Gelukkig, een grutto!

16 mei 2017 was een heugelijke dag. Op die dag had ik voor het eerst sinds eind januari zin om zelf weer eens een ritje met de auto te maken en ergens even wat frisse lucht op te snuiven …

Eigenlijk had ik maar één ding in gedachten: proberen een grutto – hier ook wel bekend als ‘de kening fan’e greide’ – te fotograferen. Daarom zette ik koers naar Soarremoarre. In deze kruidenrijke weilanden voelt de grutto zich nog altijd thuis …

De afgelopen jaren is het me steeds gelukt om hier wat foto’s van de grutto te maken. Naar mate de lente dit jaar vorderde, was me de voorgaande weken echter de angst bekropen dat de koning me dit jaar wel eens zou kunnen ontgaan …

Eenmaal ter plekke werd mijn geduld niet zo lang meer op de proef gesteld. Al vrij snel nadat ik de auto bij één van de bochten in de berm had gezet, verscheen de eerste grutto. Als een volleerd model paradeerde hij enige tijd voor me heen en weer …

In algemene zin gaat het slecht met de grutto. Een van de oorzaken daarvan is een tekort aan insecten waarmee de jongen gevoed kunnen worden. Daarvan is bij Soarremoarre geen sprake, getuige de onderstaande foto …

De eerste citroenvlinder

Zodra je raam of deur maar open doet, komt het voorjaar je tegemoet …





Gistermiddag ben ik weer een tijdje neergestreken op het bankje bij de dobbe, regelmatig fladderde er één of andere vlinder voorbij …





Witjes, dagpauwogen en oranjetipjes bleven veelal in de lucht, maar een citroenvlinder wilde uiteindelijk wel even poseren op een paardenbloem …




De schoonheid van de paardenbloem

Gistermiddag zag ik tijdens een zonnig fotokuiertje in ’t Weinterper Skar de eerste paardenbloem (hynsteblom in het Fries) van dit jaar naast het pad staan …





Voorgaande jaren kreeg ik dan nog wel eens de kans om daarbij meteen de eerste citroenvlinder van het jaar te fotograferen …





Dat zat er gistermiddag niet in, want er was geen vlinder te zien … Maar ach, wat maakt het uit …





Door een macrolens bekeken is een paardenbloem zo mooi, dat er ook zonder vlinder genoeg te zien is …




In antwoord op uw vragen

Omdat ik sinds begin april wat minder regelmatig aan het bloggen ben dan voor mijn doen gebruikelijk is, kwamen er de laatste dagen via het weblog, de mail en telefonisch vragen of er inmiddels vooruitgang zit in mijn gezondheid. Tot mijn spijt moet ik zeggen, dat dat helaas nog niet het geval is. Ik ben en blijf nog steeds doodmoe bij het minste of geringste wat ik doe, zowel lichamelijk als geestelijk. Er zit niets anders op dan daar eerst maar aan toe te geven door de meeste van mijn activiteiten op een laag pitje te zetten. Maandag 23 april moet ik voor de halfjaarlijkse controle naar de neuroloog, tot die tijd doe ik het in elk geval heel rustig aan …

Omdat we vandaag weer eens een zonnige dag hadden, heb ik vanmiddag maar weer eens een ommetje gemaakt. Onderweg heb ik wat foto’s gemaakt van mooie wolkenformaties voor Skywatch Friday. Bij Mildam heb ik een tijdje rondgescharreld in de Ecokathedraal. Zoals op de foto’s te zien is, kan ik zeker op een dag als vandaag de zon gelukkig nog wel zien schijnen, zowel in het groot als in het klein …

En ook kleine lichtpuntjes ontgaan me nog niet. Vanavond om 21:50 uur zweeft André Kuipers weer in het ISS over ons land. Als het helder is, ga ik misschien nog wel even kijken. En wie weet, misschien maakt Kuipers op dat moment wel een foto van nachtelijk Fryslân. Op zijn Flickr pagina toont Kuipers intussen al heel wat mooie foto’s van ons land en de rest van de wereld. De laatste maanden had ik me al eens afgevraagd hoe het toch lukt om vanuit het ISS, dat op een hoogte van 407 km met een snelheid van 28000 km per uur boven de aarde cirkelt, zulke scherpe nachtfoto’s te maken. Wetenschapsjournalist Govert Schilling deed gisteren op zijn website uit de doeken, dat daarbij gebruik wordt gemaakt van een NightPod. Weer wat geleerd.  🙂

Zo, en nu ga ik eerst de rust weer in. Ik kom een dezer dagen wel weer ‘ns even buurten bij deze en gene.

Nog even zweven

Naar mate de tijd verstrijkt begin ik beter te begrijpen waarom de neuroloog ons al in november 2004 adviseerde om maar niet meer op vakantie te gaan naar Frankrijk of andere zuidelijke en warme oorden. Temperaturen boven de 25 graden zuigen je werkelijk helemaal leeg als je MS hebt. En het stomme is, dat ik dat wel weet … Maar elke keer hoop ik tegen beter weten in, dat het wel wat mee zal vallen door me niet teveel in te spannen en me vooral in de schaduw op te houden. Zo ook afgelopen weekend …

