Een juveniele meerkoet

Een maand geleden had een bezorgd paar meerkoeten het druk om hun zes kuikens te voeden en te beschermen tegen alles wat ze maar zou kunnen bedreigen …

Van die zes kleine kuikentjes met hun rode koppies is nog maar één exemplaar over. De andere vijf zullen ten prooi zijn gevallen aan ratten, kraaien, snoeken, reigers of weet ik wat voor dieren. Alleen deze pluizige, maar intussen wel waterafstotende juveniel rest nog …

De hele dag zwemt hij luid en klaaglijk tetterend achter één van zijn ouders aan …

Omdat hij intussen al aardig zijn eigen voedsel bijeen weet te scharrelen, trekken zijn ouders zich niet altijd evenveel van de jongeling aan. Volgens mij hebben ze ’t alweer razend druk met de bouw van een nest voor de tweede leg …

Zes jonge meerkoetjes

In één van de eerste logjes over de meivakantie vertelde ik al dat we vanuit huis en vanaf ’t terras zicht hadden op het nest van een koppeltje meerkoeten. Op de derde dag van ons verblijf kreeg ik voor het eerst de jonkies te zien …

Sommige mensen vinden het oerlelijke beestjes, anderen vinden ze prachtig. Ik behoor tot de laatste categorie. Elk jaar kijk ik er weer naar uit om die guitige, roodzwarte koppies met hun gele piekhaartjes te kunnen fotograferen. Dat lukt het ene jaar beter dan het andere, spreekt voor zich dat het dit jaar een cadeautje was om een week lang zicht op het nest en de jonkies te hebben … 🙂

Toen het ouderpaar korte tijd later het nest even had verlaten, kreeg ik kans om de jonkies te tellen, omdat ze als op commando in de rijtje alle zes het water opzochten …

Dat leek toch niet helemaal de bedoeling te zijn, geloof ik. Al snel was één van de ouders terug op het nest, waarna de jongen zo te zien te horen kregen om zich ten spoedigste weer te melden op de thuisbasis …

Terwijl ik vanaf het dakterras intussen had gezien dat er nog één ei in het nest lag, meldde ook het laatste jonkie zich onder toeziende blik van pa of ma weer op het nest …

Met in ieder geval regelmatig een aantal overvliegende kauwen die de buurt onveilig maakten, hielden de ouders hun kroost de eerste dagen zoveel mogelijk op of in de directe omgeving van het nest …

Voor het ouderpaar was er een drukke tijd aangebroken, voortdurend waren ze bezig met de aanvoer van het broodnodige voedsel voor de jonkies, het leek niet aan te slepen …

Meerkoet op ’t nest

Volgens mij is er in deze tijd van het jaar vrijwel geen sloot, vijver of plas waar geen meerkoeten (Fulica atra) broeden. Zo ook in de sloot die mij maandag scheidde van de ree in riet en ruigte …

Waar de frisgroene pompeblêden vanuit de diepte tevoorschijn kwamen, zat een antracietkleurige meerkoet op een voor meerkoetse begrippen tamelijk stevig en degelijk verankerd nest wat om zich heen te kijken …

De partner zwom een eind verderop langs de rietkraag, waarschijnlijk op zoek naar voedsel voor hem of haar …

Meerkoetjes als bijvangst

Er zijn van die dagen waarop de onderwerpen je bijna letterlijk komen aanwaaien. Bijna … maar je moet er nog wel even op uit om goed en ruim zicht te hebben, zoals bij de buien die donderdag over Fryslân werden geblazen. Daar heb ik in Skywatch Friday 302 al het één en ander van laten zien …





De scène met de jagende bruine kiekendief, die me die dag al voor twaalven ten deel viel, was een prachtige bonus. Toen ik een uur later de auto aan de kant van de weg had gezet om wat foto’s te maken van een bui die in de buurt van Pean over het land trok, kreeg ik nog een leuke bijvangst toegeworpen …





In de sloot naast de weg ontdekte ik een meerkoetengezin. Toen ik ze zag, was één van de ouders me al gepasseerd, de andere ouder durfde het met haar twee jonkies niet echt aan om bij me langs te zwemmen …





De kuikens werden door pa of ma naar de overkant van het slootje gedreven. Daar kropen ze ietwat moeizaam, maar toch verrassend snel de wal op om dekking te zoeken tussen het lange gras …





Enige tijd nadat ik me tactisch had teruggetr0kken tot bij de auto, zodat de meerkoeten rust kregen en ik nog wat foto’s van de buienlucht kon maken, verschenen de koddige beestjes met hun vuurrode koppies weer. Onder begeleiding van pa of ma zwommen ze aan me voorbij om zich een stuk verderop weer bij de andere meerkoet te voegen …





Mijn dag was toch al goed, want op zijn tijd ben ik gek op die zware buienluchten, maar zo’n kleine kleurige bijvangst geeft de dag nog net wat meer gloed. 🙂