Licht over het water

Dat het stroompje in onze tuin drooggevallen is als gevolg van de klimaatverandering, was natuurlijk maar flauwe kul. Het zou mooi geweest zijn als er echt een bron had gezeten, die voortdurend fris zoet water aanvoerde. Maar zo was het niet …

Op de bodem van de vijver stond indertijd een pomp, waarmee het water onder de grond door naar de top van het heuveltje werd gepompt. Daar borrelde het dan onder stenen tevoorschijn, waarna het door de bedding van het beekje kabbelend naar beneden stroomde, terug de vijver in …

Maar dat werkt alleen als de vijver regelmatig wordt leeggepompt en schoon gemaakt. Dat werd voor mij te zwaar als gevolg van de MS. We hebben er nog een paar maal hulp bij gehad, maar dat is ook minstens een jaar of tien geleden. Sindsdien heeft zich een prachtig natuurlijk evenwicht ontwikkeld in de vijver. De stilstand deed het water goed, maar ieder jaar werd de drassige bodem dikker door o.a. afstervende krabbenscheer, gele plomp en waterlelies …

Als ik vandaag de pomp in de vijver zou zetten, zou er al snel een dikke brij van water en modder door het stroompje naar benden lopen. Het gevolg is een zwarte vijver zonder zicht op de bodem. Dat zou de kikkers, salamanders en vissen geen goed doen. En ons ook niet, want reken maar dat dat gaat stinken …

Nee, in plaats daarvan heb ik een alternatief bedacht. Eind mei schreef ik hier dat we een fonteintje op zonne-energie hadden gekregen van mijn fotomaatje en haar man. Daar hebben we in de vijver weinig plezier van gehad. Zodra de bomen vol in het blad zaten, lagen de kleine zonnepanelen vrijwel de hele dag in de schaduw. Dat leverde leverde niet het gewenst fonteintje op, maar ook geen verlichting. Daarom heb ik het fonteintje intussen in een schaal met water op het terras gelegd. Daar krijgt het momenteel zo’n 5 uur zon per dag. Al die tijd spuit het fonteintje water en ’s avonds branden de lampjes ook nog eens zo’n 5 uur …

Dat vond ik wel weer een wat langer filmpje waard. Om het geruis van de snelweg wat te maskeren heb ik er subtiel een passend nummer van mijn oude vriend Johan van Aken aan toegevoegd …

Fijne dag allemaal. Hou ’t hoofd koel en pas op jezelf en elkaar in deze tropische omstandigheden.

Stromend water in de tuin

Water in de tuin is altijd mooi. Water brengt op de een of andere manier vrijwel altijd extra leven in je tuin. Toen ik zo’n 35 jaar geleden onze tuin – toen eigenlijk nog Aafjes’ tuin – opnieuw heb ingericht, ben ik begonnen met de aanleg van een vijver. Met de aarde die dat opleverde, heb ik achter de vijver een heuveltje opgeworpen met daarop de bedding van een stroompje …

Stromend water brengt namelijk nog wat meer leven naar je tuin. Vooral in warme perioden zoals we die nu meemaken, klonk er een verfrissend kabbelend geluid rond het beekje en het watervalletje aan het eind. Hoewel er aan de temperatuur niets veranderd, geeft het geluid van zo’n stroompje vaak een gevoel van verkoeling …

Maar ja, zoals dat gaat in tijden van klimaatverandering, sinds de warme zomer van 2018 is de bron van het beekje dat onze vijver voedde drooggevallen. Sindsdien was het vooral op hete zomerdagen stil in de tuin. Met de huidige warmte verlang ik terug naar die dagen van weleer. Maar helaas gedane zaken nemen geen keer. Nog maar even nagenieten dan. De beeldkwaliteit van deze video uit 2003 is zeer matig, maar het geluid kan nog best mee …

Naar buiten

Deze scène speelde zich gistermiddag rond 15:00 uur af in onze tuin …

‘Ik wil graag naar buiten, maar ik weet nog niet hoe …’

Een uur later was ook deze laatste jonge koolmees uitgevlogen.

Passage van de Pijpbrug

Nadat de mast was gestreken, werden op de Sterke Jerke de trossen los gegooid om onder de Pijpbrug door te varen. Door hun tactisch gekozen ligplaats was de vaarweg tijdens het strijken van de mast geblokkeerd voor de andere skûtsjes en de pramen. Zij sloten aan nadat de Sterke Jerke de draai naar stuurboord had gemaakt. Met de nodige voorzichtigheid voeren ze in de richting van de brug. Het zou tenslotte zonde zijn om die harde betonnen rand nog even mee te pakken …

In een langgerekt konvooi werden de boten één voor één met de vaarboom onder de brug door geduwd. Aan de andere kant van de brug zou ’s avonds langs het Moleneind een jaagwedstrijd worden gehouden over een afstand van 700 m. Daar ben ik echter niet meer bij geweest. Net zo min als bij de wedstrijd van zaterdag, waarbij een route langs de dorpen Opeinde, Rottevalle, Smalle Ee, Oudega en De Veenhoop werd gevaren …

Mijn persoonlijke tankje energie was leeg na een actieve eerste week op de Joiny. Ik sluit deze serie af met een paar korte videofragmenten van de wedstrijd op vrijdagmiddag en van de droneshow waarmee de vijfde editie van de Turfrace zaterdagavond werd afgesloten. In die show werd de geschiedenis Drachten en de skûtsjes verbeeld …

Nadat ik de eerste boten onder de brug had zien verdwijnen, ben ik vol gas naar huis gereden. Ik was precies op tijd thuis, terwijl ik de voordeur achter me dicht trok, barstte een felle onweersbui los.

Een fontein op zonne-energie

Van mijn fotomaatje en haar eega kregen we enige tijd geleden een relatiegeschenk in de vorm van een kleine fontein op zonne-energie. Vooral als het zonlicht ’s middags tussen de bladeren door speelt, levert dat een leuk effect op. Een prima plekje voor een rustdag met dit weer …

Vuurwerk met paardenbloemen

Dit is het 5.000-ste blog sinds ik eind juli 2010 ben begonnen met Afanja’s Weblog. Dat hadden er al aanzienlijk meer kunnen zijn, ware het niet dat mijn eerdere blogs vanaf november 2005 geen lang leven was beschoren. Het eerste blog was daarom getiteldDoorstart

Met dank aan de likes en reacties van mijn lieve lezers beleef ik nog dagelijks plezier aan Afanja’s Weblog. Omdat we hier de afgelopen dagen toch in de bloemen zaten, leek het me leuk om dit hoogtepuntje te vieren met wat virtueel vuurwerk, 50 keer een paardenbloem bij 5.000 blogs

Zoek & volg

Ik sluit de lange serie van onze avonturen in het rietland van de Weerribben en de Wieden dit jaar af met een laagvliegoefening, waarbij ik mijn fotomaatje even heb gestalkt.

Tot slot nog een woord van dank aan de rietsnijders Klaas Jan, Errie en Oscar, door wie we steeds gastvrij werden ontvangen. En natuurlijk dank aan mijn fotomaatje Jetske, die mijn klapstoeltje droeg en me voor ongelukken in het rietland behoedde …