Over de brug naar It Eilân

Als ik me niet vergis, dateert het laatste logje over It Eilân bij Goëngahuizen van februari 2015. De tijdelijke ‘winterbrug’ vormde op dat moment zoals elk jaar in de wintermaanden de verbinding met It Eilân voor fietsers en voetgangers. Sindsdien ben ik er in 2016 ook nog eens geweest, maar de foto’s die ik bij die gelegenheid heb gemaakt, hebben om de een of andere reden het weblog nooit gehaald …

Dit jaar was ik er half maart weer. Omdat ik zelf lange tijd niet kon rijden, hetzij vanwege de hevige buikpijn of omdat ik vanwege de zware pijnstillers die ik slikte ‘nogal wazig’ was – vaak zelfs beide – nam Jetske me die dag weer op sleeptouw …

Voor Jetske was het de eerste kennismaking met de beweegbare brug, die er sinds het voorgaande logje ten lange leste dan toch is gekomen. Eindelijk is It Eilân nu gedurende het hele jaar op een normale manier te bereiken. Tijdens het watersportseizoen staat de brug normaal gesproken altijd open ten behoeve van de recreatievaart. Voetgangers of fietsers die naar de overkant willen, moet de brug daartoe eerst sluiten. Zodra ze aan de overkant zijn, moeten ze de brug weer open zetten …

Omdat het vaarseizoen nog niet geopend was, hadden we op dat moment geen werk van de brug die zich als een lange loper voor ons uit strekte. Terwijl Jetske de gebruiksaanwijzing nog stond te lezen, was ik alvast naar de overkant gelopen. Op de onderstaande foto kun je mooi een deel van het mechaniek zien waarmeer de brug zijwaarts kan worden open gedraaid …

Eenmaal aan de overkant hebben we een korte wandeling gemaakt op It Eilân …

De stier was niet thuis, zodat we in alle rust even rond konden kijken en wat foto’s maken …

Ik vind dit zo’n mooi landschap met de ringsloot die door ’t polderland slingert en de oude kleine hekjes in de verte …

We hadden gehoopt al een enkele weidevogel te zien, maar daarvoor was het nog te vroeg …

Alleen ganzen bevolkten het grasland in de verte …

Vrijdag de dertiende

Toen ik gisteren aan het eind van de ochtend tussen Goëngahuizen en Pean over de Peansterdyk reed, zag ik weer eens een bruine kiekendief over de oevers van de Botmar zweven. Een dag eerder had ik hem daar ook al gezien, en toen heb ik zelfs een paar foto’s van hem kunnen maken, maar omdat ik daar niet echt tevreden over was, besloot ik in de herkansing te gaan. Om het overige verkeer op de smalle weg niet te hinderen, zette ik de auto op de dam van één van de weilanden …









Dat was geen goed plan, want ik stond er nog geen vijf minuten, toen een grote tractor met een graswagen uitgerekend daar de weilanden in moest om gras van het land te halen. Er restte me niets anders dan te verkassen en de auto een stuk verderop in de berm te zetten. Toen ik achterom keek, zag ik de tractor over het pad het land in stuiven …









Terwijl de loonwerker aan het werk ging, richtte ik mijn blik weer op de oevers van de Botmar. De kiekendief was intussen in geen velden of wegen meer te zien, maar dat maakte de aanblik van het landschap niet minder mooi …









Toen ik korte tijd later de blik weer de andere kant op wendde, zag ik dat er in het weiland iets niet helemaal in de haak was. De loonwerker had een bocht iets te ruim genomen, waardoor de tractor gevaarlijk scheef boven een sloot hing. Ik lijk een abonnement hebben op dit soort taferelen in een weiland …









Er werd naarstig telefonisch overleg gevoerd om hulptroepen ter plekke te krijgen. Dat gaf mij de gelegenheid om mijn blik weer over de oevers van de Botmar te laten glijden. De kiekendief was weg en bleef weg, maar er hing nu wel een biddend torenvalkje boven het weiland met de hooibalen …









Amper vijf minuten later denderden er twee tractoren over het zandpad en door het weiland naar de plek des onheils. Daar werden de twee tractoren netjes vóór de vastgelopen tractor gemanoeuvreerd …









Enkele minuten later kwam de trein met veel geweld in beweging. Dat werd een aantal eenden wat te veel van het goede, verschrikt vlogen ze op om hun heil elders te zoeken …









Nadat de mannen nog even hadden staan bijpraten en ze blijkbaar hadden geconstateerd dat er geen schade was aan de graswagen en aan de koppeling waarmee hij aan de tractor was verbonden, ging ieder weer zijns weegs …









De bruine kiekendief kreeg ik niet meer te zien, maar ten afscheid van deze scène trippelde er nog wel even een witte kwikstaart voorbij. Al met al was het voor vrijdag de dertiende toch geen slechte start …   🙂








Skywatch Friday 370

Het leek deze week meer herfst dan winter in Fryslân, donkere wolken en felle regenbuien trokken over het land. De komende dagen lijken we weer (even) wat winterweer te krijgen. We wachten het maar weer af …

It rather looked like autumn than like winter this week, dark clouds and fierce rains moved across the country. In the next few days we seem to get some winter again. We’ll have to wait and see again …

























Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!