Jong als hij is, toont Tijmen altijd opvallend veel begrip op een dag dat pake “moeie benen heeft”. Om aan zijn bewegingslust toe te geven, doet hij op dergelijke dagen dan ook geen beroep op pake om te voetballen of te tennissen. Maar samen even over het terrein slenteren om wat te fotograferen, dat zal vast wel kunnen, zo oordeelde Tijmen. En daar had hij ook gelijk in, te meer daar we al voor het warmst van de dag op pad gingen. Een geaderd witje was het mannetje net te snel af voor een foto, en er achteraan rennen leverde Tijmen helaas ook geen succes op. Maar dat kon de pret niet drukken, hij straalde van trots om samen met pake bloemetjes te fotograferen, en omgekeerd was dat al evenzeer het geval … 🙂

Nee, aan Tijmen is mijn vermoeidheid niet te wijten. En aan Pepijn al evenmin, want die weet ik zittend in de schaduw over het algemeen heel goed te amuseren, terwijl hij in de kinderstoel zit of op een speelkleed aan te tijgeren is …

Zelfs Jetske kan ik mijn vermoeidheid niet in de schoenen schuiven, want zij was dinsdag tevreden met een gezamenlijke fotokuier die zich beperkte tot de kleurrijke bermen in het Weinterper Skar. Terwijl Jetske op verschillende plekjes in de berm rond kroop, zat ik veelal op de afsluitpaal van een van de bospaden, zoals Jetske toonde in haar verslag van onze fotokuier …

Nee, die alles overheersende vermoeidheid is gewoon niet te voorkomen in zo’n warme periode. En je kunt je daar vervolgens op geen enkele manier tegen verzetten. Alleen rust en tijd kunnen me er weer overheen helpen. Maar ja, als de woningbouwvereniging uitgerekend in zo’n week begint met het plaatsen van nieuwe keukens in de ons omringende woningen, dan is de rust ver te zoeken. Het plaatsen een nieuwe keuken gaat nog wel, maar de oude moet er eerst ook uit. Het gedender van de pneumatisch beitel waarmee de oude tegels worden verwijderd gaat door alles heen …

Er rest me niets anders dan het eerst nog maar even heel rustig aan te doen. Er zijn nog maar weinig pluisjes om me mee weg te laten zweven. Om te beginnen heeft Tijmen er in het weekend heel wat weggetrapt, maar ook de regen heeft er geen goed aan gedaan, want met die druppeltjes is het beroerd zweven …

Op een droog en beschut plekje ontdek ik nog een paar fraaie pluisjes. De bouwvakkers hebben hun dag erop zitten. Nu nog even zachtjes blazen en ik zweef als een pluisje weer zachtjes weg …

Te moe

Weer en weekend hebben hun tol geëist.
Ik ben te moe om iets zinnigs te kunnen zeggen over het weekend in Drenthe, en ook om verslag te doen van de korte fotokuier met mijn fotomaatje. Op het eerste kom ik zeker nog terug, voor het tweede verwijs ik jullie door naar Jetske, zij zal daar vandaag of morgen vast wel iets van laten zien.

Ik ga eerst maar eens een uurtje plat om me als een pluisje zachtjes mee te laten drijven op de wind …

Weerbeeld april 2011

Eigenlijk zou ik kunnen volstaan met één zin: april was warm en droog, maar dat is wel erg kort door de bocht. Bij het KNMI in De Bilt is de gemiddelde temperatuur in april uitgekomen op 13,1 ºC, tegen een langjarig gemiddelde overde periode 1971-2000 van 8,3 ºC. April 2011 evenaart daarmee van het record van 2007. Een warmere aprilmaand is er sinds het begin van de metingen in 1706 niet geweest.

In ons tuintje ben ik uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 12,6 graden, en dat is dan net geen record, want in april 2007 kwam de gemiddelde temperatuur uit op 12,8 ºC. Ik heb 10 warme dagen (maximumtemperatuur 20 ºC of hoger) en 4 zomerse dagen (maximumtemperatuur 25 ºC of hoger) kunnen noteren …

Het weeroverzicht van maart kon ik illusteren met een foto van de eerste koeien in de wei, in de laatste week van april werd op verschillende plaatsen het gras voor het eerst gemaaid, en dat levert toch ook altijd wel een aardig beeld op …

April was niet alleen erg warm, maar ook droog. Gemiddeld viel er over het land ca. 11 mm, tegen ca. 45 mm normaal. In ons tuintje viel in april slechts 7 mm regen. Na een relatief droge winter, een erg droge maar met gemiddeld over het land slechts 13 mm neerslag, begint het neerslagtekort intussen flink op te lopen. Volgens het KNMI is het neerslagtekort, berekend uit de hoeveelheid neerslag verminderd met de verdamping, gemiddeld over het land opgelopen tot ongeveer 100 mm. Dat is uitzonderlijk voor deze tijd van het jaar en het groeiseizoen. Zo’n neerslagtekort wordt gewoonlijk pas eind juli, begin augustus bereikt …

De droogte heeft de afgelopen tijd tot diverse grote natuurbranden geleid, grote voorzichtigheid met vuur is en blijft voorlopig geboden, want er lijkt voorlopig nog geen eind aan de droogte te komen. Tot op dit moment heb ik de boeren nog niet horen klagen, maar ik kan me zo voorstellen dat zij zo langzamerhand toch wel wat regen op hun landerijen willen hebben. De insecten varen in elk geval wel bij het droge en zonnige weer …

Zelf had ik vanaf 20 april wat moeite om te wennen aan de plotselinge zomerse warmte. En net toen ik eraan gewend was, daalde temperatuur gisteren plotseling weer naar een graad of 12. In het weekend schijnen we weer richting 25 graden te gaan, dus het blijft behelpen met de op en neer dansende temperaturen. Vandaag blijf ik in elk geval lekker binnen bij de weer tevreden pruttelende cv.