Met een vlieg op ’n bankje

Hoewel ik geen hoge verwachtingen had van mijn kuier in het Weinterper Skar, was het me bepaald niet tegengevallen …


Dat had natuurlijk te maken met het uitzonderlijk mooie novemberweer, maar ook met de nieuwe ontwikkelingen zoals de omgewaaide bomen en de verbossing …


Maar het was ook wel bijzonder om te ontdekken, dat de insecten weer lekker meewerkten aan een paar korte fotosessies. Eerst waren dat de libellen en het lieveheersbeestje bij de dobbe, en hier op het tweede bankje lieten libellen en strontvliegen zich mooi zien …

Het was mooi geweest. Ik stond op en zette nu echt koers naar de auto door bij de boom een stukje verderop rechtsaf te gaan …


Nog een snelle groet aan het paard van de buurvrouw van het Weinterper Skar, dat al jaren trouw zicht houdt op de parkeerplaats er tegenover …


Moe, maar zeker voldaan reed ik huiswaarts. Die avond sloeg het weer om, waarna er een paar regenachtige en donkere dagen volgden. Dat kwam mij wel goed uit, want na een paar flinke kuiers in de bossen rond Olterterp op maandag en deze wandeling in het Weinterper Skar, konden mijn benen wel een paar dagen rust gebruiken. 🙂

Weerzien met de dobbe

Voorbij de randwal kreeg ik de dobbe, zoals ik deze favoriete pingoruïne gemakshalve altijd noem, in beeld. Hoe voorzichtig ik ook liep, een attente reiger had me alweer opgemerkt en vloog krijsend en krassend op …


Enige tijd geleden heb ik hier al eens beschreven hoe pingoruïnes tijdens en na afloop van de laatste ijstijd ontstonden in onze omgeving. Onlangs heb ik er ook een 3:30 minuten durend filmpje over gevonden …

Nadat ik een kort verkennend kuiertje langs de waterkant had gemaakt, ben ik eens even lekker in het najaarszonnetje op het vertrouwde bankje gaan zitten. Op dat bankje heb ik in de loop der jaren meerdere prettige ontmoetingen gehad met juffers, libellen, kikkers en salamanders, die zich daar vaak mooi voor mijn camera lieten zien …


Gelukkig was er nog niets veranderd. Al snel kroop er een Aziatisch lieveheersbeestje over de rugleuning van het bankje mijn kant op. En het lieveheersbeestje was niet het enige insect dat op die mooie novembermiddag nog actief was. Heidelibellen vlogen af en aan en het duurde niet lang of er streek weer eentje op mijn linkermouw neer …

Mijn dag was alweer goed en daar konden ook de wandelaars, die wilden weten of er ook vis in dit water zat, niets meer aan veranderen. Ik heb ze naar waarheid geantwoord, dat ik het niet wist. “Ik zit nu eenmaal liever met mijn camera aan de waterkant dan met een hengel,” voegde ik eraan toe …


Nadat de mannen hun weg vervolgden ben ik nog even blijven zitten. Erg lang duurde dat overigens niet, het was dan wel mooi novemberweer, met ca. 12ºC was het toch wat te fris om er nog lang te blijven zitten …

Issus coleoptratus

Zoals ik hier gisteren al vertelde en toonde, heb ik de laatste twee weken regelmatig even een wat foto’s van de verkleurende bladeren van de druif gemaakt. Zo ook vorige week zaterdagmiddag, maar toen zag ik nog wat anders dan alleen de bladeren. Op een van de bladeren zag ik een heel klein beestje kruipen …


Nadat ik er een paar foto’s van had gemaakt, ben ik m.b.v. Obsidentify en internet op zoek gegaan naar wat ik nu eigenlijk had gefotografeerd. Het lijkt te gaan om de Issus coleoptratus, een algemeen voorkomend insect van amper 5 mm, dat ook in onze tuin schijnt te leven leeft van de sappen van planten. Hoe algemeen voorkomend ook, hij heeft geen Nederlandse naam. Kijkend naar het ‘borsteltje’ aan de achterkant, gaat het hier om een nimf (een jong dier).

