 50 jaar geleden, maar de koude oostenwind maakte het allerminst aangenaam. Op naar de echte schaatsers die Jetske zo graag wilde fotograferen …





Maar eerst gaan we hier morgen weer even terug naar de lange witte winter van 2009-2010.