Grutte rinkelbel en de wetterpinksterblom

Nadat ik mijn collectie orchisfoto’s weer had aangevuld met voldoende verse exemplaren, besloot ik rustig terug te scharrelen naar de auto. Dat duurde toch nog weer wat langer dan ik had ingeschat. Onderweg ontdekte ik al snel een plant waar ik een week eerder tevergeefs naar had gezocht …

De Grutte rinkelbel of Grote ratelaar liet zich net als de orchis tot voor kort gemakkelijk vinden en fotograferen langs het pad waar eind 2016 een bankje is geplaatst. Ik ben blij dat ik ze weer heb gevonden, want ze zijn in de loop der jaren echt bij mijn voorjaarsbeleving gaan horen  …

Intussen was ik in de buurt van de sloot beland. Boven het wateroppervlak leken leken talloze witte sterretjes te zweven. Van enige afstand lijkt de Wetterpinksterblom of Waterviolier maar zo’n onooglijk bloemetje …

Van dichtbij bekeken zijn het echter prachtige bloemetjes met fijne kleurnuances. Daar schuilt ook meteen het probleem in, want het valt niet mee om er dicht bij te komen zonder te water te raken. Aan echte macro’s heb ik me daarom veiligheidshalve maar niet gewaagd …

Terug naar ’t Skar

Had ik al verteld, dat ik een week nadat ik er met mijn fotomaatje was, nog eens terug ben gegaan naar het Weinterper Skar? Op 20 mei konden we er maar met moeite enkele orchissen vinden. Een week later waren ze als paddenstoelen uit de grond geschoten …

Het veld waar ze van oudsher in grote aantallen stonden te pronken, zag er nog steeds dor en doods uit. In het veld naast de parkeerplaats kon je echter nauwelijks een stap tussen de boterbloemen zetten zonder een brede orchis te raken …

Een juffertje bij de vijver

Ruim twee weken geleden verscheen de eerste waterjuffer van dit jaar bij de vijver. Vermoedelijk gaat het om een vuurjuffer die nog niet helemaal op kleur was …

Het diertje zat aan de verste kant van de oude zinken teil op één van de langwerpige bladeren van de blauwe iris. Dat was voor mij niet echt een handig plekje. En dat werd nog versterkt door de wat vlagerige wind, die het blad af en toe flink op en neer liet dansen …

Maar ach, die extra handicaps maken het op zo’n moment ook extra uitdagend om er uiteindelijk toch een paar aardige foto’s uit te kunnen slepen …

Een kleine vrijage

Al ruim 25 jaar sieren de wilde witte voorjaarsbloeiers van de grote muur de rechteroever van het stroompje dat uitmondt in onze vijver. Nou ja, uitmondde eigenlijk, want het stroompje is onder invloed van de klimaatverandering een aantal jaren geleden helaas drooggevallen. Maar de grote muur deed het desalniettemin elk voorjaar nog even mooi. Zo zag het er vorig jaar uit  …

Elk jaar verscheen er een mooie witte deken van bloemetjes aan de achterkant van de vijver. Tot dit jaar …
Er verschenen veel minder knoppen en veel meer dan pakweg 25 bloemetjes zijn er de afgelopen periode helaas niet tot bloei gekomen. Onze kleine grote muur dreigt het slachtoffer te worden van de droge lentes die we de afgelopen jaren hebben gehad …

Een groot deel van de bloemetjes liet het kopje al snel hangen. De regen lijkt ook dit jaar weer te laat te komen. Maar er is altijd hoop, zo ook hier … Op een zwoele namiddag was ik getuige van een kleine vrijage van twee bloemen. Ze lijken er alles aan te doen om stand te houden …   😉

Onder water

Zondag schreef ik al, dat ik bij het maken van video-opnamen van de salamanders in onze vijver zo af en toe best aardige bijvangst heb. Zo zag ik één van onze kikkers onlangs geruime tijd onder water zitten. En ik geef hem groot gelijk. Als ik kikker was, zou ik met de huidige droogte voorlopig ook nog maar even lekker onder water blijven …

Grutsk op ús beammen

Omabaard vroeg gisteren: “Wat stelt het bouwwerk rechts op de foto voor …?”
Eigenlijk vertelt het verhaal zichzelf d.m.v. twee Friestalige bordjes die er bij staan. Om het jullie op deze stralende junidag niet al te moeilijk te maken, heb ik er gemakshalve maar even een vertaling van gemaakt. Maar eerlijk is eerlijk, het origineel klinkt ook hier een stuk beter …

Trots

Bedacht en gemaakt door een
groepje inwoners van De Tike

Wij zijn erg blij met en
trots op onze bomen

Trots

Wakker worden
met de kop vol zweet en hars
uit een groene droom
van takken blad
en boom
en bij de koffie
nog steeds denken
dat het niet zo ging
echt niet zo was

Maar dan
in ‘t monster van blik en wielen
op naar ‘t werk
die leegte van de kale koppen
de schrik van weg die schaduw en
weg die stammen
houten tranen
gebroken bomen
gezaagd zonder afscheid

Maar deze grote jongen
van hout van hier
van u van mij
blijft bont en blij bij ons
de reus die roept en schreeuwt het uit
geeft iedereen een kus
zo trots.

Andries de Jong / juni 2019
(Vertaling: Jan K. alias Afanja / juni 2020)

Het zal intussen duidelijk zijn … Er sneuvelt wel eens een boom die je lief is, b.v. door storm, ziekte of ouderdom. Een groepje inwoners van het dorp De Tike gaf een boom uit hun dorp een tweede leven. Dit kunstwerk, dit bouwwerk, dit project of hoe je het wilt noemen, staat aan het eind van het doodlopende weggetje Doktersheide (Google Maps) aan de westkant van de Leijen. De Tike ligt verscholen achter de bomen aan het eind van de vaart op de onderstaande foto. Ergens daarginds zal de boom hebben gestaan …