Gistermiddag werd de 22ste editie van de 8 van Drachten gelopen. Tegen drieën ben ik even op de Joiny gestapt om op een paar plekjes langs het parcours wat foto’s te maken. Dat heeft geresulteerd in mijn verslag van de 8 van Drachten in 16 foto’s …
Het leek wel zomer gisteren. Bij temperaturen ruim boven de 25°C heb ik een ritje door de bosrijke omgeving van Olterterp – Beetsterzwaag gemaakt …
Hoewel het eind september is, voelde het door het aanhoudend warme weer als een bijzondere waarneming, dat ik langs de fietspaden her en der tientallen paddenstoelen zag staan. Deze vliegenzwammen waren de eersten van het seizoen …
Op mooie zomeravonden – en daar hadden we er nogal wat van – heb ik meerdere keren een ritje gemaakt naar een van de bankjes langs het fietspaadje van De Wilgen naar het strandje bij Smalle Ee ..
Meestal was het er rustig rond die tijd. Er liepen eens een paar mensen voorbij die met of zonder hond een avondwandeling maakten, groepjes fietsers reden huiswaarts en de laatste boten zetten koers naar Drachten of Opeinde.
Maar zo nu en dan gebeurde er eens wat anders. Zo ook op 14 augustus, de avond na de warmste dag van het jaar hier. Die avond flitste er een aantal keren een speedboot voorbij waar een heel klein rubber bootje achteraan stuiterde. Een meisje dat zich stevig vasthield aan een paar handgrepen, vloog er met wapperende haren achteraan. Je moet ervan houden …
Terwijl de zon richting horizon zakte, keerde de rust na verloop van tijd terug …
We waren gistermorgen ruim 10 km onderweg en we hadden al een paar foto-stops gemaakt, toen het tijd werd voor een korte sanitaire stop. Langs een stil, kronkelend fietspaadje tussen weilanden en bosschages zag Jetske een geschikt plekje. Terwijl ze wegdook tussen het struikgewas, wachtte ik rustig op de Joiny tot ze terug zou keren. Daarbij hoorde ik vanuit een maïsveld naast het fietspad al snel een ratelend en ronkend geluid naderen …
Vlak voordat de grote hakselaar uit de akker tevoorschijn kwam, stond Jetske weer decent gekleed naast het fietspad. ‘Dat is mooi getimed,’ riep ze me toe. Daarbij verwees ze niet alleen naar het feit dat ze zelf net op tijd weer tevoorschijn was gekomen, maar ook dat deze gebeurtenis mooi aansloot op mijn klaagzang over de muren van maïs van gisteren …
De combinatie van de hakselaar en de trekker met aanhangwagen maakte korte metten met deze muur van maïs, die het uitzicht op de Mersken blokkeerde. De mannen troffen het op deze waarschijnlijk laatste zomerse dag van 2026. Het werk vlotte snel op het droge akkerland. Wij troffen het trouwens niet minder tot dat moment, daarom vervolgden we onze weg in de richting van de Freulevijver tussen Wijnjewoude en Bakkeveen …
De klimaatverandering heeft ook gevolgen voor de maïsoogst. In het zuiden en oosten van ons land lijkt de opbrengst als gevolg van warmte en droogte over het algemeen minder te zijn dan in voorgaande jaren …
In Fryslân lijkt daar geen sprake van te zijn. Ik toer hier op de Joiny de laatste tijd regelmatig tussen ellenlange groene muren van maïs door. Nog even geduld, dan kunnen we ook hier gelukkig weer kilometers ver om ons heen kijken …
Afgelopen week schreef ik hier en hier dat ik het oude uitzichtpunt op de oever van de Leijen bij ‘de Putten’ al een jaar of tien mis. Zo zag dat uitzichtpunt eruit. Het was eigenlijk niet meer dan een verhoging van ruim een meter met rondom een hekwerk van oude paaltjes …
Waar je nu rondom tegen een brede rietkraag aankijkt, kon je vanaf die verhoging mooi over een bescheiden rietkraagje heen kijken. Je had er een ruim zicht over de Leijen. Vooral voor een winterse zonsondergang was het een prachtig plekje. Ten afscheid van het oude uitzichtpunt bij de Putten hieronder een kleine greep uit de foto’s, die ik er tussen 2007 en 2015 heb gemaakt …
Nadat we het oude boerderijtje hadden bekeken, vervolgden Jetske en ik ons tochtje in de richting van de Leijen. Toen we korte tijd later langs het strandje aan de Leyensloane reden, was het intussen rond half één ’s middags. Tijd voor mijn medicijnen en een broodje. We troffen het, één van de bankjes op de oever van de Leijen was nog vrij …
Met uitzicht op het spiegelende wateroppervlak praatten we onder het genot van een hapje en een snapje nog wat na over de plezierige ontmoeting met de eigenaar van het oude boerderijtje. Het water lag er al die tijd vrijwel roerloos bij, maar dat zou niet lang meer duren …
