Afscheid van een rietsnijder

Het zat er al een paar jaar aan te komen, maar dit najaar was het dan toch zo ver. Rietsnijder Klaas, die ik met tussenpozen al een jaar of 10 volg bij zijn werkzaamheden in ’t rietland in de Weerribben, is geen rietsnijder meer …

Sinds Jetske me een jaar of twaalf geleden kennis heeft laten maken met de rietcultuur, waarbij ze me ook voorstelde aan haar zwager Klaas, heb ik het werk in het riet jammer genoeg eigenlijk alleen maar achteruit zien gaan. Omdat Klaas eind 2009 op zoek was naar iemand die dat werk op video vast wilde leggen, zijn we overeengekomen dat ik daar wel een poging toe wilde wagen. Dat resulteerde na tweemaal een winter en voorjaar filmen in een film van een uur, waarop ik nog steeds wel trots ben. Maar eerlijk is eerlijk: zonder adviseur en hoofdrolspeler Klaas had ik hem niet kunnen maken. Hieronder zie je de trailer van ‘Werk in het Weerribbenriet’

Met het maken van die film ben ik in feite nog net op tijd geweest, want sindsdien is de situatie in Klaas zijn rietland snel neerwaarts gegaan. Van het boerenland dat bij Wetering West altijd grensde aan Klaas zijn rietland is niets meer overgebleven. Het gebied is veranderd in de grootste waterberging van de provincie Overijssel. In die nieuwe waterberging staat altijd water, en dat water drukt buiten de waterberging het grondwater in het aangrenzende rietland omhoog …

Wat de treurige gevolgen daarvan zijn, heb ik in 2016 al eens uitgebreid in woord en beeld getoond. Er viel werkelijk niet meer te werken. Belangstellende nieuwe volgers en andere geïnteresseerden verwijs ik graag naar een serie deerniswekkende logjes uit april 2016:

Help de rietsnijder verzuipt! (1)
Help de rietsnijder verzuipt! (2)
Waarom verzuipt de rietsnijder?
Daarom verzuipt de rietsnijder!

Er speelt echter meer. Misschien is het klimaatverandering, misschien is het stikstof … ik heb geen idee. Maar ik heb de rietoogst de laatste jaren ook duidelijk minder zien worden op verschillende percelen. Kortere stengels, minder pluim, toenemende verbossing, het zijn allemaal zaken waar de rietsnijder niet blij van wordt …

Tel daar teruglopende, of zelfs wegvallende subsidies bij, dan zal duidelijk zijn dat er klappen vallen in het rietland. Dat betekent niet alleen dat de rietcultuur verloren dreigt te gaan en dat er mensen brodeloos raken, maar vooral ook dat het kenmerkende landschap met de uitgestrekte rietvelden van het Nationaal Park Weerribben-Wieden verloren zal gaan …

Na een jarenlange strijd tegen de overheid is het Klaas gelukt om er met een compensatieregeling een punt achter te zetten. Dat betekent een zorg minder, maar het doet toch ook wel een beetje pijn. De Prikkepolder waar meerdere generaties van de familie als rietsnijder werkzaam zijn geweest, zal net als de aangrenzende weilanden onder water worden gezet …

Klaas, het ga je goed bij alles wat je vanaf nu doet. We treffen elkaar wel weer.
IJs en weder dienende hoop ik het werk in het riet de komende jaren zo af en toe elders nog eens wat te kunnen te volgen, want ik ben er nog niet op uitgekeken.

* met dank aan Jetske voor enig redactioneel werk.

Salamander TV – deel 2

De laatste dagen van juni en de eerste dagen van juli heb ik heel wat uurtjes aan de rand van de vijver gezeten om videobeelden van de salamanders te maken. Dat was echter allerminst een straf, want het was mooi weer. Maar belangrijker nog: het bekijken van die aandoenlijk ogende salamanders bleek een knap verslavende bezigheid te zijn.

Het werd al snel duidelijk waar de in- en uitgang van hun grotwoning zich bevond. Regelmatig was het bij een holte onder één van de stenen namelijk een komen en gaan van salamanders die naar binnen gingen of juist naar buiten kwamen. Die in- en uitgang komt in ‘Salamander TV – deel 2’ enkele malen in goed beeld …

– wordt ooit vervolgd –

Salamander TV – deel 1

Terwijl ik eind juni op een mooie zaterdagmiddag de bloemetjes van de krabbenscheer in de vijver stond te bekijken, zag ik plotseling onder water iets bewegen, en het was zeker geen vis. Na enige tijd werd me duidelijk dat er salamanders in onze vijver huisden. En niet 1 of 2, maar mogelijk een hele kolonie. Af en toe zag ik drie, een enkele maal zelfs vier salamanders tegelijk door het water zweven.

De eerste screenshots heb ik al op 5 juli laten zien. Aan de rest ben ik vanwege mijn pijncrisis vervolgens niet meer toegekomen. Vijf zonnige filmdagen in juni en juli, en vele uurtjes monteren in de afgelopen dagen hebben nu geresulteerd in 3 korte films van resp. 6, 7 en ruim 5 minuten. Voor wie na de kerstdagen wel wat slow tv kan gebruiken presenteer ik Salamander TV, vandaag deel 1:

– wordt vervolgd –

De laatste blaadjes

Het ziet er niet naar uit dat we de zon vandaag te zien krijgen. Daarom gooi ik er op deze zondag maar een paar zonnige plaatjes uit eigen tuin tegenaan …

De foto’s dateren van begin december. Sindsdien is de situatie ter plekke enigszins gewijzigd. De laatste blaadjes zijn verdwenen, er hangen nu alleen nog wat besjes …

Voor de mensen die meer van rechtlijnigheid houden, heb ik de volledige versie van “‘Deltawerk 1:1’ – De Deltagoot in het Waterloopbos” online gezet. Veel kijkplezier en een fijne zondag verder!

Een simpele remedie

Al enige tijd doet zich bij het plaatsen van een reactie op mijn weblog een technisch probleempje voor. Het komt nogal eens voor dat een reactie na het publiceren niet meteen in beeld verschijnt. Het gaat daarbij om een hele kleine technische hickup, waarbij het niet nodig is om de reactie meteen nogmaals te tikken …

Zoals bij het Woudagemaal regelmatig wat olie in de machinerie wordt gegoten om de zaak draaiende te houden, zo is het hier in 9 van de 10 gevallen voldoende om even op F5 te drukken om je reactie in beeld te laten verschijnen …

Dus … verschijnt je reactie niet meteen in beeld na het publiceren …, even op F5 drukken. 🙂

Prettig weekend!

Een futendansje op video

Nauwelijks voelbaar trok af en toe een aangenaam koel briesje door de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ aan de Leijen bij Doktersheide, toen Jetske en ik daar dinsdagochtend kort na elven neerstreken. Desondanks lag het oppervlak van de Leijen er zo goed als rimpelloos bij …

Hoewel ik op dat moment eigenlijk net niet helemaal stabiel en ontspannen zat, besloot ik meteen een video-opname te starten vanaf het moment dat ik een fuut in de richting van een andere fuut zag koersen. Wie weet, misschien zou het tot een dansje komen, dacht ik. En die gedachte werd vlot bewaarheid.

Het filmpje werd door mijn wat ongelukkige houding weliswaar niet helemaal stabiel, maar ik had meer geluk dan mijn fotomaatje. Voor haar speelde deze mooie scene zich af achter een storende rietkraag. Dat was sneu voor Jetske, want het werd een charmant dansje. Maar over het algemeen is dat soort momentjes van klein fotografisch geluk aardig verdeeld tussen ons …