Ecokathedrale fotokuier 14

Een korte en lichtvoetige fotokuier door een in fris voorjaarslicht badende Ecokathedraal in april 2013. Hoewel ook een paardenbloem nog even een poging doet om de show te stelen, is een speciaal gastoptreden ditmaal weggelegd voor een geaderd witje …

Omdat het zo’n kort filmpje is, voeg ik er vandaag nog een linkje naar een interessante site met fraaie foto’s van de Ecokathedraal aan toe: ‘De eigenaardige Ecokathedraal uit Fryslân’

Ecokathedrale fotokuier 11

Tijdens deze elfde ecokathedrale fotokuier worden we al snel geconfronteerd met een nieuw bouwwerk. Een stapelwerk met een vierkante basis en een ronde afwerking aan de top. Ook lijkt de basis te zijn gelegd van wat later de grote stenen iglo zou worden.

Omdat het een mooie voorjaarsdag was, ontbreken de bloemetjes en de bijtjes niet tijdens deze kuier in april 2012. Op de weg naar de uitgang werpen we nog snel even blik door de ramen van het atelier …

Aan de voet van de toren

Het uitzicht vanaf de uitkijktoren op de Woldberg was absoluut de moeite waard, maar ik was nadien toch wel blij dat ik weer veilig met beide benen op de grond stond. Jetske heeft in haar verslag van de klimpartij een paar foto’s opgenomen waarop ik op de toren te zien ben. Daaraan is mooi te zien dat ik me vanwege mijn hoogtevrees vrijwel steeds wel ergens aan vast hield. Het is nog een wonder dat de meeste foto’s die ik daarboven gemaakt heb gelukt zijn, want de meeste heb ik met één hand gemaakt …

Terug op de grond heb ik eerst een tijdje zitten bijkomen op een van de bankjes aan de voet van de uitkijktoren. Terwijl Jetske bij de toren rond scharrelde begon ik foto’s te maken van het lijnenspel dat deze ranke, open toren te bieden heeft. Het zal niet iedereen aanspreken, maar ik houd wel van dit wat abstractere werk …

 

De grootste, de mooiste

Hoewel ik intussen de afgelopen weken een paar boswandelingen heb gemaakt, heb ik maar weinig paddenstoelen gezien. Dat kan te maken hebben met de droogte, maar het is ook mogelijk dat ik domweg niet goed kijk. Ik zoek er in elk geval niet meer om, want om ze mooi op de foto te zetten moet je meestal diep door de knieën. Nou is dat nog wel te doen, maar het wordt wel steeds moeilijker om vervolgens weer vlot tot stand te komen …

Vorige week heb ik me tijdens een boswandeling eenmaal laten verleiden om voor een kleine, maar mooie collectie kleverige koraalzwammetjes op de knieën te gaan. Die foto’s volgen later nog. Dat ik vandaag toch een paar mooie paddenstoelen kan presenteren, heeft te maken met de grootte en de standplaats van deze fraaie zwammen. Het gaat hier om een paar nog vrij jonge exemplaren van de grote parasolzwam, die in de buurt van Earnewâld aan de rand van een stuk hooiland stonden te pronken. Deze zwammen kunnen wel tot 40 cm groot worden. Mede daardoor kon ik dit tweetal (bijna) vanuit de auto fotograferen. De grootste paddenstoelen zijn voor mij in feite dan ook de mooiste dit jaar …

 

Gelukkig, een grutto!

16 mei 2017 was een heugelijke dag. Op die dag had ik voor het eerst sinds eind januari zin om zelf weer eens een ritje met de auto te maken en ergens even wat frisse lucht op te snuiven …

Eigenlijk had ik maar één ding in gedachten: proberen een grutto – hier ook wel bekend als ‘de kening fan’e greide’ – te fotograferen. Daarom zette ik koers naar Soarremoarre. In deze kruidenrijke weilanden voelt de grutto zich nog altijd thuis …

De afgelopen jaren is het me steeds gelukt om hier wat foto’s van de grutto te maken. Naar mate de lente dit jaar vorderde, was me de voorgaande weken echter de angst bekropen dat de koning me dit jaar wel eens zou kunnen ontgaan …

Eenmaal ter plekke werd mijn geduld niet zo lang meer op de proef gesteld. Al vrij snel nadat ik de auto bij één van de bochten in de berm had gezet, verscheen de eerste grutto. Als een volleerd model paradeerde hij enige tijd voor me heen en weer …

In algemene zin gaat het slecht met de grutto. Een van de oorzaken daarvan is een tekort aan insecten waarmee de jongen gevoed kunnen worden. Daarvan is bij Soarremoarre geen sprake, getuige de onderstaande foto …

De eerste citroenvlinder

Zodra je raam of deur maar open doet, komt het voorjaar je tegemoet …





Gistermiddag ben ik weer een tijdje neergestreken op het bankje bij de dobbe, regelmatig fladderde er één of andere vlinder voorbij …





Witjes, dagpauwogen en oranjetipjes bleven veelal in de lucht, maar een citroenvlinder wilde uiteindelijk wel even poseren op een paardenbloem …




De schoonheid van de paardenbloem

Gistermiddag zag ik tijdens een zonnig fotokuiertje in ’t Weinterper Skar de eerste paardenbloem (hynsteblom in het Fries) van dit jaar naast het pad staan …





Voorgaande jaren kreeg ik dan nog wel eens de kans om daarbij meteen de eerste citroenvlinder van het jaar te fotograferen …





Dat zat er gistermiddag niet in, want er was geen vlinder te zien … Maar ach, wat maakt het uit …





Door een macrolens bekeken is een paardenbloem zo mooi, dat er ook zonder vlinder genoeg te zien is …