Bij de vijver van mijn fotomaatje

Wie hier al wat langer meeleest, weet dat ik bij mooi weer altijd veel plezier beleef aan de vijver in onze tuin. Klein maar fijn, zeg ik altijd maar. Want veel groter dan 1 bij 1,5 meter is onze vijver niet …

In april heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens koffie gedronken bij mijn fotomaatje in de tuin. Daar ligt pas echt een vijver in, en hij is werkelijk prachtig …

Maar ja … verschil moet er zijn, zeg ik altijd maar. Bovendien weet ik hoeveel werk zo’n grote tuin en vijver vergen …

Maar wij hebben salamanders in de vijver, en die heb ik bij Jetske nog niet kunnen ontdekken …    😉

 

Fotomaatje op afstand

Tien dagen geleden heb ik hier een Ode aan onze zorgverleners gebracht. Vandaag doe ik dat in zekere zin nog eens. En sterker nog; vanaf nu ben ik van plan om dat op iedere woensdag te doen. Mijn fotomaatje Jetske is één van de vele verpleegkundigen die er alles aan zullen doen om mensen die getroffen worden door het virus er doorheen te slepen. De komende woensdagen staat Jetske hier centraal …

Ik was bijna een jaar aan het bloggen, toen ik in augustus 2006 een bijzondere reactie kreeg: “Je maakt prachtige foto’s, Jan. Neem jij wel eens iemand mee op je fotokuiers? Nu de kinderen uit de luiers zijn, heb ik een oude hobby opgepakt: fotografie. Van digitale fotografie en fotobewerking heb ik echter geen kaas gegeten. Misschien zou jij me het nodige kunnen leren op dit vlak …,” luidde het belangrijkste deel van de inhoud …

We wisselden een aantal mailtjes, waarin Jetske haar leerpunten met me deelde. Daarnaast heb ik Jetske er nadrukkelijk op gewezen dat ik MS had en dat eventuele fotokuiers daarom maar zelden lang zouden zijn. Daar was Jetske zich goed van bewust, maar dat leek haar geen probleem. In september maakten we een eerste afspraak voor een fotokuier bij Jetske in de Weerribben …

Drie weken later kwam Jetske bij mij voor een fotokuier in wat toen mijn favoriete locatie was: de pingoruïne of dobbe in het Weinterper Skar. Van die fotokuier zien jullie vandaag wat foto’s. Terwijl Jetske wat rondstruinde aan de waterkant, ging ik diep door de knieën om wat macro’s te maken. Ik geloof dat daar in zekere zin Jetskes’ latere liefde voor macro’s is gelegd, maar dat terzijde. Tegenwoordig is het andersom en maakt Jetske tijdens onze gezamenlijke fotokuiers de meeste macro’s, omdat ik steeds minder goed overeind kan komen …

Vanaf het begin werd de tijd op onze gezamenlijke dagen nuttig besteed. Fotograferen hoefde ik Jetske niet meer te leren, dat was al snel duidelijk. Na de kuier en een lichte lunch zaten we vaak samen achter de pc waar ik Jetske het nodige heb getracht bij te brengen op het vlak van fotobewerking en bestandsbeheer. En tussen de bedrijven door leerden we elkaar in gezellige gesprekken langzaam maar zeker wat beter kennen …

Om een lang verhaal kort te maken: in die dagen werd de basis gelegd voor wat is uitgegroeid tot een bijzondere vriendschap, die intussen bijna 14 jaar duurt. Nog steeds gaan we 1 of 2 keer per maand samen op stap, de ene keer in Fryslân, de andere keer in de Kop van Overijssel. Onder normale omstandigheden zouden we vandaag samen op pad gegaan zijn. Maar de omstandigheden laten het niet toe. Ook al zouden we op twee meter afstand van elkaar lopen, dan nog zou Jetske niet het risico willen lopen om mij te besmetten. Dat ze zelf in deze hectische tijd in de Tjongerschans intussen besmet is geraakt, is zeker niet denkbeeldig …

Lieve Jetske, lief fotomaatje op afstand,
Als ik vandaag in mijn uppie ergens een fotokuiertje maak – en dat zal toch wel? – dan zal ik zeker even aan jou en je vele collega’s denken. Jullie staan nog steeds voor een immense klus. Aan jullie inzet en toewijding zal het niet liggen. Maar hoe het met jullie eigen bescherming en zaken als beademingsapparatuur zit, is een tweede. Pas daarom de komende tijd behalve op jullie patiënten vooral ook goed op jezelf en elkaar. Zonder jullie redden we het niet. Nogmaals heel veel sterkte de komende tijd!

