Reiger loopt juveniel hapje mis

Het lijkt al heel wat, die juveniele meerkoet, maar hij is nog steeds niet veilig. Terwijl hij woensdagavond met pa of ma langs een rietkraag op zoek was naar voedsel en/of nestmateriaal, verscheen er plotseling een blauwe reiger die het tweetal in de smiezen had. De volwassen meerkoet nam een dreigende houding aan en stelde zich op tussen de reiger en de juveniele meerkoet …

Het jong verdween een stukje verderop in de rietkraag op de plek waar vermoedelijk door het ouderpaar aan een nieuw nest voor de tweede wordt gewerkt. Na een korte, maar felle schermutseling tussen de meerkoet en de reiger, hief de laatste de kop op om vervolgens zijn heil elders te zoeken …

Elke pas zorgvuldig overwegend, kwam de reiger langzaam maar zeker, stapje voor stapje onze kant op. Enkele malen deed hij een poging om een visje te verschalken, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij uiteindelijk met lege maag weg vloog om zijn geluk elders te proberen …

En de juveniele meerkoet …, die had weer een dag overleefd.

Een juveniele meerkoet

Een maand geleden had een bezorgd paar meerkoeten het druk om hun zes kuikens te voeden en te beschermen tegen alles wat ze maar zou kunnen bedreigen …

Van die zes kleine kuikentjes met hun rode koppies is nog maar één exemplaar over. De andere vijf zullen ten prooi zijn gevallen aan ratten, kraaien, snoeken, reigers of weet ik wat voor dieren. Alleen deze pluizige, maar intussen wel waterafstotende juveniel rest nog …

De hele dag zwemt hij luid en klaaglijk tetterend achter één van zijn ouders aan …

Omdat hij intussen al aardig zijn eigen voedsel bijeen weet te scharrelen, trekken zijn ouders zich niet altijd evenveel van de jongeling aan. Volgens mij hebben ze ’t alweer razend druk met de bouw van een nest voor de tweede leg …

Zes jonge meerkoetjes

In één van de eerste logjes over de meivakantie vertelde ik al dat we vanuit huis en vanaf ’t terras zicht hadden op het nest van een koppeltje meerkoeten. Op de derde dag van ons verblijf kreeg ik voor het eerst de jonkies te zien …

Sommige mensen vinden het oerlelijke beestjes, anderen vinden ze prachtig. Ik behoor tot de laatste categorie. Elk jaar kijk ik er weer naar uit om die guitige, roodzwarte koppies met hun gele piekhaartjes te kunnen fotograferen. Dat lukt het ene jaar beter dan het andere, spreekt voor zich dat het dit jaar een cadeautje was om een week lang zicht op het nest en de jonkies te hebben … 🙂

Toen het ouderpaar korte tijd later het nest even had verlaten, kreeg ik kans om de jonkies te tellen, omdat ze als op commando in de rijtje alle zes het water opzochten …

Dat leek toch niet helemaal de bedoeling te zijn, geloof ik. Al snel was één van de ouders terug op het nest, waarna de jongen zo te zien te horen kregen om zich ten spoedigste weer te melden op de thuisbasis …

Terwijl ik vanaf het dakterras intussen had gezien dat er nog één ei in het nest lag, meldde ook het laatste jonkie zich onder toeziende blik van pa of ma weer op het nest …

Met in ieder geval regelmatig een aantal overvliegende kauwen die de buurt onveilig maakten, hielden de ouders hun kroost de eerste dagen zoveel mogelijk op of in de directe omgeving van het nest …

Voor het ouderpaar was er een drukke tijd aangebroken, voortdurend waren ze bezig met de aanvoer van het broodnodige voedsel voor de jonkies, het leek niet aan te slepen …

Zwemmende passanten

We hadden wel weer alle geluk van de wereld. Net als vorig tijdens onze vakantie op Terschelling werd het ook nu weer prachtig zomers weer. Al op dag twee was het mogelijk om in de luwte van het huis lekker in de zon te zitten. En dan blijkt dat er niet alleen in de verte van alles te zien is, maar dat er ook dichtbij in alle rust van alles gebeurt …

