Gaat u voor …

Laat ik eens beginnen met de brug en directe omgeving in de buurt van Gersloot, zoals het er vijf jaar geleden in april 2014 uitzag. Toen stonden er een paar stoelen op een mooi terrasje aan de waterkant. Het bruggetje – de naam brug mag het eigenlijk niet eens hebben – leek toen nog enigszins begaanbaar. Voorzichtigheid was echter geboden, want er lag hier en daar al eens een losse plank. Bovendien zag het er na de winter nogal groen en glibberig uit …

Tegenwoordig ligt het bruggetje er net wat anders bij, vanaf de overzijde raakt het meer en meer in de greep van de natuur. Het terrasje lijkt in de loop der jaren al te zijn verzwolgen door de rietkraag. Toch jammer …

Als we het bruggetje van dichterbij bekijken, dan wordt meteen de titel van dit logje duidelijk. Jullie denken toch niet dat ik me daar samen met jullie op zou wagen!? Nee hoor, galant als ik ben, zou ik ieder van jullie netjes voor laten gaan. Maar ja, vrijwel niemand durfde de oversteek te maken. Alleen omabaard was me een stap voor met haar “Na jou …”   😉

Het is duidelijk, hier en daar ontbreekt eens een plank en van echte draagkracht lijkt ook geen sprake meer te zijn. Zonder enig onderhoud is de natuur aan de winnende hand. Voor de bewoners van het huis aan de overzijde is dat overigens geen probleem, het huis is bereikbaar over een dam aan de zuidzijde van het bruggetje. Daar vandaan zijn de laatste twee foto’s gemaakt …

Ik sluit af zoals ik gisteren ben begonnen, met een beeld van de oprukkende natuur aan de overzijde. Uiteindelijk wint de natuur toch. Zo zal het ook wel blijven gaan … Hoe wij mensen ook blijven klooien … moeder aarde redt zich uiteindelijk wel zonder ons …

Waterdrager

Vorige week zondag stond in het teken van “de laatste zomerse uurtjes” in de tuin …

Het regenachtige weer van vandaag levert een heel ander beeld op …

Maar gelukkig, ons kan niets overkomen, wij hebben een kleine waterdrager in de tuin …

Nattigheid

Met het grijze en donkere weer van de afgelopen dagen lieten de salamanders zich niet zien, daarom heb ik de camera maar eens op wat andere zaken rond de vijver gericht …

De knop van de gele plomp was het water ontstegen. In bedaard tempo vouwde hij de stevige, met fijne druppels bedekte bloembladeren open. Door wat uit te zoomen, werd aan de andere kant van de vijver ons ‘Vrouwtje aan het water’ zichtbaar …

De krabbenscheer heeft nog maar eens een bloemetje tot bloei weten te brengen. Een klein vliegje liet zich door de druppels niet weerhouden om er toch even op neer te strijken …

Ik sluit af met een paar foto’s van de hosta’s. Ondanks het voortdurende geknabbel aan hun bladeren door slakken, zijn ze allebei tot volle bloei gekomen. Hier was het een hommel, die ondanks de nattigheid noest bleef werken aan de bestuiving …

Een zweefvlieg in actie

Hoe de plant heet, dat weet ik weer eens niet. Maar daar gaat het me nu ook niet om. Hij is spontaan aan komen waaien en heeft zich enkele jaren geleden op het terras aan de rand van de vijver tussen de tegels heeft genesteld. Sommige mensen zouden het wellicht onkruid noemen, maar bij ons is hij welkom. Hij is ook op een prima plekje gaan staan, want de lamp die op mooie zomeravonden de vijver verlicht, wordt er mooi door aan het zicht onttrokken …

Op hun lange stengels deinden de bloemen bij ieder zuchtje wind zachtjes heen en weer. Intussen zijn ze uitgebloeid en heb ik de kale stengels verwijderd. Maar toen ze begin juni op hun mooist stonden te pronken, trokken ze allerlei kleine insecten aan …

Terwijl ik lekker in mijn schaduwrijke hoekje zat, heb ik mijn zoomlens eens een tijdje losgelaten op een zweefvlieg die er op een zonnige dag rond het middaguur rondzweefde …

Maar ook minder opvallend was het er vaak een drukte van belang. Op de onderstaande foto van boven naar beneden bladluizen, een mier en de larve van een lieveheersbeestje. Dat treffen zal niet voor alle deelnemers even goed zijn afgelopen, vermoed ik …

Verrassingen in de vijver (1)

Het zal duidelijk zijn dat ik afgelopen week met de warme weersomstandigheden weer menig uurtje in de schaduw aan de rand van de vijver heb gezeten. Het is geen grote vijver, maar dat geldt voor onze tuin al evenzeer. Maar het is wel een vijver die het momenteel uitzonderlijk goed doet. Daarvan wil ik jullie vandaag en morgen het een en ander laten zien …

Begin juni liet ik hier al zien dat de krabbenscheer het prima doet in onze vijver.  Vrijdag zag ik ineens iets wat ik niet eerder had gezien sinds ik de vijver bijna 30 jaar geleden heb aangelegd. De ielstikel (dat is de Friese naam voor krabbenscheer) bloeit in onze vijver …

Dat er ineens niet al te grote witte bloemen met gele tinten in het hart uit de onpeilbare duistere diepten van onze vijver opduiken, betekent dat ’t met de waterkwaliteit wel goed zit. De plant verlangt namelijke een schone, niet te voedselrijke omgeving en is erg gevoelig voor milieuvervuiling …