Een grappig groen nimfje

Je hoort mij niet zeggen dat ons tuintje al jarenlang een paradijs is voor vlinders, bijen en andere insecten, daarvoor is het er vooral vanwege de hazelaar te donker. Desondanks heb ik er de afgelopen jaar heel wat insecten kunnen kieken. Maar dit jaar is het echt waardeloos. Ik moet echt op zoek naar insecten, en meestal is zo’n zoektocht nog vruchteloos ook …

Vaste gasten zijn vrijwel ieder jaar de grappige, groene nimfjes van de struiksprinkhaan. Voorgaande jaren kon ik vaak meerdere exemplaren fotograferen op de papavers of de gele lis. De afgelopen weken heb ik verschillende keren een vergeefs rondje door de tuin gemaakt om naar ze uit te kijken …

Terwijl ik onlangs bij de vijver op het terras zat, zag ik vlak bij mijn stoel iets traag bewegen op een blad. Mijn belangstelling was meteen gewekt … jawel, het was een nimfje van de struiksprinkhaan. Eindelijk! Dat kon in feite maar één ding betekenen: dit beestje was voor de verandering nu eens op zoek gegaan naar mij …  🙂

Weerbeeld mei 2018

Het weer kende in de afgelopen maand vele gezichten, maar in mijn beleving was het toch vooral een erg zonnige en warme maand. Wie hier al wat langer meeleest, weet dat ik bij warm weer langzaam maar zeker de resterende kracht in mijn door MS geplaagde benen verlies. Meestal gebeurde dat in het verleden in juli of augustus, maar nu was het met vele dagen op rij rond de 25 ºC al in mei raak …

In ons tuintje is de gemiddelde temperatuur uitgekomen op 16,5 ºC, tegen een langjarig gemiddelde van ca. 11,8 ºC over de periode 1971-2000. Dat is een verschil van 4,7 graden! Ik heb hier 20 warme dagen (20 ºC of meer), 10 zomerse dagen (25 ºC of meer) en 1 tropische dag (30 ºC of meer) kunnen noteren. Normaal zijn dat er respectievelijk 8, 2 en 0. Opvallend was het wisselende temperatuurverloop. Zonder die scherpe dalingen was de gemiddelde temperatuur nog een stuk hoger uitgekomen ….

Van fotokuiers is als gevolg van de warmte weer niet veel terechtgekomen. Wat relaxen is bij warm weer mijn deel. In de eerste tien dagen van mei liet dat zich prima combineren met het fotograferen, want aan de rand van stad en platteland is altijd wel wat aan de hand …

In ons tuintje was deze maand daarentegen maar bar weinig te fotograferen. In het verleden heb ik hier heel wat mooie insectenfoto’s heb kunnen scoren. Dit jaar is het zo goed als niks, noppes, nada … Twee zweefvliegen, een johanneskever en een vuurjuffertje, dat is het!!!

En als dat gemis nu werd goedgemaakt door wat in de omliggende natuur en boerenland heb gezien … Nee hoor! Ook echt veel minder dan normaal. Ik begin me dan ook knap te ergeren aan mensen die de teruggang van het aantal insecten ontkennen en aanvechten bij elk insect dat ze zien. Zoals klimaatontkenners dat met de klimaatverandering doen, zodra het eens een maand aan de koude kant is. Alsof er niks aan de hand is … Volgens mij is er wel degelijk wat aan de hand, en dat vind ik zo langzamerhand knap zorgelijk …

Maar goed, terug naar het weerbeeld van de afgelopen meimaand, want ook over de neerslag valt nog wel wat te zeggen. Bij ons viel met 66 mm iets meer regen dan normaal over de periode 1971-2000. Wel opvallend is dat vrijwel alle regen is gevallen bij 3 stortbuien. Of eigenlijk aan de rand van drie stortbuien. In grote delen van het land ontstond diverse keren wateroverlast, omdat zware buien maar heel langzaam voortbewogen, waarbij plaatselijk plotseling 40-60 mm regen viel. Wij zijn er steeds goed voor weg gekomen, omdat de buien goeddeels langs ons trokken, maar ik denk er toch aan om maar eens een paar zandzakken aan te schaffen …

Insecten uit eigen tuin

Menigeen zal toch wel even geschrokken zijn dat hier donderdag ineens een actueel logje verscheen, kan ik me zo voorstellen. Nou, wees gerust … dat was vooreerst weer een eenmalig gebeuren.

