Zomer aan de Leijen

Een telefoontje komt onderweg maar zelden gelegen. A belde vorige week precies op het juiste moment, ik was net uit de auto gestapt om een kuiertje te maken bij de Leijen. Terwijl ik vanaf het amper 10 meter verderop staande bankje zicht had op de trots van de Tike, hebben we enige tijd genoeglijk zitten bijpraten …

Daarna was het tijd om in beweging te komen en de korte kuier naar de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ te maken …

Het paadje werd links en rechts omzoomd door een keur aan bloemen. De bloem van één van de gele lissen werd goed bewaakt door een soldaatje …

Het meertje lag er stil en verlaten bij. In één van de bomen midden in het water zat een aalscholver. Omdat hij net op het randje van het bereik van mijn camera zat, kon ik daar verder niet veel mee …

Een fuut dobberde rustig aan de kijkhut voorbij zonder mij ook maar een blik waardig te keuren. Een futendansje zoals twee jaar eerder op dezelfde plek, zat er helaas niet in. Saai, hoor …

Nog dichterbij was het wateroppervlak goeddeels bedekt met bloemen en bladeren van de waterlelie. Op het eerste gezicht een mooi beeld …

Als ik wat verder inzoom, ziet het er echter een stukje minder mooi uit. Het warme weer van de laatste weken is een katalysator voor algengroei. Het zal niet lang meer duren voordat de eerste zwemverboden i.v.m. blauwalg worden afgekondigd, vrees ik …

De zwevende glazen bol

Ik neem jullie even mee terug naar vrijdag 4 juni. Op die warme dag zweefde er hier een glazen bol door de tuin. Nadat hij enige tijd had rond gezweefd en zo ongeveer alle hoeken en gaten had aangedaan, landde hij te midden van de bloemen op het heuveltje zachtjes in het vogelbadje …

Daar dobberde hij een tijdlang zachtjes rond. Bijzonder om te zien hoe hij het water nauwelijks in beweging bracht. Een paar bloemetjes van de grote muur leken uit pure bewondering een buiging te maken voor die vreemde bol …

Zodra hij uitgebadderd was, verhief hij zich uit het water om terug te keren naar het punt waar hij aan zijn rondreis was begonnen … het statief van mijn camera …

Peter Grey vroeg zich af hoe het kan dat die bol zweeft. Ik kon het niet laten om te antwoorden, dat dat de magie van de digitale fotografie is. En dat is ook zeker niet gelogen. Maar ik heb er ook bij gezegd, dat ik de magie nog wel eens zou onthullen. Vandaag is het zo ver …

De truc is verrassend simpel. Je legt de bol op zijn glazen voetje op een camerastatief of een ander vast punt. Daarna maak je vanuit verschillende standpunten en met meer of minder zoom een aantal foto’s. Om de bol op een bepaalde foto te laten ‘zweven’, open je hem in Photoshop of een andere fotobewerkingsprogrmma. Dan selecteer je de bol in Photoshop. Nadat je de selectie vervolgens hebt omgekeerd, kun je het statief en het glazen voetje (foto linksonder) wegwerken met de kloonstempel. En rechtsonder zie je het uiteindelijk resultaat …

Stekeligheden

Ken je dat …? Dat je naar een vogelkijkhut loopt …

… en dat dit het eerste is wat je ziet, wanneer je naar binnen stapt …?

… en dat er dan ook nog eens een soort van muggenvitrage voor de kijkopeningen heen en weer wappert …?

Ik denk dan: morgen maar weer gewoon thuis vogels kijken.

Vuurjuffers in actie

Gisteren heb ik mijn camera gericht op een paar objecten op grote afstand van de aarde, de maan op zo’n 384.954 kilometer en de zon op ruim 149 miljoen kilometer afstand. Voor de foto’s van vandaag blijf ik dichter bij huis …

Mede dankzij het nieuwe zonnescherm is het met dit weer een groot deel van de dag goed toeven op het terras. Toen ik er maandagmiddag zat, zag ik een vuurjuffer aan de achterkant van de vijver neerstrijken …

Niet veel later waren er twee vuurjuffers bezig met een workout op het blad van de waterlelie. Als het een beetje meezit, hebben we volgend jaar dus niet alleen jonge merels, maar ook uitsluipende juffertjes in de tuin … 😉

De eclips in 12 foto’s

Terwijl ik vanmorgen aan de koffie zat, bedacht ik me dat ik zou kunnen proberen om het zonnefilter, dat ik ooit voor mijn oude camera had gemaakt, voorzichtig te demonteren en het dan provisorisch op mijn huidige camera te bevestigen. Veel meer dan op aluminiumfolie lijkend materiaal is zo’n zonnefilter namelijk niet. Je moet het alleen heel voorzichtig behandelen.

Nadat ik het filter voorzichtig had losgemaakt van de oude houder, heb ik het uiteindelijk verrassend simpel met de zonnekap van mijn camera op de lens vast kunnen zetten. Om 11:30 uur was ik klaar, net te laat om het eerste contact op foto vast te kunnen leggen …

Er lekte weliswaar nog wat licht langs de rand, maar ik heb de gedeeltelijke zonsverduistering toch heel aardig vast kunnen leggen vanuit de tuin. In twaalf foto’s zie je hieronder met 65 x zoom het verloop van 11:31 uur tot 13:33 uur. Echt spectaculair was het niet, daarvoor was het een te kleine eclips. Ik vind het vooral jammer dat er op dit moment geen grote zonnevlekken op de zon te zien zijn. Maar hoe dan ook, ik kan hem wel weer afvinken ... 🙂

Extra editie – eclips!

