De herfst is nogal wispelturig deze week. ’t Is een beetje ‘Jantje huilt, Jantje lacht’ … Zonnige en regenachtige dagen wisselen elkaar in hoog tempo af. Na de regen van gisteren hebben we vandaag weer zon. De herfst op zijn mooist, al zijn de meeste bladeren intussen wel verdwenen. De foto’s hieronder tonen een deel van de herfsttooi van het bos bij Olterterp …
De wind huilde rond het rieten dak en liet de gesloten luikjes aan de westkant van de vogelkijkhut af en toe vervaarlijk klapperen. Maar de zon scheen en dat was doorslaggevend om gistermorgen na de koffie toch maar even in de auto te stappen voor een ritje naar de Jan Durkspolder …
Er scheerden alleen een paar maal een aalscholver en een meeuw voor de vogelkijkhut langs. Te snel voor een foto, daarom hield ik het na een kwartiertje voor gezien in de hut. Terug bij de auto besloot ik even naar de Wolwarren te rijden. Daar heb ik de auto even in de berm gezet bij de picknicktafel niet ver van de windmotor Barfjild …
Op zoek naar voedsel scharrelde er ten zuiden van de weg een grote zilverreiger door een greppel in het hooiland. Of hij een maaltje heeft kunnen verschalken, heb ik niet kunnen zien. Aan de andere kant van de weg deed een torenvalk intussen – eigenlijk net wat te ver weg – meerdere keren een poging om biddend te blijven hangen. De wind maakte het hem niet makkelijk …
En zo heb ik gisteren het nuttige en het aangename toch weer weten te verenigen; wat beweging in de frisse lucht en nog wat verse foto’s op de koop toe. Zo ver zal het vandaag niet komen. Ik trek straks virtueel de wereld in op de hometrainer
Afgezien van kortstondige bezoekjes van de stormen Austen en Boelo hebben we tot deze week eigenlijk een voorbeeldig rustige herfst gehad. Het was boven verwachting om nog tot eind oktober mooie en lekkere ritjes op de Joiny te kunnen maken …
Na een rappe daling van de temperaturen, gepaard gaand aan wind wind en regen, toont de herfst nu zijn andere gezicht. Omdat mijn ‘inwendige thermostaat’ defect is geraakt door MS, worstel ik momenteel zowel overdag als ’s nachts weer met de overgang naar de lagere temperaturen. Vooral mijn bovenbenen hebben het weer zwaar te verduren. Het moet zijn tijd weer even hebben, dan zal dat ook dit jaar wel weer wennen …
Extra belemmerende factor is een nieuwe gevoelsstoornis, die me sinds ongeveer drie maanden plaagt. Op een ochtend werd ik wakker met een ijskoude voet. Onderzoek door de huisarts leerde dat het niet aan de doorbloeding lag. Bleef over dat het een neurologische kwestie is. En daar is helaas niks aan te doen. Ik liep in huis altijd het liefst blootsvoets of op sokken, die tijd is echter voorbij. Als ik geen sokken en schoenen of sloffen draag, heb ik tegenwoordig de hele dag het gevoel dat mijn rechtervoet in een bak ijswater staat. En dat gaat – in tegenstelling tot het plaagstootje in Urk onlangs – niet zomaar weer voorbij. Echt romantisch is anders, maar zelfs in bed draag ik tegenwoordig af en toe sokken …
Intussen kijk ik alvast uit naar echt winterweer. Voor mijn voet zal het niets uitmaken, die voelt toch al koud aan. Voor mijn bovenbenen is het echter vaak een weldaad om bij vorst het thermisch ondergoed weer aan te kunnen hebben. Dat maakt het tegen die tijd weer wat makkelijker om buiten te zijn. Tot die tijd beperk ik het tot zo nu en dan een autoritje met hier en daar een korte fotostop. De foto’s op mijn blog zullen de komende tijd vooral uit het (recente) archief komen…
Mijn fotomaatje was aan een nieuwe (lees: andere) camera toe. Het beste adres daarvoor is bij ons in het noorden toch wel Cameranu. En dus togen we gistermorgen naar Urk. Terwijl ik daar lekkerbekkend langs de vitrines struinde, kwam Jetske al snel tot zaken …
Om de nieuwe aanwinst meteen eens flink aan het werk te zetten, besloten we na de lunch eens te kijken of we de vuurtoren konden beklimmen. Dat viel echter tegen, we kwamen er voor de dicht deur. Desondanks hebben we er wel de nodige stappen omhoog en omlaag gemaakt met een wandeling naar de oude haven van Urk en terug …
Op weg terug naar huis hebben we nog een korte kuier gemaakt bij de Oude haven van Kuinre. Daar waren we de afgelopen jaren al verschillende keren aan voorbij gereden. Vaak was het dan al te laat om er een tussenstop en een fotokuier te maken. Nu konden we dat nog mooi even meepakken …
Ik zal niet zeggen dat ik me eraan vertild heb, maar ik was gisteravond na thuiskomst wel aan het eind van mijn Latijn. Maar dat is – mits binnen de juiste proporties – wel eens goed voor me, nu ik vanwege het koudere weer weer minder buiten ben dan in het afgelopen halfjaar. Vandaag en morgen is het weer goed weer om wat te rusten en herstellen …
Afrondend: het was weer een prima dag waarin we het nuttige en het aangename weer uitstekend hebben weten te verenigen.En nu ga ik in de herstelmodus. Fijn weekend allemaal.
Vanuit mijn pc-hoekje in de kamer werd mijn aandacht onlangs getrokken door een bloemetje dat aan de rand van de vijver zacht in de wind heen en weer wiegde. Ik had wel een vermoeden wat het was, maar om het zeker te weten liep ik even naar het terras. Daar zag ik dat het inderdaad een klein oranje papavertje was. Het kleine bloemetje was kennelijk net open gegaan. Het beschermende omhulsel van de bloemblaadjes hing er nog aan …
Een dag later ving hij met volledig geopende bloemblaadjes nog wat meer wind. Op zijn dunne, flexibele steeltje bleef hij nog twee dagen fier wuivend overeind. Intussen heeft hij zijn bloemblaadjes weer laten vallen …
Ik heb geen papavertjes in de knop meer kunnen ontdekken, daarom ga ik ervan uit dat dit ons laatste papavertje van het jaar was …
Aafje kreeg een paar weken geleden een mooie grote bolchrysant voor haar verjaardag …
Hij kreeg een plekje op het terras waar ik er een fotoserie van maakte …
Nadat hij gistermiddag een paar keer met pot en al was omgewaaid, zette Aafje hem gisteren in een grotere en zwaardere stenen pot. Vanmorgen zag ik dat storm Boelo hem afgelopen vannacht uit zijn pot had gerukt …
Tijdens het laatste ritje op e-bike en Joiny staken Jetske en ik rond drie uur ’s middags met de fietspont over van de Hooidammen naar De Veenhoop (kaartje fietspont) …
Dat leverde onderweg mooi plaatjes op de van de zeilboten van de nabij gelegen zeilschool De Veenhoop, die van het Grietmansrak naar de Wijde Ee voeren. Het leek wel zomer …