Nazomeren met libellen

De dagen beginnen stilaan aardig te korten en de temperaturen blijven meestal onder de twintig graden steken, maar gisteren hebben we toch nog even lekker kunnen nazomeren. Terwijl we aan het eind van de ochtend bij Jetske op de camping lekker in de luwte van de septemberzon zaten te genieten, streek er diverse malen een heidelibel op een van de vrouwen neer. Aafje viel de eer te beurt om de eerste libel zacht kriebelend op haar voet te voelen landen. Een tweede exemplaar ging even later vlak boven haar knie zitten. Jetske kreeg enkele minuten later bezoek van een koppeltje heidelibellen, die alle tijd namen voor hun paringsactiviteiten op haar bovenarm …

Niet lang daarna verdween de zon langzaam, maar zeker achter een grijs wolkendek. De meteorologen hadden ons weliswaar nog net wat meer zon en warmte belooft voor deze derde zondag in september, maar met zoveel moois voor de lens was mijn dag in fotografisch opzicht rond het middaguur alweer geslaagd. En dat is ook wat waard. 🙂

Weerbeeld 2018: warm en droog

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: 2018 was het vijfde bijzonder warme jaar op rij. In onze tuin ben ik uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 11,2 °C, dat is ruim twee graden boven het langjarig gemiddelde van 9,1 °C in de periode 1971-2000. Met uitzondering van februari, maart en november waren alle maanden minstens een graad warmer dan normaal …

Kouder dan normaal was het alleen in februari en maart. In de laatste dagen van februari en de eerste dagen van maart kwamen we plotseling even echt in de greep van Koning Winter. Op 28 februari maakte ik met Jetske en rit door het noordoosten van Fryslân. Dik ingepakt stonden we op de pier van Holwerd naar het drijfijs op het Wad te kijken. Op de terugweg hebben we een tussenstop gemaakt bij de Ryptsjerksterpolder om nog even wat schaatsers te fotograferen bij de Ypey-molen. Meer details over de winter van 2017-2018 in onze regio kun je in dit logje vinden: ‘De late winter van 2018‘ …

Vanaf april was het gedaan met de kou in 2018. De eerste grafiek in dit logje laat duidelijk zien dat alle maanden vanaf dat moment duidelijk een stuk warmer verliepen dan normaal. Voor mij had het allemaal wel een tikje minder gemogen, want MS en warmte zijn bepaald geen vrienden. Maar goed, daarin was ik niet de enige. Ook voor Oskar was het met zijn dikke haardos vaak veel te warm. Maar dat was nog slechts klein leed. Het was zo warm en droog dat de koeien na verloop van tijd (overdag) verplicht op stal moesten, omdat het gras wekenlang niet groeide. Veehouders en akkerbouwers werden geconfronteerd met beregeningsverboden. Voor de toeristische sector en voor LF-2018 was het een fantastisch jaar …

2018 was niet alleen warm, het was dus ook uitzonderlijk droog. In vijf maanden regende het meer dan normaal, gedurende de rest van het jaar was het veel te droog. Normaal valt er in onze regio jaarlijks ca. 770 mm neerslag, in 2018 viel er echter niet meer dan 560 mm. Meer details over de zomer van 2018 kun je vinden in het logje ‘De zomerse weercijfers van 2018’

December was weliswaar nat en 2019 is niet uitzonderlijk droog uit de startblokken gekomen, maar voordat het in 2018 opgelopen neerslagtekort is weggewerkt, zal het wekenlang achtereen moeten regenen. Omdat buienluchten in fotografisch opzicht interessanter zijn dan strakblauwe luchten, heb ik nog even wat wolkenfoto’s uit mijn archief van 2018 opgediept. Ik heb er echt om moeten zoeken dit jaar …

IJsdagen, vorstdagen, warme, zomerse en tropische dagen, we hebben ze allemaal gehad in 2018. De koude dagen zijn snel opgeteld, want dat waren er aanzienlijk minder dan normaal. Het aantal warme, zomerse en tropische dagen was in 2018 ruim verdubbeld ten opzichte van de periode 1971-2000 …

Volgens het KNMI was 2018 met een gemiddelde temperatuur van 11,3 °C na 2014 (11,7 °C) landelijk het warmste jaar ooit gemeten. In ons tuintje werd 2018 met een gemiddelde temperatuur van 11,2 °C het warmste jaar, want de gemiddelde temperatuur lag een tiende graad hoger dan in 2014 …

Wil je meer weten over het weer elders in ons land, dan kan kun je daarvoor terecht in het jaarovericht van het KNMI: ‘Jaar 2018 – Extreem warm, extreem zonnig en zeer droog‘. Zonder de pretentie te hebben 100% correct te zijn (mijn weesretation is tenslotte niet geijkt) sluit dit ik overzicht af met één van mijn favoriete weerfoto’s van 2018, één van de vele lichte sneeuwbuien die op 27 februari over het noorden van Fryslân en het Wad trokken …

Een nieuw vervoermiddel

De afgelopen jaren zijn steeds meer favoriete natuurgebieden, waar ik in het recente verleden menig fotokuiertje heb gemaakt, buiten mijn bereik geraakt. Dat heeft enerzijds te maken met het geleidelijk verder achteruit gaan van mijn loopvermogen als gevolg van de MS. Anderzijds heeft het te maken met het feit dat er in ’t buitengebied steeds meer wegen worden afgesloten voor autoverkeer.

