De kerria en de merel

Het is intussen alweer een paar weken geleden, toen ik wat foto’s maakte van de eerste bloemen van de kerria of ranonkelstruik achter in de tuin …

Terwijl ik me stilletjes stond te concentreren op ’t scherpstellen, streek er vlak boven de bloemen een merel neer …

Een momentje stonden we oog in oog met elkaar, dan was hij net zo snel en stil verdwenen als hij was verschenen …

Kleur in coronatijd

De afgelopen weken ben ik me weer eens gaan realiseren hoe blij ik ben dat we in het noorden en meer specifiek in Fryslân wonen. Omdat verreweg de meeste mensen hier goed om weten te gaan met de intelligente lockdown, is het op mijn favoriete plekjes in de natuur de laatste tijd bijna unheimisch stil. Wat een luxe in coronatijden …

Maar ook in ons tuintje is het weer goed toeven met het zonnige weer. De dotterbloem, waarvan ik hier onlangs de knoppen liet zien, staat nu in volle glorie te pronken met zijn felgele bloemen. En met wat manoeuvreren valt er met het geel en het omringende groen een mooie kleurencombinatie te maken met de heksenbol aan de andere kant van de vijver …

 

Terugblik op betere tijden

Mijn fotomaatje Jetske zet ook vandaag haar beste beentje weer voor in de strijd tegen de gevolgen van de corona-uitbarsting. Ziekenhuis Tjongerschans en de andere Friese ziekenhuizen zijn de afgelopen weken voortdurend bezig geweest met het opschalen van de opvangcapaciteit. Om voldoende capaciteit te creëren zijn er rond de ziekenhuizen kleine tentendorpen verschenen …

Het aantal Friese coronapatiënten is nog altijd betrekkelijk klein, maar er zijn en worden al enkele weken talloze patiënten uit het zuiden verpleegd. Naar ik heb begrepen, bestaan specialismen hoegenaamd nauwelijks meer in de ziekenhuizen momenteel. Alles en iedereen lijkt nu in eerste instantie gericht op het in leven houden van coronapatiënten. Naar mate de druk op artsen en verplegend personeel toeneemt, stijgen zowel mijn zorg als mijn bewondering voor deze mensen. Vooral het voortdurend dreigende tekort aan deugdelijke beschermingsmiddelen vind ik een gruwel …   ;-(

Genoeg daarover. Ik doe het vandaag weer zonder mijn fotomaatje, maar ik neem jullie wel even mee terug naar onze allereerste kuier in september 2006. Dat was eigenlijk voor allebei natuurlijk de spannendste kuier. Jetske had van mij al een beeld gekregen via mijn weblog. Ik had aan alle kanten het raden, maar het kwam goed.

Jetske had een mooie, niet al te lange kuier uitgezocht ‘bij het witte bruggetje’ aan de Hoogeweg bij Kalenberg. Aan het begin groeide een madeliefje langs het pad en halverwege stond een bankje. Met mijn voorkeur voor dat laatste had Jetske meteen al een vol punt gescoord …

Het bankje was geen luxe uitvoering met een leuning voor zover ik me herinner, maar het was een aangenaam rustpunt voor mijn benen. Onderweg waren we allebei stil geweest en lieten we onze ogen ronddwalen door de ons omringende natuur, op zoek naar onderwerpen om te fotograferen. Eenmaal op het bankje raakten we al snel in gesprek over onze gezamenlijke hobby en over de omgeving waar we waren …

De terugweg verliep op vergelijkbare wijze. Rondkijken, fotograferen en af en toe de ander zachtjes ergens op wijzen. Terug op het startpunt van deze eerste kuier namen we opnieuw plaats op een bankje. Daar ontwikkelde zich een geanimeerd gesprek over een keur aan onderwerpen. De basis voor onze vriendschap werd hier gelegd …

Lieve Jetske, fijn fotomaatje op afstand,

Ik blijf het toch zeggen zo lang deze ellende voortduurt …
Als ik vandaag weer in mijn uppie ergens een fotokuiertje maak – en dat is gezien de omstandigheden maar de vraag – dan zal ik zeker even aan jou en je vele collega’s denken. Jullie staan nog steeds voor een immense klus. Aan jullie inzet en toewijding zal het niet liggen. Maar hoe het met jullie eigen bescherming en zaken als beademingsapparatuur zit, vind ik eigenlijk steeds zorgelijker worden. Pas daarom de komende tijd behalve op jullie patiënten vooral ook goed op jezelf en elkaar. Werkze en heel veel sterkte de komende tijd!

Na de wesp kwam de vlieg

Nadat de eerste wesp van 2020 zaterdagochtend was weggevlogen van het terras, ben ik even naar de achterkant van de tuin gelopen. Het was lekker zonnig en dat gaf mooie omstandigheden om nog eens wat foto’s te maken van de vroeg bloeiende bloesem van de prunus …

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik altijd en overal blij ben met het verschijnen van een huisvlieg. Integendeel, zeker op mijn kaasplankje vind ik het uiterst nare gasten. Maar zo op de bloesem van de prunus kan ik er wel van genieten …

 

Met bloemen de winter uit

Het spijt me voor de verandering eens helemaal niet dat we vandaag de meteorologische winter achter ons laten. Want wat was het een waardeloze winter. Enfin, ik kom daar morgen op terug met wat cijfers over de winter in onze tuin. Op deze schrikkeldag sluit ik de winter af met de laatste van de traditionele voorjaarsbloeiers in onze tuin …

Ik kan me niet herinneren dat ik sneeuwklokjes, krokussen, narcissen en zelfs de prunus in onze tuin allemaal al in februari tot bloei heb zien komen. En als ik heel eerlijk ben, dan staat het me ook helemaal niet aan en hoeft het niet weer op deze manier. Maar ik ben bang dat we er aan zullen moeten wennen, ’t is om te janken …

De teloorgang van de krokussen

De krokussen hebben het zwaar dit jaar. Vooral exemplaren die spontaan her en der verschijnen hebben het vaak niet makkelijk. De onderstaande krokus had een niet erg stabiel plekje aan de rand van een verhoging achter in de tuin uitgezocht om tot bloei te komen. De laatste van vele druppels maakte hem topzwaar, waarna kapseizen niet uit kon blijven …

Een aantal krokussen op het centrale heuveltje in de tuin had het beter getroffen. Omringende beplanting zorgde voor voldoende steun om een vroegtijdige val te voorkomen. Hier vormden de druppels een verrijking van het beeld. Of dat ook geldt voor de veelvuldige reflectie van uw aller fotograaf, laat ik graag aan de toeschouwer over …

De krokussen die begin februari al fier stonden te bloeien met bladluizen op hun tere paarse bloemblaadjes, zijn al snel daarna ten prooi gevallen aan storm en regen …

Terug naar de actualiteit

Mijn onderdanen laten nog steeds geen fotokuiertjes van enig formaat toe. Maar tussen de buien door heb ik de afgelopen dagen in de tuin wel weer wat foto’s bijeen weten te sprokkelen. Daarom schakel ik van de zeegezichten uit juni 2005 even over naar de actualiteit …

Niet eerder heb ik de prunus achter in de tuin zo vroeg zien bloeien als dit jaar. Al op 22 februari openden de eerste knoppen zich voorzichtig, terwijl dat in voorgaande jaren op zijn vroegst ergens in de tweede helft van maart het geval was. Ik zie de kwetsbare bloemetjes liever vrolijk afsteken tegen een strakblauwe lucht, maar met al die druppeltjes hebben ze ook wel wat …