Voor geïnteresseerden: veel meer informatie en vooral prachtige macro’s van dit beestje kun je hier vinden: ‘Een dinosaurus gespot in Schiedam …’

Heidelibel met ’n verrassing

Na mijn rondgang door de parktuin van Huize Olterterp heb ik via landelijke wegen een ritje gemaakt naar de Alde Ie. Dat is voor auto’s een doodlopend weggetje waar aan het eind een oud en verweerd bankje staat (Google Maps). Terwijl ik ging zitten om me in de zon te nestelen, zag ik een libel wegvliegen …


Zoals veel libellen gewoon zijn om steeds op het zelfde plekje terug te keren, was dat met deze heidelibel gelukkig ook het geval. En elke keer gaf hij mij de kans om een paar foto’s te maken …

Zo ging dat een tijdje door. We hadden het best gezellig samen. Pas toen ik later op de middag de foto’s op de pc bekeek, zag ik dat de libel tussendoor kennelijk een cadeautje voor me had meegenomen. Er leek een heel klein beestje op de linkervleugel van de libel te zitten. Maar eh … wat is het eigenlijk? Kan het een bijna microscopisch kleine cicade zijn …?

Afijn, kijk maar even. Door erop te klikken kun je de foto vergroten tot 1920×1200 pixels …

De kruisspin en de zweefvlieg

Begin oktober liep ik met het mooie weer ’s ochtends in de tuin een paar keer vol in een spinnenweb. Dat verveelde al snel, daarom begon ik me op dag drie eigen te maken om eerst vanuit de deuropening eens goed om me heen te kijken, voordat ik naar buiten liep …


Zo kwam het, dat ik die dag meteen actie zag in een web bij de pergola en de klimop. De eigenaar/bouwer van het web deed verwoede pogingen om een in ’t web hangende zweefvlieg in te pakken. Dat viel duidelijk niet mee …

De zweefvlieg verzette zich uit alle macht. Heftig spartelend wist hij de kruisspin uit zijn buurt te houden. Er restte de spin weinig anders dan zich maar terug te trekken in het centrum van zijn web. Waarschijnlijk hoopte hij, dat de zweefvlieg zich vast zou draaien in het met zoveel zorg en aandacht gesponnen web …


De zweefvlieg bleef intussen spartelen en draaien. Ik kon op een bepaald moment nog net een foto maken, terwijl hij aan een laatste draadje bungelde. Een moment later had hij zich losgerukt …

Liever geen bloemen

Na de lange droge zomer van 2022 trof ik eind september op een mooie ochtend een pas gestorven wesp aan op de één van de terrastafels …


Tien jaar eerder had ik al eens een serie macrofoto’s gemaakt van een dronken wesp in close-up, nu kreeg ik de kans om dat met een dode wesp te doen …

De laatste foto kan worden vergroot door erop te klikken, zodat er gelegenheid is om afscheid kunt nemen. Dag wesp …

– liever geen bloemen –

Een wesp, wat vliegen en ’n hoornaar

Dat zul je altijd zien, zal ik eens een sappig peertje plukken, strooit een wesp weer roet in het eten …


Denkend aan het motto ‘leven en laten leven’ zag ik het beestje een holte van de peer in duiken. Hij mocht hem van mij hebben. Ik liep even naar een mooie volle peer aan de andere kant van het boompje. Daar greep ik echter ook mis, gelukkig wel in dit geval …

Aan de andere kant dook net een joekel van een hoornaar de al flink aangetaste peer in. Nou ben ik niet zo angstig aangelegd, ook niet als het om wespen en hoornaars gaat, maar je moet ze niet plagen of uitdagen, zeg ik altijd maar. Ik heb me dus maar beperkt tot het maken van een paar foto’s, waarna ik mijn weg vervolgd heb …