Langzaam varen

Vanmorgen kreeg ik bij De Wilgen de kans om een mooie witte buizerd te fotograferen. Best kans dat het ‘de nieuwe witte van De Wilgen was’, maar dat zal ik wel nooit meer kunnen controleren. Mijn camera vertoonde kuren, waardoor alle elf foto’s die ik van hem maakte onscherp waren. En dat zou me helaas verderop tijdens de rit nog een paar maal overkomen. Inzoomen gaat nog goed, maar goed scherpstellen is er niet meer bij op enige afstand. Als gevolg daarvan heb ik – na wat nabewerking – maar één acceptabele foto van de buizerd overgehouden  …

Enige kilometers verderop werd mijn aandacht bij de buurtschap Pean getrokken door een bord dat daar aan de linkerkant van de oprit staat bij de gelijknamige zeilschool  …

Gelukkig kon ik dat bord nog net wel scherp in beeld krijgen: ‘ZEILSCHOOLZONE – LANGZAAM VAREN’. Christophe Meijer en zijn mensen hebben duidelijk gevoel voor humor, maar de boodschap is duidelijk. Pean telt naast de zeilschool amper meer dan een boerderij, enkele huizen en een paar woonboten. Met 132 slaapplaatsen en 122 beschikbare boten is dit in het seizoen verreweg het drukste deel van Pean …  😉

Skywatch Friday 399

Gisteren trokken er weer diverse buien over Fryslân, een kleine selectie …

Yesterday we’ve had several showers again, a small selection …













Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

 

Vrijdag de dertiende

Toen ik gisteren aan het eind van de ochtend tussen Goëngahuizen en Pean over de Peansterdyk reed, zag ik weer eens een bruine kiekendief over de oevers van de Botmar zweven. Een dag eerder had ik hem daar ook al gezien, en toen heb ik zelfs een paar foto’s van hem kunnen maken, maar omdat ik daar niet echt tevreden over was, besloot ik in de herkansing te gaan. Om het overige verkeer op de smalle weg niet te hinderen, zette ik de auto op de dam van één van de weilanden …









Dat was geen goed plan, want ik stond er nog geen vijf minuten, toen een grote tractor met een graswagen uitgerekend daar de weilanden in moest om gras van het land te halen. Er restte me niets anders dan te verkassen en de auto een stuk verderop in de berm te zetten. Toen ik achterom keek, zag ik de tractor over het pad het land in stuiven …









Terwijl de loonwerker aan het werk ging, richtte ik mijn blik weer op de oevers van de Botmar. De kiekendief was intussen in geen velden of wegen meer te zien, maar dat maakte de aanblik van het landschap niet minder mooi …









Toen ik korte tijd later de blik weer de andere kant op wendde, zag ik dat er in het weiland iets niet helemaal in de haak was. De loonwerker had een bocht iets te ruim genomen, waardoor de tractor gevaarlijk scheef boven een sloot hing. Ik lijk een abonnement hebben op dit soort taferelen in een weiland …









Er werd naarstig telefonisch overleg gevoerd om hulptroepen ter plekke te krijgen. Dat gaf mij de gelegenheid om mijn blik weer over de oevers van de Botmar te laten glijden. De kiekendief was weg en bleef weg, maar er hing nu wel een biddend torenvalkje boven het weiland met de hooibalen …









Amper vijf minuten later denderden er twee tractoren over het zandpad en door het weiland naar de plek des onheils. Daar werden de twee tractoren netjes vóór de vastgelopen tractor gemanoeuvreerd …









Enkele minuten later kwam de trein met veel geweld in beweging. Dat werd een aantal eenden wat te veel van het goede, verschrikt vlogen ze op om hun heil elders te zoeken …









Nadat de mannen nog even hadden staan bijpraten en ze blijkbaar hadden geconstateerd dat er geen schade was aan de graswagen en aan de koppeling waarmee hij aan de tractor was verbonden, ging ieder weer zijns weegs …









De bruine kiekendief kreeg ik niet meer te zien, maar ten afscheid van deze scène trippelde er nog wel even een witte kwikstaart voorbij. Al met al was het voor vrijdag de dertiende toch geen slechte start …   🙂








Eendengezin gaat te water

In de buurt van Pean stond vorige week een lam zo mooi aan de waterkant dat ik wel even moest stoppen om een foto te maken …





Terwijl ik de foto maakte, zag ik een moedereend met drie jongen vanuit het weiland naar de sloot lopen …





Onder het toeziend oog van het lam hingen de eenden gevieren te water voor een zwemtochtje …





Even kreeg ik de jongen alleen voor de lens …





Moeder voegde zich al snel weer bij haar kroost, want met een fotograaf op de wal kun je maar niet voorzichtig genoeg zijn …





Niet veel later verdween het hele gezin in een dwarssloot uit beeld …




Gele kwikstaart

Vorige week maakte ik aan de Sodumerdyk tussen Pean en Nes een paar foto’s van een witte kwikstaart met op de achtergrond een koe …





Op dezelfde plek, maar dan aan de andere kant van de weg, zat vandaag een gele kwikstaart op een hek met op de achtergrond opnieuw een paar koeien …





In bijna tien jaar bloggen is dit de eerste keer dat een gele kwikstaart eindelijk eens even voor me wilde poseren …





Mijn dag is weer goed! 🙂

Dansende grutto’s

Hoewel het tot op dat moment op Koningsdag al een zeer geslaagde fotomiddag was, was mijn missie nog niet helemaal geslaagd …





Voordat ik van huis ging, had ik namelijk tegen Aafje gezegd dat ik een rondje Nes-Aldeboarn wilde rijden, omdat ik daar de eerste grutto van het jaar hoopte te kunnen fotograferen …





Op pakweg 3 km afstand van de grazende reeën, kreeg ik meer dan ik had gehoopt …





Links van de door het weidegebied slingerende landweg zag ik niet één, maar twee grutto’s in een weiland staan …





En ze stonden niet alleen …, nee, ze voerden in het kader van hun balts ook nog een mooie dans voor me op …





Volgende missie m.b.t. de grutto: de koning van de weide op een dampaal fotograferen.   🙂

Twee reeën bij ’n rietkraag

Je hebt van die dagen, waarop je het ene na het andere mooie tafereeltje op je pad treft. Koningsdag was weer eens zo’n dag, en daarvoor hoefde ik me niet eens in de drukte van een of ander stadscentrum te begeven …





Ik zat nog niet eens een minuut weer in de auto, nadat ik de overstekende kiekendief had gekiekt, toen ik amper 500 meter verderop aan de andere kant van de Peansterdyk een paar reeën bij de rietkraag langs de Botmar zag staan …





Meneer de bok had me al snel gezien, maar hij trok zich niets aan van mijn aanwezigheid en bleef rustig staan grazen …





Mevrouw geit leek wat meer verontrust, want na een paar hapjes hief ze steevast haar kop even op om de omgeving even in ogenschouw te nemen …