Mieren verslepen en slopen een rozenkever

Rozenkevers of Johanneskevers zijn enorm onhandige sukkels. Ze vliegen domweg overal tegenaan en landen waar het ze maar uitkomt. Vooral dat laatste is niet altijd even handig. De afgelopen tijd heb ik al meerdere exemplaren zien verdrinken in de vijver, nadat ze op de krabbenscheer waren gaan zitten en vervolgens in het water vielen …

Zelfs gewoon lopen levert al problemen voor ze op, volgens mij. En dat is ook niet zo gek als je naar die vreemd gevormde pootjes kijkt. Ergens aan gaan hangen gaat ze waarschijnlijk makkelijker af dan een stukje lopen. Onlangs lag er zo’n sukkelaar op zijn rug op het terras. Vermoedelijk was het hem niet gelukt om weer op zijn pootjes terecht te komen …

Toen ik vanuit een ooghoek op enig moment zag dat hij in beweging leek te komen, werd mijn aandacht getrokken. Een cohort mieren begon de rozenkever vlak voor mijn camera te verslepen en te slopen. En net als bij onze vleesverwerkende industrie was er ook bij die van de mieren geen moment sprake van afstand houden …

Op zoek naar insecten

Voordat Jetske en ik elkaar bij de pluizenbollen van de paardenbloemen weer tegen het lijf liepen, tipte zij me over het fluitenkruid langs het pad naar de dobbe. Jetske had daar wat waterjuffers voor de lens gehad …

Die waterjuffers waren kennelijk gevlogen tegen de tijd dat ik daar even rond keek. De mooie witte schermbloemen waren leeg en ze bleven leeg. Helemaal vruchteloos was mijn zoektocht echter niet. Op een bramenstruik zag ik een bloedcicade lopen. De doornen weerhielden me ervan om hem beeldvullend in beeld te krijgen …

Jetske had intussen blijkbaar aan de zuidkant weer wat gevonden. Ze was vast niet voor niks weer in het gras naast het pad neergeknield …

Ik richtte mijn aandacht eerst nog even op een boterbloem met een spuugbeestje. Ik kan er niks aan doen, maar zodra ik het schuim van een spuugbeestje zie, moet ik onwillekeurig denken aan “Het spuugbeestje in de achtertuin van Jan Wolkers”

Omdat ik een spuugbeestje uiteindelijk toch minder interessant vind dan Jan Wolkers, voegde ik me al snel weer bij mijn fotomaatje. Zij bleek druk bezig te zijn om een Sint Jacobsvlinder te portretteren. We zijn gewend om dergelijke vondsten met elkaar te delen, maar zekerheidshalve probeer ik op zo’n moment vaak al een paar foto’s te maken, voordat Jetske plaats voor me maakt. Dat bleek in dit geval maar goed te zijn ook, want amper twee tellen later vloog de bijzondere vlinder op om vrijwel meteen uit beeld te verdwijnen …

Een zweefvlieg op de dotter

Veel insecten laten zich tot dusver nog niet zien in onze tuin. Maar als ze er zijn, verwen ik ze graag …

Toen er onlangs een zweefvlieg op de dotterbloem ging zitten, heb ik die beloond met een kleine portretserie …

 

De eerste wesp van 2020

Toen ik zaterdag aan het eind van de ochtend een van mijn dagelijkse kuiertjes door de tuin maakte, zag ik tot mijn verwondering een grote wesp op het terras zitten. Nu weet ik wel dat de natuur in alle opzichten vroeg ontwaakt na afloop van de winter die de naam winter niet waard was, maar een wesp die begin maart op het terras rondscharrelt, dat is wel erg vroeg …

Snel maakte ik een paar foto’s met de standaardlens. In de hoop dat ze nog even zou blijven zitten, ben ik daarna snel even naar binnen gegaan om de de macro-voorzetlens te pakken. Een wesp die zo vroeg in het jaar op pad gaat, dat kan volgens mij alleen een koningin zijn. En dat vraagt natuurlijk toch even om een staatsieportret. Mogelijk heeft ze ‘overwinterd’ in ons fietsenhokje Terug buiten kreeg ik nog net genoeg tijd om nog een paar foto’s te maken. Daarna vloog ze op …

Ik weet dat er onder mijn volgers mensen zitten die een wesp het liefst meteen doodslaan of -trappen. Dat zal ik bij een wesp alleen in geval van nood doen. Wespen kunnen aan het eind van de zomer af en toe wat lastig zijn, maar het zijn toch vooral nuttige beestjes, die onderdeel uitmaken van de natuurlijke reinigingsdienst. Deze koningin kreeg van mij daarom natuurlijk de kans om haar vleugels uit te slaan, zodat ze op zoek kon gaan naar een plekje waar ze kan beginnen met de bouw van een nest …

UPDATE:

Op foto 1, 2, 4 en 5 zie je de wesp die zaterdag op ons terras zat. Via Twitter heb ik zojuist bijgeleerd dat het hier om de Franse veldwesp gaat. Wespen van deze soort zijn heel zachtaardig en niet in onze zoetigheden geïnteresseerd, zo is mij verteld. Hij is te herkennen aan zijn oranje gekleurde antennes.

De close-up in het midden komt uit mijn archief. De wesp van zaterdag vloog namelijk net te vroeg weg om hem frontaal te kunnen kieken. Dit is de gewone wesp of limonadewesp. Hij heeft zwarte antennes.

Bladluizen op Brexitdag

Het heeft even geduurd, maar nu zijn de Britten formeel dan toch eindelijk uit de Europese Unie gestapt. Het is jammer, maar het is niet anders. Ik kan er op dit moment niet om treuren, want laten we eerlijk zijn, de Britten waren vaak toch wel dwarsliggers binnen de EU. We kunnen nu alleen maar hopen, dat er dit jaar in ieders belang goede afspraken voor de toekomst gemaakt kunnen worden, zodat we in elk geval als goede buren verder kunnen gaan …

Gelijktijdig met de Brexit lijkt het voorjaar zijn intrede in ons tuintje te hebben gedaan. De eerste sneeuwklokjes komen met hun tere witte bloemkelkjes fier opgericht vanuit de donkerste hoekjes naar boven. Op naar het licht!
In een poging om het grijs van de laatste tijd te doorbreken, vertonen de eerste krokussen hun kleur ook sinds gisteren. Toen ik de onderstaande foto gistermiddag op de pc bekeek, zag ik dat er iets op de één van de krokussen zat. Dat vroeg om nader onderzoek …

En dus ben ik meteen weer even naar buiten gegaan, nu met de macro-voorzetlens op de camera. Wat ik al vermoedde, bleek inderdaad het geval te zijn. Je maakt de gekste dingen mee in de winter van 2019-2020, er trippelden bladluizen op de krokus rond. Maar ja, met een gemiddelde temperatuur in januari van  5,4 ºC tegen normaal 2,2 ºC over de periode 1971-2000 is het voor de insectenwereld een lekker wintertje, neem ik aan  …