Schaatsenrijders op de Bonke

De laatste keer dat ik schaatsenrijders op de Bonke zag, was begin maart. Dik ingepakt waagden ze zich toen na een week met matige vorst tot strenge vorst in de nachten over een degelijk ijsvloertje …

Toen ik daar begin augustus bij een zomerse temperatuur van ruim 25 graden aan de waterkant zat, zag ik ineens heel andere schaatsenrijders

Dit duo – ja, het zijn er echt twee, die het samen heel druk hebben – toverde daar geruime tijd de mooiste rimpelingen op het wateroppervlak tevoorschijn …

Deze schaatsenrijders en een lantaarntje waren overigens de enige insecten die ik daar in de vakantie heb kunnen fotograferen, want wat insecten betreft was het er stil, heel stil …

Zomerse tussenbalans

Tot dusver doet het lang aanhoudende warme zomerweer nog geen al te grote aanslag op mijn lichaam. Dat is in eerdere warmere perioden wel eens anders geweest. Dat het nu een draaglijke warmte is, heeft alles te maken met het feit dat we dankzij de ligging van hogedrukgebieden gelukkig steeds te maken hebben met een bijna on-nederlandse droge warmte. Oftewel: het is niet van dat plakkerige weer …

De zomerstop op het weblog bevalt me daarbij uitstekend. Lekker in de relatief koele schaduw van de hazelaar liggend of zittend, krijg ik zo af en toe eens gezelschap aan de rand van de vijver. Zo komt er bijvoorbeeld regelmatig een merel om even te badderen of wormen te zoeken. Ook een buurtkat komt zo af en toe eens langs. Die moet ik in de gaten houden, want volgens mij komt die vooral voor de vissen …

Met de insecten in de tuin schiet het nog altijd niet op. Zo af en toe zie ik eens een vlinder – meestal een witje – fladderen, maar even poseren is er ondanks de weelderig bloeiende ijzerhard en de vlinderstruik niet bij. Dan maar even een foto van een passerende zweefvlieg …

Om niet helemaal te verstoffen en te verstijven heb ik een paar maal een ritje met wat korte tussenstops gemaakt. Voor echte fotokuiers is het me te warm en dat is met vrijwel steeds dat toch 150 gram wegende Tens-apparaat aan een bandje rond mijn hals ook niets waard nu.

Tijdens één van die tussenstops heb ik wel ontdekt waar een groot deel van de insecten tegenwoordig zit … op en rond de boerderij blijkbaar …   😉

Ik sluit af met het relatief koel aandoende beeld van een foeragerende lepelaar in de Jan Durkspolder. Een groot deel van de plaatselijke kolonie liet zich daar vanuit de grote vogelkijkhut goed bekijken …

Zo, en nu duik ik met het oog op de naderende hittegolf mijn hangmat weer in, want mijn zomerstop zal zeker nog een week voortduren. Tot een uur of drie lekker in de schaduw met Radio Tour en als het daarna op het terras te zonnig en te warm wordt, nestel ik me in de nog steeds relatief koele woonkamer lekker voor de Tour op tv. Want wat is het spannend en wat kan het nog mooi worden …

Tot later, blijf koel.

Een zacht deinende rozenkever

‘Het tilt nog altijd niet op van de insecten in ons tuintje’, om maar eens een goed frisisme te gebruiken. Liggend in de hangmat heeft dat zo zijn voordelen, want daar ben ik deze week nog niet één keer gestoord door een insect. En ook in huis hebben we nog geen last gehad van gezoem of ander hinderlijk gedrag van insecten. Maar dat ik in de tuin echt mijn best moet doen om wat voor de lens te krijgen, stoort me wel …

Deze Johanneskever – ook wel rozenkever genoemd – leek zich op zoek naar wat verkoeling op een warme dag te hebben vastgehaakt aan een blad, dat zacht deinend boven de rand van de vijver hing. Of dat nou zo’n handig plekje was, betwijfelde ik, want het zijn allerminst behendige insecten, die meer schuifelen dan lopen. Die twijfel bleek overbodig, want korte tijd later vloog hij weg …

