Groene schildwants in wintertenue

Begin maart liet ik hier al een paar foto’s zien van het eerste insect, dat ik op 20 januari had gekiekt op het compostvat achter in de tuin. Het was een groene schildwants in zomertenue. Mogelijk was hij als gevolg van de zachte winter van slag geraakt, waardoor hij al erg vroeg in het jaar groen was. ’s Zomers zijn ze normaal gesproken groen en voordat ze in winterslaap gaan, krijgen ze een bruine tint …

Vijf weken later, we schrijven dan 25 februari, zag ik weer een schildwants over dat compostvat kruipen. Ditmaal ging het om een bruin exemplaar. Dan zou het dus een groene schildwants in wintertenue zijn. Zo te zien, begint hij aan de randen van de schildjes met het voorjaar in aantocht intussen weer groen te kleuren …

En dan nog een nieuwtje uit de categorie ‘Grote vogels’: Mevrouw zeearend heeft haar eerste ei gelegd …  🙂

Het eerste insect

Het eerste insect dat zich dit jaar voor de macrolens van mijn camera meldde, was een groene schildwants

Nauwelijks merkbaar vielen er die middag wat kleine regendruppels. De eerste sneeuw die vier dagen eerder was gevallen, was al lang weer verdwenen en vergeten, toen ik deze wants over het compostvat zag trippelen …

Met ruim 9 ºC op de thermometer was het zelfs een stuk warmer dan gisteren en vandaag. Niet zo gek dus, dat hij zijn zomertenue al had aangetrokken. Maar toch wel een vergissing, lijkt me …

Tuinvaria – fauna

Na de bloemen van gisteren zijn vandaag de insecten aan de beurt, die ik de laatste dagen in de tuin heb aangetroffen. Om te beginnen een lieveheersbeestje dat een gerieflijk slaapplekje had gevonden …

Deze groene schildwants maakte maandagmiddag een ommetje over het glaswerk van de schuifpui. Wat een geluk dat de glazenwasser net was geweest …

Gistermiddag zag ik ineens een struiksprinkhaan in de hoek op het kozijn van de schuifpui zitten …

Rond half september zat de onderstaande vlinder op de hordeur van diezelfde schuifpui. ik denk dat het een buxusmot is.  Blijkbaar heeft die schuifpui toch iets aantrekkelijks voor insecten …

Mieren verslepen en slopen een rozenkever

Rozenkevers of Johanneskevers zijn enorm onhandige sukkels. Ze vliegen domweg overal tegenaan en landen waar het ze maar uitkomt. Vooral dat laatste is niet altijd even handig. De afgelopen tijd heb ik al meerdere exemplaren zien verdrinken in de vijver, nadat ze op de krabbenscheer waren gaan zitten en vervolgens in het water vielen …

Zelfs gewoon lopen levert al problemen voor ze op, volgens mij. En dat is ook niet zo gek als je naar die vreemd gevormde pootjes kijkt. Ergens aan gaan hangen gaat ze waarschijnlijk makkelijker af dan een stukje lopen. Onlangs lag er zo’n sukkelaar op zijn rug op het terras. Vermoedelijk was het hem niet gelukt om weer op zijn pootjes terecht te komen …

Toen ik vanuit een ooghoek op enig moment zag dat hij in beweging leek te komen, werd mijn aandacht getrokken. Een cohort mieren begon de rozenkever vlak voor mijn camera te verslepen en te slopen. En net als bij onze vleesverwerkende industrie was er ook bij die van de mieren geen moment sprake van afstand houden …

Op zoek naar insecten

Voordat Jetske en ik elkaar bij de pluizenbollen van de paardenbloemen weer tegen het lijf liepen, tipte zij me over het fluitenkruid langs het pad naar de dobbe. Jetske had daar wat waterjuffers voor de lens gehad …

Die waterjuffers waren kennelijk gevlogen tegen de tijd dat ik daar even rond keek. De mooie witte schermbloemen waren leeg en ze bleven leeg. Helemaal vruchteloos was mijn zoektocht echter niet. Op een bramenstruik zag ik een bloedcicade lopen. De doornen weerhielden me ervan om hem beeldvullend in beeld te krijgen …

Jetske had intussen blijkbaar aan de zuidkant weer wat gevonden. Ze was vast niet voor niks weer in het gras naast het pad neergeknield …

Ik richtte mijn aandacht eerst nog even op een boterbloem met een spuugbeestje. Ik kan er niks aan doen, maar zodra ik het schuim van een spuugbeestje zie, moet ik onwillekeurig denken aan “Het spuugbeestje in de achtertuin van Jan Wolkers”

Omdat ik een spuugbeestje uiteindelijk toch minder interessant vind dan Jan Wolkers, voegde ik me al snel weer bij mijn fotomaatje. Zij bleek druk bezig te zijn om een Sint Jacobsvlinder te portretteren. We zijn gewend om dergelijke vondsten met elkaar te delen, maar zekerheidshalve probeer ik op zo’n moment vaak al een paar foto’s te maken, voordat Jetske plaats voor me maakt. Dat bleek in dit geval maar goed te zijn ook, want amper twee tellen later vloog de bijzondere vlinder op om vrijwel meteen uit beeld te verdwijnen …

Een zweefvlieg op de dotter

Veel insecten laten zich tot dusver nog niet zien in onze tuin. Maar als ze er zijn, verwen ik ze graag …

Toen er onlangs een zweefvlieg op de dotterbloem ging zitten, heb ik die beloond met een kleine portretserie …