Regelmatig zwom één van de meerkoeten voorbij, op zoek naar wat lekkers voor zichzelf en de partner …

Een wat treurig ogende fuut, die zonder partner door het leven leek te gaan, kwam ook enkele malen voorbij …

En dan was er nog de stoere woerd, die we later in de week nog eens te zien krijgen, maar dan wat minder fraai …

Tot slot zou ik nog bijna de school vissen vergeten, die ik enkele malen voorbij zag zwemmen, terwijl ik lekker op de steiger zat …

In een andere wereld

Terwijl Aafje met Oskar aan de wandel ging, besloot ik het hogerop te zoeken om de omgeving weer eens in ogenschouw te nemen vanaf het dakterras …

Even voor alle duidelijkheid: als wij op Oskar passen wanneer de kinderen op vakantie zijn, dan logeert Oskar niet bij ons, maar wij logeren bij Oskar, zodat we ook meteen op het huis kunnen passen …

Wij zijn altijd tevreden geweest met ons tuintje van 5 bij 10 in Drachten, maar tegen de weidsheid rondom het huis waar Tijmen en Pepijn sinds een jaar met hun ouders wonen, kan ons met schuttingen omgeven tuintje niet op …

Rondom grazige groene weiden waar boterbloemen welig tieren en koeien tevreden grazen, met daarboven het uitgestrekte blauwe firmament met alleen her en der wat witte pluizige wolkjes, wat wil een mens nog meer …?

Nou …, wat zou je denken van zicht op het nest van een broedende meerkoet als bonus …? En laat ik het maar vast verklappen: later in de week verschenen er 6 van die prachtige jonkies …

Meerkoet op ’t nest

Volgens mij is er in deze tijd van het jaar vrijwel geen sloot, vijver of plas waar geen meerkoeten (Fulica atra) broeden. Zo ook in de sloot die mij maandag scheidde van de ree in riet en ruigte …

Waar de frisgroene pompeblêden vanuit de diepte tevoorschijn kwamen, zat een antracietkleurige meerkoet op een voor meerkoetse begrippen tamelijk stevig en degelijk verankerd nest wat om zich heen te kijken …

De partner zwom een eind verderop langs de rietkraag, waarschijnlijk op zoek naar voedsel voor hem of haar …

Meerkoetjes als bijvangst

Er zijn van die dagen waarop de onderwerpen je bijna letterlijk komen aanwaaien. Bijna … maar je moet er nog wel even op uit om goed en ruim zicht te hebben, zoals bij de buien die donderdag over Fryslân werden geblazen. Daar heb ik in Skywatch Friday 302 al het één en ander van laten zien …





De scène met de jagende bruine kiekendief, die me die dag al voor twaalven ten deel viel, was een prachtige bonus. Toen ik een uur later de auto aan de kant van de weg had gezet om wat foto’s te maken van een bui die in de buurt van Pean over het land trok, kreeg ik nog een leuke bijvangst toegeworpen …





In de sloot naast de weg ontdekte ik een meerkoetengezin. Toen ik ze zag, was één van de ouders me al gepasseerd, de andere ouder durfde het met haar twee jonkies niet echt aan om bij me langs te zwemmen …





De kuikens werden door pa of ma naar de overkant van het slootje gedreven. Daar kropen ze ietwat moeizaam, maar toch verrassend snel de wal op om dekking te zoeken tussen het lange gras …





Enige tijd nadat ik me tactisch had teruggetr0kken tot bij de auto, zodat de meerkoeten rust kregen en ik nog wat foto’s van de buienlucht kon maken, verschenen de koddige beestjes met hun vuurrode koppies weer. Onder begeleiding van pa of ma zwommen ze aan me voorbij om zich een stuk verderop weer bij de andere meerkoet te voegen …





Mijn dag was toch al goed, want op zijn tijd ben ik gek op die zware buienluchten, maar zo’n kleine kleurige bijvangst geeft de dag nog net wat meer gloed. 🙂