Even een extra berichtje …

Zou ik toch bijna vergeten om jullie even te herinneren aan de gedeeltelijke zonsverduistering die we morgen (donderdag 10 juni) tussen 11:19 en 13:31 uur vanuit België en Nederland kunnen zien. Zelf vind ik zo’n moment waarop de maan precies tussen de aarde en de zon doorschuift altijd wel iets bijzonders hebben.

De meest bijzondere zonsverduistering die ik heb meegemaakt, was de volledige eclips op 11 augustus 1999. Hoewel Aafje en ik nog maar enkele dagen terug waren van vakantie in Frankrijk, zijn we speciaal voor die eclips nog een dagje heen en weer gereden naar Laon. Met uiterst onzekere weersverwachtingen maakten wij een verkeerde keuze. De zon ging daar vrijwel de hele ochtend schuil achter een dik wolkendek. Pas vlak na het moment van de totale verduisteringsfase begon de lucht op te breken …

De mooiste gedeeltelijke zonsverduistering waar ik bij ben geweest, was op 31 mei 2003. Die ochtend was de zon rond zonsopkomst voor 90% verduisterd. Voor die gelegenheid ben ik midden in de nacht naar het Wad bij Paesens-Moddergat gereden. Het was sprookjesachtig mooi om de zon in dat bijzondere decor op te zien komen alsof het de maan was. Net als twee andere fotografen die een stukje verderop stonden, heb ik er ademloos naar staan kijken …

De derde gedeeltelijke zonsverduistering was op 3 oktober 2005. Op die stralende herfstdag ben ik samen met Aafje naar de poldermolen De Veenhoop gereden. Daar hebben we met koffie en broodjes zitten genieten van de gedeeltelijk eclips en het landschap om ons heen. Als toetje kregen we een mooie bijzon voorgeschoteld …

Dan de verduistering van morgen. Tijdens het maximum van de eclips, om 12:23 uur, zal 29% van de diameter van de zon, ofwel 17% van haar oppervlakte, bedekt zijn door de maan. Het zal er niet donker van worden, zoals dat tijdens de volledige eclips van 1999 in Frankrijk wel het geval was. Toch wordt gewaarschuwd voor energietekorten, vanwege de tijdelijke daling van de productie van zonnepanelen midden op de dag.

De kans om er iets van te kunnen zien, is in ieder geval groot. Dankzij een hogedrukgebied boven onze omgeving is het vrij zonnig. Vooral in het noorden en oosten komen ook wat stapelwolken voor, maar daar kwam de zon de afgelopen dagen snel doorheen. Dus daar reken ik voor morgen ook op …

Tot slot nog enkele waarschuwing & kijktips …

Minder zonlicht betekent niet dat je zomaar naar de zon kunt kijken. Heb je geen telescoop of camera met een speciale zonnefilter op? Geen probleem. Er zijn veel mogelijkheden om de gedeeltelijke zonsverduistering op 10 juni 2021 op een veilige manier te bekijken.

  1. Schaf een eclipsbril aan. Deze brillen zijn gemaakt met een speciale filter om veilig naar de zon te kijken. Gebruik geen oud brilletje, want die kunnen beschadigd zijn. Deze zijn te koop bij onder andere www.eclipsbrillen.nl.
  2. Gebruik een stuk lasglas. Bij gebrek aan een eclipsbril kun je ook een stuk goedgekeurd lasglas gebruiken. Dit is wel te verkrijgen bij de betere ijzerwarenhandel.
  3. Maak een gaatjescamera. Een gaatjescamera (pdf) is eenvoudig zelf te maken. Doordat het licht geprojecteerd wordt, kijk je niet rechtstreeks in de zon.
  4. Gebruik een vergiet. Geen zin om te knutselen? Een metalen vergiet met ronde gaten werkt volgens hetzelfde principe als een gaatjescamera. Elk gaatje projecteert een beeld van de zon op de grond. Zo heb je tientallen kleine beelden van de zonsverduistering!
  5. Kijk een livestream. Ga bijvoorbeeld naar een livestream van een van de Nederlandse universiteiten (zie hieronder voor details).
  6. En dan nog even dit … Als de sensor van je camera je lief is, maak dan geen foto’s zonder geschikt filter voor de lens.

Bronnen: waarnemen.com en astronomie.nl

De mussencreche

De uitgebreide daksessie, die ik hier gisteren liet zien, heeft een mooi nestje tot gevolg gehad. Dat werd een maand later duidelijk. Eind mei, begin juni leek onze tuin af en toe wel een mussencreche …

De jongen voelden zich duidelijk meteen thuis in onze tuin. Ze maakten dartel gebruik van de speeltoestellen, zoals hieronder de oude druivenstam. Daar leek al meteen het musje over te worden geoefend …

Het voederhoekje was favoriet. Al dat spelen maakt hongerig, en dan is het fijn als je af en toe een extra hapje krijgt toegestopt van pa of ma …

En dat bijvoeren ging door tot op de speeltoestellen. Het tweetal hieronder voerde een steile wand act op, terwijl ze zich vastklampten aan de lisdoddes van cortenstaal …

Maar al snel gingen de jongen ook zelf op zoek naar voedsel. Nu de grote muur bijna is uitgebloeid, lijken de musjes die uitgebloeide bloemetjes wel lekker te vinden …