Na de sneeuw de sneeuwklokjes

Het eerste sneeuwklokje in de tuin heb ik dit jaar al op 6 februari gefotografeerd, dat raakte een dag later ondergesneeuwd en daarmee was het beste er wel af. Sinds de sneeuw is verdwenen en de temperatuur een sprong omhoog maakte, verschenen er vorige week in rap tempo meer sneeuwklokjes …

Het liefst gluur ik even onder de plooirokjes van de bevallige bloemetjes, want daar zijn ze vaak het mooist. Dat wordt er met het verstrijken van de jaren echter niet makkelijker op. De bloemetjes lijken steeds lager boven de grond te staan, terwijl mijn flexibiliteit er niet groter op wordt. Daar komt nog bij dat de camera ook nog wat ruimte tussen aarde en bloem moet hebben. Op zo’n moment ben ik toch wel weer blij met de oneffenheden in onze tuin …

Behalve de solistische exemplaren, die her en der zijn opgedoken, staan er ook een paar groepjes sneeuwklokjes in de tuin. Het valt niet altijd mee om ze mooi samen om de foto te krijgen, maar de onderstaande foto vind ik in dat opzicht wel geslaagd …

Paars in het wit

Ergens halverwege de tuin staat nog steeds een plant met paarse bloemen fier te bloeien. Het is een Hebe-soort, misschien wel de ‘Struikveronica’ Hebe

“Het liefst staat de struikveronica op een beschutte plek in een koele omgeving,” zo lees ik. Wel, met een gemiddelde temperatuur van -1.9 °C deze week, is dat wel aardig gelukt …

“Als je ’s zomers zo nu en dan de uitgebloeide bloemen wegknipt, is de bloeiperiode van de struikveronica relatief lang: van juli tot en met oktober.” Aangezien hij nu nog steeds staat te bloeien, kunnen we dat ook afvinken. Aafje zal vorig jaar vast al veel uitgebloeide bloemen hebben weggeknipt …

In de volgende alinea lees ik: “De struikveronica is groenblijvend, maar in beginsel niet winterhard. Gelukkig kan ze niet al te strenge winters prima overleven. Bij flinke vorst (meer dan -10 °C) heeft de plant wel bescherming nodig.” Kouder dan -8,2 °C is het hier deze week nog niet geweest. Dus eh … ik weet niet of ik dit weekend nog wel op de schaats kom, maar onze Hebe zal de winter wel overleven …  😉

 

Ondergesneeuwd klokje

Zaterdag liet ik hier een foto zien van het eerste bloeiende sneeuwklokje in de tuin. Na de sneeuwjacht kon ik dit zoekplaatje van hetzelfde sneeuwklokje maken …

Het sneeuwklokje is een ondergesneeuwd klokje geworden …

Katjes in de sneeuw

Toen vorige week werd aangekondigd dat we een pak sneeuw zouden krijgen, hoopte ik de katjes van de hazelaar zachtjes te zien wapperen met sierlijke sneeuwhoedjes op hun kruin …

Het pakte anders uit. Minuscule sneeuwvlokjes flitsten in volle vaart horizontaal voorbij aan de eveneens vrijwel horizontaal uitgestrekte katjes …

Na de sneeuwjacht dwarrelden de katjes moegestreden neer in de sneeuw. Kijkend naar de gelaagdheid hieronder, kwam de een eerder terecht dan de ander …

Wachtend op de winter

Nog steeds wijst alles erop dat we vandaag de winter in duiken. Maar of het tot de helse winter komt, die ons de afgelopen dagen in de landelijke media is voorgespiegeld, dat moet allemaal nog. De onderstaande druppel geeft niet echt een helder beeld over de toekomstige ontwikkelingen, maar ik weet wel dat de temperatuur hier intussen is gedaald tot 0,3 ºC en de gevoelstemperatuur ligt rond -4 ºC …

Voor de schaatsers lonkt er zeker perspectief voor de komende week. Het ondergelopen land bij De Headammen ligt er helemaal klaar voor. Na twee nachten met matige vorst verschijnen hier vaak al de eerste schaatsers om zich op glad ijs te wagen. En als het vervolgens nog een paar dagen lekker koud blijft, kun je hier vandaan via Earnewâld alle kanten op. En daar ziet het zeker naar uit met overdag lichte en ’s nachts matige tot strenge vorst. De sneeuw lijkt hier geen spelbreker te zijn om de ijsgroei te temperen, nu alleen nog hopen dat de wind na morgen snel gaat liggen. Maar hoe het ook uitpakt, de kenners kiezen niet meteen voor die uitnodigende route richting Earnewâld op de middelste foto, dat is een sloot en die zou wel eens verrassend diep kunnen zijn …   😉

Maar goed, ik schaats niet meer. Ik verheug me meer op fotogenieke sneeuwwandelingen. Samen met het eerste bloeiende sneeuwklokje heb ik daaromtrent vanmorgen echter een paar traantjes weggepinkt. Het eerder deze week aangekondigde pak sneeuw sneeuw lijkt ons namelijk opnieuw niet te worden gegund. Van een centimeter of 30 is het voor onze omgeving intussen teruggebracht tot 5 à 10 centimeter. En van lekker wandelen is in een sneeuwjacht ook al geen sprake …

Maar goed, het is en blijft natuurlijk wel weer, en dat kan zeker in een situatie als vandaag en morgen knap grillig zijn. Ik blijf de ontwikkelingen volgen en ik laat me graag verrassen. Voor wie op de hoogte wil blijven van de actuele temperaturen, dit is het linkje naar mijn weerstation: Meteo Afanja – Drachten (ook terug te vinden in de linker kolom onder het kopje ‘Afanja op internet’.

Lampionnetjes boven ’t ijs

Toen we hier in het noorden in december 2009 een pak sneeuw hadden, hingen er boven de dik besneeuwde vijver nog een aantal fris en vrolijk uitziende lampionnetjes …

Op een echt pak sneeuw wachten we deze winter nog steeds. Maar ik kreeg zondag wel de kans om een paar van de lampionnetjes opnieuw in winterse omstandigheden te fotograferen. Ditmaal hingen ze boven het dunne laagje ijs op de vijver …

De lampionnetjes hangen er nog, maar het ijs is sinds vanmorgen weer uit de vijver verdwenen. Gelukkig heb ik de foto’s nog, zodat ik tot de volgende koude periode nog wel vooruit kan met wat ijzige en vooral ook kleurige foto’s …

Sierlijke rafelrandjes

Nadat ik gisterochtend het fragiele ijsvloertje had vastgelegd, heb ik de camera nog even op de klimop gericht …

Fijne rijprandjes begonnen op te lichten zodra de zon boven de omliggende huizen klom …

Tot slot nog een tegenlichtopname van de fijne ijzige randjes …