In het oosten van ons land schijnt momenteel plaatselijk al flink wat sneeuw te liggen. Hier in het noorden schijnt de zon nu nog vrolijk bij een graad of 4. Dat alles geeft mij mooi de kans om, voordat we vandaag of morgen mogelijk ook hier een pak sneeuw krijgen, eerst nog wat zomerse foto’s uit eigen tuin aan jullie te slijten …

Aan groenten en fruit heeft ons tuintje niets meer te bieden sinds de druif de geest heeft gegeven, maar ondanks de algehele neergang van de insectenpopulatie kan ik nog wel een paar insecten uit eigen tuin aanbieden …

Dit drietal – van boven naar beneden: een groene vleesvlieg, een (tuin)hommel en een blinde bij (met dank aan Soli voor de determinatie van de blinde bij) heb ik eind juli op en rond de vlinderstruik kunnen vastleggen …

Staatsieportret van een sprinkhaan

Sprinkhaantjes staan niet bekend als insecten die zich gemakkelijk laten fotograferen. Bij de minste of geringste dreiging springen ze buiten beeld als je ze met de camera probeert te benaderen. Soms heb je geluk en blijft er eentje aan een stengel of grasspriet hangen. Maar even gewillig poseren is er ook dan meestal niet bij, want vaak blijven ze hun best doen op zich al draaiend achter die stengel of spriet te verstoppen …









Vorige week kreeg ik voor het eerst een sprinkhaan voor de lens van mijn camera die wel heel deftig en geduldig bleef zitten op het blad waarop hij zat. Terwijl ik hem heel voorzichtig benaderde met de camera, leek hij me nauwlettend in het oog te houden, maar alsof het een heus staatsieportret betrof, bleef hij keurig op zijn troon zitten …








Irritante krengen!

De vlinders laten het nog steeds wat afweten, maar muggen en vliegen zijn er meer dan genoeg. Gisteravond was er ondanks de hordeur weer zo’n irritante vlieg de kamer binnengedrongen, die mijn kaasplankje regelmatig uitzocht als landingsplaats. Na enige tijd lukte het om met een welgemikte klap van de vliegenmepper een eind te maken aan dat irritante gedrag. Daarmee was het leed echter nog niet helemaal geleden, want toen ik later in bed lag, vloog daar zo’n akelige steekmug rond …  









Maar hoe irritant ook, van dichtbij bekeken zijn het toch wel wonderlijke dieren. Bekijk de kop van deze vlieg maar eens, die ik onlangs op onze gft-container heb gefotografeerd. Alleen al die prachtige facetogen zijn het bekijken waard. maar het meest wonderlijke vind ik toch altijd nog de manier waarop die ogen bovenop de kop bijeen lijken te worden gehouden door een zwarte rijgdraad …  









Boeiend om te bekijken, maar ik hoef vliegen toch echt niet op mijn kaasplankje, en aan muggen op de slaapkamer heb ik helemaal de pest!  



Kiekeboe met een cicade

De libellen en waterjuffers waren niet bereid om voor me te poseren, maar geen nood, een groene cicade bracht uitkomst …









Net als sprinkhanen zijn cicades niet erg gek op de camera …









Ze blijven voortdurend om de stengel heen draaien om zich er achter te verstoppen …









Door regelmatig een subtiele schijnbeweging te maken met de camera, lukt het zo af en toe om even een foto te maken … kiekeboe …   🙂