Langs het Himrikerpaad

Als ik thuis op de Joiny stap, ben ik in westelijke richting al na enkele minuten in het water en weidegebied, in zuidelijke richting ben ik na een paar minuten in bos- en heidegebieden. Dat laatste heb ik onlangs ook weer eens gedaan …

Na de tussenstop bij het Witte Meer volgde ik het Himrikerpaad (kaartje). Ik had gehoopt dat ik even in de schaduw op één van de bankjes bij het bruggetje over het Alddjip zou kunnen zitten. Dat zat er helaas niet in, de bankjes waren allebei bezet …

Er zat niets anders op dan mijn weg gewoon in zuidelijke richting te vervolgen. Dat was trouwens geen straf, de Himrikkerskarren is een mooi gedeelte van het beekdal van het Alddjip of Koningsdiep …

Niet veel later kwam ik aan bij de Skarrekiker, de multifunctionele toren die uitkijkt over het beekdal. Uit ervaring weet ik hoe mooi het uitzicht is, maar het was me die dag echt te warm voor een klimpartij …

In plaats daarvan ben ik lekker in de schaduw gaan zitten op een stuk van een oude boomstam dat prima als bankje dienst kon doen. Even zitten en wat drinken om daarna weer verder te karren in de Himrikkerskarren …

2 kleintjes en een grote

Vrijdag ben ik nog maar eens afgereisd naar mijn fotomaatje in de Kop van Overijssel. Eigenlijk was het al lang Jetskes’ beurt om naar Fryslân te komen, maar ik stelde voor om het nog maar eens andersom te doen. Als Jetskes’ tantezegger Klaas Jan bij Nederland in het rietland aan het werk was, leek dit me een uitgelezen kans om daar nog eens naar toe te gaan. Over een paar weken is het rietland tenslotte weer verboden gebied i.v.m. de broedtijd. Daar kon Jetske zich wel in vinden …

Omdat we pas aan het begin van de middag in het rietland terecht konden, dronken we – met zicht op de voedertafel bij Jetske en haar man in de tuin – eerst koffie. Een vink en een huismusje wilden wel even voor me poseren. Vooral met dat vinkje was ik blij, want die hebben we zelf maar weinig in de tuin.

Daarna stapten we in de auto om naar de Weerribben te rijden. Omdat we nog alle tijd hadden, maakten we onderweg nog een paar tussenstops om wat foto’s te maken. De eerste halte was bij dit ooievaarsnest langs het Kanaal Steenwijk – Ossenzijl. De ooievaar klepperde af en toe eens even en leek het allemaal prima te vinden …

– wordt vervolgd

LHB-tje op vermolmd hout

Zoals wel vaker, keek ik achter in de tuin weer eens naar de goeddeels vermolmde boomstam achter in de tuin. Tot mijn verrassing zag ik er een lieveheersbeestje overheen lopen. Het leek een soort hike over zwaar terrein, want ik had alle tijd om een paar foto’s te maken …

Een lange sneeuwwandeling (2)

De dooi heeft vanmorgen dan wel zijn intrede gedaan, ik ga ook na vandaag nog wel even door met het plaatsen van sneeuwfoto’s. Het was weer een topweek voor dit kind van de winter, en dat deel ik graag met de lezers …

Zaterdag was ik hier halverwege een lange sneeuwwandeling. Het spreekt voor zich dat ik eerst het verslag van die mooie kuier door de wijk nog even afrond met een paar foto’s. Het was tenslotte die langste wandeling aan één stuk die ik de afgelopen jaren heb gemaakt …

Een lange sneeuwwandeling (1)

Voor de tweede keer dit jaar hebben fotomaatje Jetske en ik gisteren een afspraak voor een gezamenlijke fotokuier moeten cancelen, vanwege de winterse weersomstandigheden. Er zat niets anders op dan maar met de camera vermaken in en rond de tuin …

’s Middags besloot ik te wachten tot het zou gaan sneeuwen en dan een korte sneeuwwandeling te maken in de wijk. Halverwege de middag was het zo ver, al was het maar een lichte sneeuwbui. Goed gekleed ging ik gewapend met mijn trekkingstokken en de camera op pad.

Het werd een mooie, en veel langere tocht dan ik vooraf had verwacht, want dit is helemaal mijn weer. Dat laat zich vandaag wel voelen in mijn bovenbenen, maar dat heb ik er graag voor over. Het kind van de winter is weer wakker …

Gesloopt door elfenbankjes

Wie hier al wat langer meeleest, herinnert zich misschien nog de vele elfenbankjes die er in januari 2023 groeiden op een stuk boomstam, dat ik twee jaar eerder in de tuin had gelegd …

Nu, bijna drie jaar later, is er van het stuk boomstam weinig meer over. De schors vormt deels nog een omhulsel van de lucht en het vermolmde hout, dat er nog is overgebleven …

Je zou kunnen zeggen dat het stuk boomstam volledig is gesloopt door de elfenbankjes, die er bijna drie jaar geleden nog goede sier maakten. Je kunt zien dat de restanten al bij lichte aanrakingen uit elkaar vallen …

Een ander stuk van dezelfde boomstam, dat sinds januari 2021 drie meter verderop in de tuin ligt, lijkt nog volledig intact te zijn. De natuur zit wonderlijk in elkaar …