Dit was o.a. het geval met het verdwijnen van de Nije Heawei bij het Weinterper Skar en bij de Leijen waar een deel van de Mienskerwei werd afgesloten. Dat komt de natuurgebieden wel ten goede, maar voor de natuurliefhebber die wat minder goed ter been is, gaat er daarmee veel plezier verloren …

170301-1055x

Om mijn actieradius weer wat te vergroten heb ik onlangs een ultra lichte loopfiets gekocht die precies in de auto past. Intussen ben ik er een paar maal mee op pad geweest en dat is me wel goed bevallen. Het is een kwestie van het fietsje uit de auto pakken, het zadel even op de juiste hoogte stellen, het mandje erop klikken en karren maar. De laatste jaren moest Jetske tijdens onze gezamenlijke fotokuiers regelmatig de pas inhouden om mij weer even bij te laten komen, dat is nu verleden tijd …

Tijdens ons laatste gezamenlijke tochtje kwam de loopfiets goed van pas. Er stond een fotokuier in Fryslân op het programma, waarbij we ons ten doel hadden gesteld om een paar mooie staatsieportretten te maken van de Kening fan’e Greide. Omdat er in het gewone boerenland hier in de verre omtrek geen grutto te vinden is, waren we aangewezen op een voor autoverkeer afgesloten weg door een prachtig plas-dras gebied …

180515-1312x

Lang hoefden we niet te zoeken en ver hoefden we niet te gaan – maar wel verder dan ik had kunnen lopen zonder de loopfiets – al snel zagen de eerste grutto rond stappen bij een plas. Terwijl verderop de roep van een kievit en een paar grutto’s klonk, zagen we ook een tureluur rondscharrelen …

180523-1220x

Een stukje verderop hebben we een tijdje alleen maar staan luisteren naar de geluiden van de verschillende weidevogels. In mijn nog wat jongere jaren hoorde je de vrolijke klanken van grutto, kievit, tureluur en veldleeuwerik overal in Fryslân. Tegenwoordig kun je ze eigenlijk alleen nog in wat grotere aantallen zien en horen in speciaal daarvoor ingerichte natte gebieden, waar op zijn vroegst half juni wordt gemaaid …

180523-1256x

Uiteindelijk kregen we ruim de gelegenheid om de koning op zijn troon te vereeuwigen. Jetske ging er eens goed voor zitten, waarom dat uiteindelijk toch niet helemaal tot het gewenste resultaat leidde, kun je op Jetskes’ weblog lezen …

180523-1308x

Mijmeringen bij maanlicht

Terwijl de zon in het westen achter de einder was verdwenen, was achter ons de halve maan omhoog geklommen …

170531-2204x

De rode gloed van de zon maakte plaats voor de blauwe waas van het blauwe uur. In de verte bewoog een vage schim zich langs de waterlijn …

170531-2239x

Jetske was begonnen aan de terugweg, zij had de zonsondergang vanuit een heel ander perspectief bekeken. Ik ben benieuwd wat voor foto’s dat heeft opgeleverd …

170531-2240x

Zo te zien kon ze er nog geen genoeg van krijgen. Terwijl een groot containerschip in oostelijke richting koerste, draaide Jetske zich nog eens om …

170531-2241b

Er waren nog meer late strandgangers op pad …

170531-2249x

Altijd leuk om af en toe eens even lekker te spelen met de scherptediepte …

170531-2246x

Zo zie je het net, en zo zie je het net niet (zo goed) …

170531-2248x

Jetske hield opnieuw halt en draaide zich nog maar eens om, en gelijk had ze, want er viel nog steeds van alles te zien aan de horizon …

170531-2254x

En zo te zien probeerde ze ook nog even een plaatje van de maan te schieten …

170531-2300x

Maar na een lange tocht over de brede zandvlakte voegde ze zich uiteindelijk toch breed lachend weer bij ons …

170531-2302x

Einde van alweer een mooie vakantiedag, en er zouden nog enige prachtige dagen volgen … 😀

Klein, maar fijn: heidekartelblad

Nadat we ons vorige week woensdag bij een van de zuidelijke vennetjes in het Weinterper Skar een tijdlang hadden vermaakt met het fotograferen van kikkers, juffers en een pas uitgeslopen libel, liepen we over het pad terug naar de weg …

160511-1255x

Toen we halverwege het pad waren, adviseerde ik Jetske om toch vooral nog even uit te kijken naar het heidekartelblad. Heidekartelblad (Pedicularis sylvatica) is een giftige, halfparasitaire, tweejarige plant met hele kleine roze bloemetjes. De soort staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk in aantal afgenomen …

160511-1254x

Ik wist waar een paar polletjes heidekartelblad verscholen tussen het gras staan, maar Jetske liep er – zoals ik al min of meer had verwacht – aan voorbij zonder ze op te merken. Dat is overigens niet zo gek, want die bloemetjes zijn echt heel klein. Om aan te tonen hoe klein ze zijn, heb ik een paar jaar geleden ter vergelijking eens een aansteker bij die bloemetjes gelegd …

160511-1253x

En zo zien ze eruit als je ze eens bekijkt met behulp van een macrolens … mooi hè …!?

160509-1345x