Tusken de greidefûgels – Tussen de weidevogels

In twatalich stikje hjoed … – Een tweetalig stukje vandaag …

It is kâld hjoed. Mar ja, we wiene de lêste tiid ek ferwend fansels. Benammen ferline wike fûn ik it regelmjittich echt noflik waar. Moai waar om yn coronatiid marris in pear oeren yn alle rêst yn’e greiden te sitten. It simmerstuoltsje en wat kofje en bôle mei, wa docht jo wat? En witte jimme wat it moaiste wie …? Ik hoechde der no ris in kear net hielendal allinne op út.

Sûnt it begjin van de coronacrisis is it stil yn ús lân. Dy stilte fielt foar my op guon plakken suver wat beklemmend oan. Mar op it júste plak, tusken greiden mei wat plasdras, klinkt de rop fan de greidefûgels yn dy stilte no sa’t ik se yn myn jongste jierren eltse maityd om hûs hinne hearde. Hjoed de dei heare jo dit allinne noch yn fûgelfreonlik ynrojochte greiden, en dy binne der spitigernôch stadichoan minder. Mei in 12 minuten duorjend filmke hoopje ik jimme op dizze kâlde dei mei byld en lûd dochs wer wat in maitydsgefoel te jaan …

Het is koud vandaag. Maar ja, we zijn ook verwend de laatste tijd natuurlijk. Vooral vorige week vond ik het regelmatig echt lekker weer. Mooi weer om in coronatijd maar eens in alle rust een paar uur tussen de weilanden te gaan zitten. Het zomerstoeltje en wat koffie en brood mee, wie doet je wat? En weet je wat het mooiste was …? Ik hoefde er nu eens niet helemaal alleen op uit.

Sinds het begin van de coronacrisis is het stil in ons land. Die stilte voelt voor mij op sommige plaatsen wat beklemmend aan. Maar op de juiste plek, tussen weilanden met ruimte voor plasdras, klinkt de roep van de weidevogels in die stilte zoals ik ze in mijn jongste jaren elk voorjaar rond huis kon horen. Tegenwoordig hoor je dit alleen nog in vogelvriendelijk ingerichte weilanden, en die zijn er helaas steeds minder. Met een 12 minuten durend filmpje hoop ik jullie op deze koude dag met beeld en geluid toch weer wat een voorjaarsgevoel te geven …

Baltsende zilverreigers(?)

Ongeveer een half uur nadat ik bij Goëngahuizen de grote zilverreiger en de blauwe reiger had gefotografeerd, werd mijn blik een half uurtje later aan de Fjûrlânswei bij Aldeboarn opnieuw getrokken door een grote zilverreiger …

Ik had de auto nog maar nauwelijks in de berm laten uitrollen, toen deze zilverreiger landde vlak bij een andere grote zilverreiger. Daar ontspon zich een tafereel dat ik nog niet eerder had gezien. Gezien de tijd van het jaar ga ik er eerst maar vanuit dat het een soort balts was, maar het kan net zo goed zijn dat het een strijd tussen twee rivalen was …

Ik heb gepoogd er een gifje van te maken. Je kunt dit gifje herstarten door ctrl+F5 in te toetsen en dan weer snel naar beneden te scrollen …

Voor het geval dat het bovenstaande gifje niet naar behoren werkt, kun je een idee van de voorstelling krijgen door de pijltjestoets naar rechts een keer of 10 lekker snel achter elkaar in te drukken … 😉

Deze diashow vereist JavaScript.

De show duurde overigens maar kort. Nadat het tweetal enkele malen klapwiekend om en over elkaar heen was gedraaid, gingen ze er samen vandoor. Mogelijk op zoek naar wat meer privacy, gaven ze mij het nakijken …

 

Fryslân, fris en grien

Na het verslag over het witte winterse staartje uit maart 2005 keer ik vanaf vandaag eerst weer eens terug naar de actuele situatie. Zondagmiddag zijn we vanuit Leeuwarden via de zuidelijke route over landelijke wegen huiswaarts gereden. Terwijl Aafje in haar rol van chauffeur de ogen netjes op de weg hield, had ik de vrijheid om onderweg wat foto’s te maken …

