Een simpele remedie

Al enige tijd doet zich bij het plaatsen van een reactie op mijn weblog een technisch probleempje voor. Het komt nogal eens voor dat een reactie na het publiceren niet meteen in beeld verschijnt. Het gaat daarbij om een hele kleine technische hickup, waarbij het niet nodig is om de reactie meteen nogmaals te tikken …

Zoals bij het Woudagemaal regelmatig wat olie in de machinerie wordt gegoten om de zaak draaiende te houden, zo is het hier in 9 van de 10 gevallen voldoende om even op F5 te drukken om je reactie in beeld te laten verschijnen …

Dus … verschijnt je reactie niet meteen in beeld na het publiceren …, even op F5 drukken. 🙂

Prettig weekend!

Een futendansje op video

Nauwelijks voelbaar trok af en toe een aangenaam koel briesje door de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ aan de Leijen bij Doktersheide, toen Jetske en ik daar dinsdagochtend kort na elven neerstreken. Desondanks lag het oppervlak van de Leijen er zo goed als rimpelloos bij …

Hoewel ik op dat moment eigenlijk net niet helemaal stabiel en ontspannen zat, besloot ik meteen een video-opname te starten vanaf het moment dat ik een fuut in de richting van een andere fuut zag koersen. Wie weet, misschien zou het tot een dansje komen, dacht ik. En die gedachte werd vlot bewaarheid.

Het filmpje werd door mijn wat ongelukkige houding weliswaar niet helemaal stabiel, maar ik had meer geluk dan mijn fotomaatje. Voor haar speelde deze mooie scene zich af achter een storende rietkraag. Dat was sneu voor Jetske, want het werd een charmant dansje. Maar over het algemeen is dat soort momentjes van klein fotografisch geluk aardig verdeeld tussen ons …

Spinnetjes in de tuin

Zowel mijn MS als de Acnes zijn de laatste tijd gelukkig aardig rustig en stabiel. Dat heeft me de moed gegeven om sinds een tijdje op diverse fronten bewust, maar ook behoedzaam, te werken aan mijn conditie …

Met wat digitale hulp is veel en vooral regelmatig bewegen onderdeel van het strijdplan. Op dagen wanneer ik niet op pad ben, ga ik – wanneer ’t lichaam het toelaat – overdag in ieder geval eenmaal per uur enige tijd op fotografische strooptocht de tuin in …

Zoals op de bovenstaande foto’s te zien is, dienden kleine spinnen – vooral springspinnen – zich de laatste tijd regelmatig aan als sparringpartner. Gisteren trof ik op de tuindeur een wat schuchter spinnetje aan. Zodra ze zich bekeken voelde, probeerde ze heel sneaky – bijna in slow motion – aan de camera te ontsnappen …

De purperreiger gespot

Bijna aan het eind van een ritje door De Weerribben, hadden mijn fotomaatje Jetske en ik gistermiddag net geconcludeerd dat we in fotografisch opzicht wel eens beter dagen hadden gehad, toen ik in een flits iets bijzonders meende te zien in het moerasland rechts van de weg …

“Stond daar nou een purperreiger …?” vroeg ik half luid eigenlijk meer aan mezelf dan aan Jetske. Jetske hield als chauffeur haar blik op de weg gericht, maar ze trapte wel meteen op de rem en zette de auto in z’n achteruit. En jawel, daar stond hij in al zijn pracht, Ardea purpurea, de purperreiger

Het overige verkeer raasde aan ons voorbij en een enkele nieuwsgierige passant toch wel even wilde weten waar wij zo geconcentreerd, maar hinderlijk voor het overige verkeer naar stonden te kijken. Wij deden intussen ons best om deze bijzondere verschijning zo goed mogelijk te vereeuwigen. Voor mij was het de eerste keer dat ik een purperreiger in het wild zag. En dat moment wilde ik toch wel even goed mee pakken. Het feit dat hij aan de rand van het bereik van mijn camera stond, maakte het er niet makkelijker op, maar ik ben wel blij en tevreden met het resultaat …

Terwijl we daar stonden, ging de grote vogel tweemaal kort op de wiek. De laatste van die twee keer is te zien in de korte onderstaande video, die ik tussendoor ook nog van deze mooie waarneming kon maken …

2 x 33 = 46(?)