Donkere wolken boven de torenvalk

Er trokken gisteren vrijwel de hele dag regelmatig felle buien over de provincie. Omdat Aafje desondanks weer fier op de fiets naar haar werk was gegaan, besloot ik aan het begin van de middag maar even een ritje te maken door het weidegebied ten westen van Drachten …





Terwijl er vanuit het noordwesten weer een flinke bui naderbij kwam, zag ik aan de Peansterdyk bij Goëngahuizen al van enige afstand een torenvalk op het bord van melkveebedrijf ‘Heechhiem’ zitten …





Om te voorkomen dat hij weg zou vliegen, voordat ik hem op de gevoelige plaat had kunnen vastleggen, liet ik de auto heel langzaam uitrollen tot de uitrit van het bedrijf …





Tot mijn grote vreugde bleef de vogel geduldig op de paal zitten, totdat hij zich liet verjagen door een langzaam passerende bestelbus. Maar toen was ik al klaar met dit fraaie fotomodel. Het was lang geleden dat ik voor het laatst een torenvalk zo mooi voor de lens had, dus ik ben hier weer erg tevreden mee …




De boer is oan it swyljen

Het is druk op het Friese platteland, heel druk. Het mooie weer van de laatste dagen lokt de boeren in groten getale naar buiten …





Vrijwel elk weiland waar geen vee loopt, is onlangs gemaaid, en dus zijn boeren en loonbedrijven op dit moment overal druk met het schudden, wiersen en oogsten van het gras…





Deze boer bij Goëngahuizen is bezig met het zwelen of wiersen van het gras. Met een machine waarop grote ‘harken’ ronddraaien wordt het gras in lange rijen gelegd, waarna het kan worden opgehaald met een laadwagen of een balenpers …





Ik heb hier voor de Friese titel “De boer is oan it swyljen” gekozen, omdat dit veel dichter bij me staat dan het Nederlandse “De boer is aan het zwelen of wiersen”. Sterker nog: pas toen ik ging bloggen, ontdekte ik wat de vertaling is voor het Friese ‘swyljen’ …





Een tweede reden om voor de Friese titel te kiezen, is gelegen in het feit dat ik sinds vorige week nogal eens in de ‘vertaalmodus’ opereer. In Fryslân is vorige week een actie van start gegaan om het Fries opgenomen te krijgen in Google Translate. Voor het voortbestaan van de Friese taal is het van belang dat het Fries ook in de digitale wereld aanwezig is. Om mijn steentje daar aan bij te dragen, zit ik zo nu en dan eens een half uurtje op de site van de Google Translate Community om Engelse woorden en zinnen in het Fries te vertalen. De ‘Friese Google Translate-week’ heeft vorige week al ruim een half miljoen Friese vertalingen opgeleverd, het vertalen gaat nog rustig door …




Bij de pont

Eenmaal op It Eilân aangekomen, was goed te zien dat er maar een centimetertje sneeuw was gevallen. De licht besneeuwde paden en de groene vlakte leverden een fraai beeld op …





Voor een wandeling over de kale vlakte hadden mijn onderdanen die dag volstrekt onvoldoende draagkracht, daarom maakte ik rechtsomkeert, zodat ik de pont eens wat nader kon bekijken …





Behoedzaam waagde ik me stapje voor stapje op het in ’t zonlicht glanzende metalen dek …





Eenmaal aan boord spreken de foto’s verder voor zichzelf …

































Niets over fietsers of voetgangers op de bordjes, er restte me dus niets anders dan maar weer over de brug terug te lopen …





Terug op ‘de vaste wal’ beklom ik het uitkijkplateau om nog even een paar foto’s te maken. Op dat moment kwam er beweging in de pont …

– wordt vervolgd –

Winter op It Eilân

Nadat ik donderdag 5 februari ’s ochtends een paar foto’s van ons besneeuwde tuintje had gemaakt, ben ik aan het begin van de middag in de auto gestapt om ook elders nog wat winterse plaatjes te kunnen scoren …





De naam ‘It Eilân’ zegt het al, het gaat hier om een polder die in het grootste deel van het jaar alleen per boot bereikbaar is. Voor auto’s en tractoren ligt er een trekpont, voetgangers en fietsers kunnen gebruik maken van een klein fietspontje …





Het was duidelijk dat de pont vanmorgen al een vaart had gemaakt, later in deze serie zullen we de pont nog even in actie zien, wanneer een boer per tractor huiswaarts keert …





Omdat het fietspontje niet gebruikt kan worden wanneer er ijs op de Goëngahuistersloot ligt, is It Eilân ’s winters altijd bereikbaar via een tijdelijke voetgangersbrug …





Tijdens de wandeling naar de overkant wend ik de blik even naar rechts om een blik op de pont te werpen. Straks bekijken we hem van wat dichterbij …





Nog een paar meter, dan kan ik weer eens voet zetten op It Eilân, waar overigens veel minder sneeuw ligt dan in ons ca. 10 km verder naar het oosten liggende tuintje …





– wordt vervolgd –