De rit voerde door hetzelfde gebied waar ik 15 jaar geleden de schier eindeloze witte weilanden uit de voorgaande blogs heb gefotografeerd. Op dit moment ligt Fryslân er weer fris en groen bij. Het wachten is nog op stabiel voorjaarsweer met wat hogere temperaturen en de terugkeer van de weidevogels …

Met bloemen de winter uit

Het spijt me voor de verandering eens helemaal niet dat we vandaag de meteorologische winter achter ons laten. Want wat was het een waardeloze winter. Enfin, ik kom daar morgen op terug met wat cijfers over de winter in onze tuin. Op deze schrikkeldag sluit ik de winter af met de laatste van de traditionele voorjaarsbloeiers in onze tuin …

Ik kan me niet herinneren dat ik sneeuwklokjes, krokussen, narcissen en zelfs de prunus in onze tuin allemaal al in februari tot bloei heb zien komen. En als ik heel eerlijk ben, dan staat het me ook helemaal niet aan en hoeft het niet weer op deze manier. Maar ik ben bang dat we er aan zullen moeten wennen, ’t is om te janken …

Terug naar de actualiteit

Mijn onderdanen laten nog steeds geen fotokuiertjes van enig formaat toe. Maar tussen de buien door heb ik de afgelopen dagen in de tuin wel weer wat foto’s bijeen weten te sprokkelen. Daarom schakel ik van de zeegezichten uit juni 2005 even over naar de actualiteit …

Niet eerder heb ik de prunus achter in de tuin zo vroeg zien bloeien als dit jaar. Al op 22 februari openden de eerste knoppen zich voorzichtig, terwijl dat in voorgaande jaren op zijn vroegst ergens in de tweede helft van maart het geval was. Ik zie de kwetsbare bloemetjes liever vrolijk afsteken tegen een strakblauwe lucht, maar met al die druppeltjes hebben ze ook wel wat …

De aalscholvers worden weer mooi

Hoe het elders in den lande is, weet ik niet, maar hier in het noorden was het zonnige begin van februari van korte duur. Het is weliswaar nog altijd veel te zacht voor de tijd van het jaar, maar het is vooral weer net zo grijs als in januari. En dan komt deze voornamelijk uit grijstinten bestaande serie, die ik eind januari in de Jan Durkspolder heb gemaakt, toch nog weer goed van pas …

Tussen een verscheidenheid aan eenden leken de aalscholvers het die dag goed naar hun zin te hebben. Er werd wat gezwommen, er werd wat gewassen en gepoetst …

En natuurlijk werd het verendek voor zo ver mogelijk zorgvuldig gedroogd. Maar ik kreeg het idee, dat er toch vooral geshowd werd met het vroeg verschijnende voorjaarstenue. Zowel wangen en dijen als kruin en nek begonnen al mooi te kleuren …

De eerste terrasdag

Een nieuwe maand, een nieuw begin. Je zou bijna denken, dat de gaai en het koolmeesje daaraan gedacht moeten hebben, toen ze gisteren aan het eind van de ochtend vlak na elkaar even kwamen poseren in de tuin …

Het uitblijven van ook maar het minste of geringste winterweer voelt niet goed. Zowel in december als in januari kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op 5,4 °C. De laagste temperatuur kwam deze winter tot dusver uit op -1,2 °C op 28 december. In januari werd het niet kouder dan -0,2 °C op Nieuwjaarsdag. Het warmst werd het op 14 en 15 januari, op beide dagen werd het 11,6 °C.

Nee, het zit me niet lekker. Maar ja, de hele dag daarover piekeren is wel het laatste wat effectief is. Bewustwording en het eigen kleine steentje bijdragen, lijkt me eerst wel even genoeg. Wetend dat het wat dat betreft wel goed zit, vind ik het raadzaam om er verder maar het best van te maken. En daarom ben ik gistermiddag voor het eerst eens op 1 februari lekker in de zon op het terras gaan zitten …

Stilletjes heb ik even weg zitten dromen over betere tijden, op dat moment op uur en dag precies acht jaar geleden. 1 februari 2012, het begin van de laatste echte winterperiode in ons land. Die dag heb ik een prachtige winterkuier gemaakt in De Deelen …