Van het Weerribbenriet worden bosjes met een omtrek van 46 cm gemaakt. Willy vroeg zich in april af waar dat getal 46 vandaan komt. Daar wist ik op dat moment het antwoord niet op te geven, en de beide rietsnijders in Jetskes’ familie wisten het evenmin. Daarom ging Klaas-Jan te rade bij zijn leermeester, opa Lok …

Klaas-Jan werd als klein kind al door zijn opa meegenomen naar het rietland, en daar komt zijn liefde voor dit werk dan ook vandaan. Opa Lok vertelde dat de maat van een bosje riet in de Weerribben sinds ongeveer 70 jaar 46 cm is, daarvoor was het 33 cm …

In de regionale rietvereniging is rond 1950 afgesproken om van bosjes van 33 cm over te stappen naar bosjes van 46 cm. “Twee bosjes van 33 cm zijn samen 46 cm,” aldus opa Lok. Dat betekende om te beginnen tijdwinst voor de rietsnijder, want hij hoefde vanaf dat moment maar de helft van het aantal bosjes te maken. Omdat het riet toen nog met twijg gebonden werd, betekende het ook dat er minder twijg nodig was …

Om te controleren of deze redenering van opa Lok klopt, besloot Klaas-Jan om twee bosjes van 33 cm te maken. Dat viel nog niet mee wanneer je gewend bent om op gevoel altijd bosjes van 46 cm te maken, maar uit eindelijk lukte het. Nadat Klaas-Jan die bosjes vervolgens uiteen had getrokken, maakte hij van die twee bosjes weer één bos. Bij meting bleek de nieuwe bos net wat te dik te zijn: ruim 47 cm. Omdat zowel de centimeter als de rietstengel in die 70 jaar geëvolueerd kunnen zijn, ben ik geneigd om de som en de redenering goed te rekenen … 😉

In de onderstaande video laat Klaas-Jan nog even zien hoe hij van die twee bosjes één net wat te dikke bos maakt. Tot slot wist hij zijn opa te verleiden om ‘voor de film’ nog eenmaal een bosje riet te maken. Ook dat viel nog niet mee, want na verloop van jaren vloeit de ervaring toch langzaam weg. En het werken met zo’n moderne bindmachine was opa Lok al helemaal vreemd. “Maar om die rietstengels in je hand te hebben, dat blijft een mooi gevoel,” aldus opa Lok …

Ter aanvulling: in de bovenstaande video lijkt het alsof opa Lok alleen een snoepje aan zijn achterkleinzoon geeft. Maar ik kan getuigen dat zijn achterkleindochter haar lekkers al eerder had gekregen.

Met dank aan Klaas-Jan & Gerjanne voor de gastvrijheid en aan opa Lok voor het mooie verhaal.

’t Riedeltje van de Rietzanger

Sinds enige tijd zit er regelmatig een vogeltje luidkeels te zingen in een struikje vlak bij de plaats waar ik mijn auto parkeer wanneer ik naar de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder ga. Een week of twee geleden ben ik hem maar eens op gaan zoeken. Afgaand op zijn uiterlijk en zijn zang, denk ik dat het een rietzanger is, die vanuit dit struikje zijn territorium overziet en bewaakt …

Tijdens de fotokuier die ik vorige week woensdag in de Jan Durkspolder maakte met mijn fotomaatje Jetske, zat hij ook weer op zijn plekje. Jetske was ook erg enthousiast over deze kleine zanger, zo valt vandaag op haar weblog te lezen in het logje “Rietzanger zing het hoogste lied”

Hoewel de wind het met zijn vrijwel altijd storende windgeruis en ferm heen en weer zwaaiende takjes en twijgjes niet echt gemakkelijk maakte, heb ik vanwege het fraaie lied van deze zanger toch maar even een filmpje gemaakt. Let er ook even op hoe hij zonder noemenswaardige onderbreking tussendoor even een smakelijk vliegje vangt …

Een filmische zwerftocht

Nog eenmaal neem ik jullie dit jaar mee de Ecokathedraal in. Wat ik nog niet verteld had, maar wat wel waar is, is dat ik november niet 1 maar wel 2 keer naar de Ecokathedraal ben geweest. De eerste keer heb ik het overgrote deel van de foto’s gemaakt die ik hier de laatste weken heb getoond. Omdat ik toen de echte herfstkleuren nog miste, ben ik twee weken later nog een keer afgereisd naar Mildam …

de eerste sneeuw

Behalve dat ik toen nog wat herfstfoto’s heb gemaakt, heb ik me die dag vooral gestort op het maken van video-opnamen. De onderstaande video toont op filmische wijze mijn zwerftocht door de Ecokathedraal. En dat leek me nou net iets voor deze donkere en kille zondag, waarop de eerste sneeuw van deze winter sneller wegsmelt dan ze is gevallen …