Koel kabbelende golfjes

In een nieuwe poging om van die altijd maar voortdurende, gemene buikpijn veroorzaakt door de Acnes af te komen, heb ik vanmorgen drie kwartier tot een uur op een behandeltafel van de Pijnpoli gelegen. De anesthesioloog heeft geprobeerd om nabij het ruggenmerg middels elektrische prikkels een blokkade aan te brengen in een zenuwbaan naar mijn buikwand.

Hopelijk leidt deze behandeling op termijn tot het helemaal uitblijven of op zijn minst sterk verminderen van de pijn, want zoals het nu is houd ik amper nog kwaliteit van leven over. Op korte termijn zal de behandeling mogelijk een aantal dagen extra pijn tot gevolg hebben, zo luidde de waarschuwing vooraf. Nou, dat moet dan maar …

De behandeling zelf verliep allerminst pijnloos, maar het is voor een heel goed doel. Op dit moment merk ik dat de verdoving uit de gekwelde zenuwbaan begint te trekken. Met in de tuin intussen alweer 28,4 ºC in de schaduw, strek ik me de rest van de middag maar gewoon lekker uit in mijn stoel in de relatief koele woonkamer, denkend aan betere tijden en koel kabbelende golfjes …

 

Zwemmende passanten

We hadden wel weer alle geluk van de wereld. Net als vorig tijdens onze vakantie op Terschelling werd het ook nu weer prachtig zomers weer. Al op dag twee was het mogelijk om in de luwte van het huis lekker in de zon te zitten. En dan blijkt dat er niet alleen in de verte van alles te zien is, maar dat er ook dichtbij in alle rust van alles gebeurt …

Regelmatig zwom één van de meerkoeten voorbij, op zoek naar wat lekkers voor zichzelf en de partner …

Een wat treurig ogende fuut, die zonder partner door het leven leek te gaan, kwam ook enkele malen voorbij …

En dan was er nog de stoere woerd, die we later in de week nog eens te zien krijgen, maar dan wat minder fraai …

Tot slot zou ik nog bijna de school vissen vergeten, die ik enkele malen voorbij zag zwemmen, terwijl ik lekker op de steiger zat …

In een andere wereld

Terwijl Aafje met Oskar aan de wandel ging, besloot ik het hogerop te zoeken om de omgeving weer eens in ogenschouw te nemen vanaf het dakterras …

Even voor alle duidelijkheid: als wij op Oskar passen wanneer de kinderen op vakantie zijn, dan logeert Oskar niet bij ons, maar wij logeren bij Oskar, zodat we ook meteen op het huis kunnen passen …

Wij zijn altijd tevreden geweest met ons tuintje van 5 bij 10 in Drachten, maar tegen de weidsheid rondom het huis waar Tijmen en Pepijn sinds een jaar met hun ouders wonen, kan ons met schuttingen omgeven tuintje niet op …

Rondom grazige groene weiden waar boterbloemen welig tieren en koeien tevreden grazen, met daarboven het uitgestrekte blauwe firmament met alleen her en der wat witte pluizige wolkjes, wat wil een mens nog meer …?

Nou …, wat zou je denken van zicht op het nest van een broedende meerkoet als bonus …? En laat ik het maar vast verklappen: later in de week verschenen er 6 van die prachtige jonkies …

Een slenk vol kikkers

Lang ben ik niet achter die vrouw met haar hond aangelopen, de verkoelende slenk die door de noorkant van het Weinterper Skar loop, lokte me veel meer …

Al van ver lokte een bijna onophoudelijk gekwaak me die kant op …

Het was een drukte van belang in het koele, stromende water. Her en der werden wipjes gemaakt …

Een stukje verderop werd zo te zien een spelletje gespeeld …

Maar het kwam uiteindelijk toch steeds op hetzelfde neer … 😉

Het was omdat ik mijn krukje niet bij me had, anders was ik er lekker bij gaan zitten …

Desondanks heb ik me er een tijdlang uitstekend vermaakt …

Meerkoet op ’t nest

Volgens mij is er in deze tijd van het jaar vrijwel geen sloot, vijver of plas waar geen meerkoeten (Fulica atra) broeden. Zo ook in de sloot die mij maandag scheidde van de ree in riet en ruigte …

Waar de frisgroene pompeblêden vanuit de diepte tevoorschijn kwamen, zat een antracietkleurige meerkoet op een voor meerkoetse begrippen tamelijk stevig en degelijk verankerd nest wat om zich heen te kijken …

De partner zwom een eind verderop langs de rietkraag, waarschijnlijk op zoek naar voedsel voor hem of haar …