Mijmeringen bij maanlicht

Terwijl de zon in het westen achter de einder was verdwenen, was achter ons de halve maan omhoog geklommen …

De rode gloed van de zon maakte plaats voor de blauwe waas van het blauwe uur. In de verte bewoog een vage schim zich langs de waterlijn …

Jetske was begonnen aan de terugweg, zij had de zonsondergang vanuit een heel ander perspectief bekeken. Ik ben benieuwd wat voor foto’s dat heeft opgeleverd …

Zo te zien kon ze er nog geen genoeg van krijgen. Terwijl een groot containerschip in oostelijke richting koerste, draaide Jetske zich nog eens om …

Er waren nog meer late strandgangers op pad …

Altijd leuk om af en toe eens even lekker te spelen met de scherptediepte …

Zo zie je het net, en zo zie je het net niet (zo goed) …

Jetske hield opnieuw halt en draaide zich nog maar eens om, en gelijk had ze, want er viel nog steeds van alles te zien aan de horizon …

En zo te zien probeerde ze ook nog even een plaatje van de maan te schieten …

Maar na een lange tocht over de brede zandvlakte voegde ze zich uiteindelijk toch breed lachend weer bij ons …

Einde van alweer een mooie vakantiedag, en er zouden nog enige prachtige dagen volgen … 😀

Zonsondergang op Terschelling

Ze waren al een paar dagen te zien in de header, vandaag begin ik deze serie van de zonsondergang op Terschelling dan met de originele foto van Jetske en Aafje …

Bepakt en bezakt loopt Jetske in de richting van de waterlijn …

Op pad met twee rugzakken en drie camera’s … dan is Jetske op haar best …  😉

Het lijkt zo’n klein en onschuldig rookpluimpje …

Nu even goed opletten of de beroemde ‘green flash‘ verschijnt …

Helaas, geen groene flits, maar wel een mooie ‘omega‘ …

De meest wonderlijke silhouetten schuiven in de verte voor de ondergaande zon langs …

Nog een laatste streepje zon …

En dan gloeit de lucht nog een tijdlang na …

Het was weer een mooie zonsondergang zoals we hem thuis niet te zien krijgen. Die kunnen we weer afvinken! ☑️

Rustdag aan ’t Wad

Op dag 3 liet mijn lichaam ’s ochtends bij de koffie al weten dat het misschien beter was om het vandaag eens even rustig aan te doen. Mijn buik hield zich tot dat moment gelukkig wonderlijk rustig, maar de strandwandelingen van de voorgaande dagen hadden hun sporen wel in mijn bovenbenen achtergelaten …

Zoals de meteorologen ons hadden beloofd, hadden de grijze wolken intussen plaats gemaakt voor een lekker zonnig weertype met alleen boven het vasteland nog wat wolken. Dat maakte goede raad in dit geval niet zo duur. Ik stelde voor om het overdag inderdaad maar rustig aan te doen, zodat we ’s avonds hopelijk met z’n drieën naar het strand zouden kunnen om te genieten van de zonsondergang …

Dat leek Aafje en Jetske een prima plan. Omdat zij van mening waren dat ze nog wel wat beweging konden gebruiken, stelden ze voor om samen een wandeling te maken. En zo geschiedde het, dat ik me rond het middaguur lekker op het terras nestelde om in alle rust te genieten van het mooie weer en het uitzicht op het Wad in de verte, terwijl de beide vrouwen genoeglijk keuvelend op pad gingen …

Tegen half tien vertrokken we ’s avonds naar het strand om weer eens een zonsondergang aan zee mee te maken. Bij aankomst leek het bijna te helder te zijn voor een mooie kleurrijke zonsondergang, maar dat bleek een half uurtje later gelukkig mee te vallen …

Jetske nam meteen positie in bij een vreemd en roestig, maar vanuit fotografisch oogpunt alleszins interessant object …

Zelfs Aafje begon te fotograferen, dat maak ik niet zo vaak mee …  😉

Nadat ik mijn eerste plaatjes had geschoten, ging ik er eens goed voor zitten op mijn strategisch opgestelde zetel …

Schimmenspel in ’t Skar

Ook met het grijze en naargeestige weer van de laatste dagen doe ik nog steeds mijn best om dagelijks even ergens een kuiertje te maken. Een mens moet tenslotte toch wat doen om op zijn minst een klein beetje fit te blijven …

En om zo af en toe wat aardige foto’s te kunnen scoren natuurlijk. Vooral dat laatste valt vaak niet mee met de veelal egale grijsheid van de lucht …

Donderdagmiddag had ik tijdens een kuiertje aan de uiterste zuidkant van het Weinterper Skar geluk. Even brak de lucht in het zuidwesten een klein beetje open en verscheen er wat kleur boven de einder …

Hoewel de temperatuur al ruim 48 uur boven het vriespunt lag, danste er nog een heel fragiel vliesje ijs op het zuidelijke ven op en neer met een mooie gespiegeld schimmenspel als resultaat …

Een terugtrekkende beweging

Een beetje blogger heeft geen vakantie, is over het algemeen mijn motto. Maar nu Aafje een paar weken vakantie heeft, lijkt het mij wel een sympathiek gebaar om daar enige solidariteit mee te tonen. Daarom trek ik me voorlopig even voorzichtig terug uit weblogland …









Grote plannen hebben we niet. Aafje is intussen begonnen met het wegwerken van wat achterstallige klussen in en rond huis, en verder zullen we weer eens wat vaker samen een uitstapje maken de komende tijd. We vliegen er in elk geval niet uit om warmere oorden elders in Europa onveilig te maken, die zijn tenslotte zonder mij al onveilig genoeg tegenwoordig …









Wie weet, misschien nemen we nog wel even een kijkje bij het skûtsjesilen, want zaterdag is de tweede reeks wedstrijden begonnen, ditmaal georganiseerd door de IFKS (Iepen Fryske Kampioenskippen Skûtsjesilen) …









Of … wat ook kan, is dat we weer eens samen een zonsondergang proberen mee te pikken, want dat is ook al weer een tijdje geleden …









Misschien zetten we zelfs de bloemetjes nog wel eens even buiten …









Je weet het niet, want een zwevende zeepbel kan nu eenmaal niet dienen als kristallen bol …









Misschien gluur ik de komende tijd in een verloren moment nog wel eens ergens om het hoekje, maar veel meer dan een *like* zal ik dan niet achterlaten. Ik wens jullie een goeie tijd en tot later!



Teveel van het goede

De zoveelste warme periode is er voor mij net eentje teveel. Donderdag ging het allemaal nog wel, zodat we mijn verjaardag nog mooi even konden vieren met een lunch op het terras bij Paviljoen de Leijen …





Vrijdagochtend was bij het opstaan meteen duidelijk dat het mis was: elastieken of zo u wilt rubberen benen zonder enige draagkracht, gepaard gaand met algehele lamlendigheid. Vechten tegen dergelijke MS-klachten heeft geen enkele zin, er aan toegeven werkt over het algemeen veel beter. Daarom heb ik besloten om de luiken hier eerst maar even een paar dagen te sluiten …





Maar vergis u niet … ik kom terug!   🙂