Skywatch Friday 430

Ruim een week lang was er geen wolkje aan de lucht. Die strak blauwe lucht vormde woensdag een mooi decor voor de hommel die een bezoekje bracht aan de kamperfoelie …

For over a week there was no cloud in the sky. The clear blue sky was a nice setting for the bumblebee who paid a visit to the honeysuckle on Tuesday …

Woensdag verschenen er in de loop van de middag Cirrocumulus of schapenwolkjes aan het firmament. Vaak is dit een voorteken van een (tijdelijke) weersverandering, gisteren was het dan ook grijs en bewolkt …

Wednesday afternoon Cirrocumulus or sheep clouds appeared in the firmament. Often that is a sign of a (temporary) weather change, and yesterday it was indeed gray and cloudy …

Het was inderdaad een tijdelijk dipje, vandaag schijnt de zon weer volop.   🙂

It was indeed a temporary dip, today the sun is shining again. 🙂

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Een hommel bij de lavendel

Sinds de lavendel in één van de bakken op het terras volop staat te pronken met zijn paarse kleuren, wordt er zo af en toe weer eens een hommel of een bij gelokt door de lekkere geuren…

Met de camera voor het grijpen op het tafeltje naast me en goed zicht op de bak met lavendel aan de andere kant van mijn stoel ben ik er met een bakje koffie eens lekker voor gaan zitten …

Ik hoefde niet eens zo lang te wachten, een zacht ronkend geluid kondigde al snel de komst van een snoepend insect aan, waarvan ik denk dat het een akkerhommel is …

Die kan ik in ieder geval weer afvinken. Dan is het wachten nu op een gelegenheid om weer eens een foto van een vlinder te kunnen maken in ons tuintje …

Facetogen in beeld

Vorige week was er op een zonnig moment dan toch eindelijk weer een insect bereid om even voor me te poseren. Nu heb ik eerlijk gezegd liever een ander insect voor de lens dan zo’n ordinaire huis-, tuin- en keukenvlieg, maar ook in de fotografie moet je nu eenmaal de tering naar de nering zetten …

De vlieg – hij lijkt nog het meest op een dambordvlieg – zat op de grijze afvalcontainer waar ik mijn camera mooi op kon laten rusten. Omdat hij bovendien heel gewillig bleef zitten kon ik hem mooi scherp in beeld brengen …

Wat zijn ’t van dichtbij een vreemde monstertjes, hè. Die grote oogbollen, die bestaan uit duizenden facetjes. In feite zijn het allemaal individuele zeshoekige oogjes die ieder een lensje hebben. En dan dat slordige hechtwerk waarmee de linker- en rechterhelft van het kopje bijeen lijken te worden gehouden … wonderlijk …

Een grappig groen nimfje

Je hoort mij niet zeggen dat ons tuintje al jarenlang een paradijs is voor vlinders, bijen en andere insecten, daarvoor is het er vooral vanwege de hazelaar te donker. Desondanks heb ik er de afgelopen jaar heel wat insecten kunnen kieken. Maar dit jaar is het echt waardeloos. Ik moet echt op zoek naar insecten, en meestal is zo’n zoektocht nog vruchteloos ook …

Vaste gasten zijn vrijwel ieder jaar de grappige, groene nimfjes van de struiksprinkhaan. Voorgaande jaren kon ik vaak meerdere exemplaren fotograferen op de papavers of de gele lis. De afgelopen weken heb ik verschillende keren een vergeefs rondje door de tuin gemaakt om naar ze uit te kijken …

Terwijl ik onlangs bij de vijver op het terras zat, zag ik vlak bij mijn stoel iets traag bewegen op een blad. Mijn belangstelling was meteen gewekt … jawel, het was een nimfje van de struiksprinkhaan. Eindelijk! Dat kon in feite maar één ding betekenen: dit beestje was voor de verandering nu eens op zoek gegaan naar mij …  🙂