Aan de basis van de Ecokathedraal

We zijn onderweg naar het achterste deel van de Ecokathedraal. Je kon het gisteren al door het fluitenkruid zien schemeren, hier is Louis le Roy ooit begonnen met bouwen. Vele vrachtwagens met stenen werden hier gedumpt. Stuk voor stuk gingen de stenen door Le Roy zijn handen om er de eerste bouwwerken mee te stapelen …

Het pad voert de bezoeker hier normaal gesproken tussen de bouwwerken door naar boven. Terwijl Aafje hier op mij blijft wachten, verlaat ik het gebruikelijke pad om buitenom langs een hoge wand helemaal naar achteren te lopen …

Aan het eind van de wand volg ik het paadje naar rechts. Daar sta ik aan de voet van de hoge bouwwerken aan het eind van het grondgebied van de Ecokathedraal. De wand is goeddeels bekleed met klimop en aan de voet liggen enkele deels vergane boomstammen …

Mijn hoofd in de nek leggend kan ik ook het hoogste punt zien. Laten we dat bouwwerk gemakshalve maar even de donjon noemen, dan weten we straks waar we het over hebben, want we komen daar straks nog terug …

Als ik me omdraai, sta ik voor het slootje dat de Ecokathedraal begrenst. Een geïmproviseerde, waarschijnlijk clandestien aangelegde oversteekplaats leidt naar de overkant. Maar avontuurlijker geesten kunnen natuurlijk ook gebruik maken van de boombrug …

Om te voorkomen dat Aafje ongerust wordt, besluit ik na enige tijd de terugweg te aanvaarden. Terug om de hoek, zie ik haar een stuk verderop al staan. Kun je nagaan hoeveel stenen alleen al in dit deel van de Ecokathedraal zijn verwerkt …

We lopen nu via het gebruikelijke pad naar boven en komen uit aan de achterkant van de donjon. Even ter oriëntering: zowel matroos Beek als oma Baard kwamen hier tijdens hun rondgang door de Ecokathedraal in tegengestelde richting naar beneden …

Nadat ze zich door het bos van de grote berenklauw heeft geslagen, staat Aafje op de foto hieronder naast de donjon op het hoogste punt van de Ecokathedraal. Zowel op de middelste foto hierboven als op de foto hieronder is trouwens goed te zien hoe de donjon aan de binnenzijde afbrokkelt …

Ik sluit af met een blik in de diepte. Daar bij die boompjes in de diepte stond ik eerder om de foto’s van de achterwand en de donjon boven me te maken …

Horen, kijken en klikken

“Hoor eens …,” zei ik tegen Aafje, terwijl we de omgezaagde dikke boom passeerden …

“Kijk eens …,” reageerde Aafje even later …

“Klik …,” deed mijn camera …

Tuinklussen (2)

Nadat mijn zwager het zware werk had gedaan, konden Aafje en ik beginnen met de finishing touch. Om te beginnen werd de heksenbol weer op zijn plek gezet. Aafje verrichtte nog wat snoeiwerk rondom de hazelaar …

Daarna gaven we een paar stukken boomstam van de in maart gevelde hazelaar een plekje in de tuin. De tuin heeft die hazelaar jarenlang gevoedt, nu is het tijd voor de restanten van de boom om wat terug te geven …

En zo had het geheel vanaf het terras alweer een heel ander aanzien gekregen …

Ook van dichterbij ziet het er achter in de tuin weer een stuk beter uit nu de erfscheiding opnieuw is opgetrokken. Op de afgezaagde stammen van de hazelaar die zijn blijven staan, heb ik op provisorische wijze een voederplek voor de vogels gemaakt. Daar heb ik nu ook vanaf het terras en vanuit huis mooi zicht op …

En zo ziet het er ’s avonds uit. Laat maar komen die mooie, lange zomeravonden …

Tuinklussen (1)

Ergens in oktober vorig jaar vonden twee van de schuttingdelen in onze tuin het na 25 jaar welletjes. Op zich niet zo’n probleem, want de buren hebben aan hun kant een eigen schutting opgetrokken, toen ze hier een jaar of 8 geleden kwamen wonen. Maar onze tuin is er met het zicht op een stuk zwart zeil en de restanten van de palen niet fotogenieker op geworden. In de winterperiode heb ik zoveel mogelijk geprobeerd om dat buiten beeld te houden, nu laat ik het een keer vol in beeld zien …

Gelukkig heb ik een ontzettend handige zwager, die ons bij dergelijke klussen graag uit de brand helpt. Vorige week lukte het hem om een paar middagen voor ons vrij te maken. In plaats van een paar nieuwe houten schuttingdelen, hadden Aafje en ik ditmaal gekozen voor een constructie met betongaas en heidematten …

Met een paar nieuwe hardhouten palen en het gaas zag het er een paar uur later al heel anders uit …

De volgende dag werden de heidematten aan het gaas bevestigd …

Op mijn verzoek was mijn zwager ook nog wel genegen om het deel van de boomstam dat in maart was blijven staan, nog wat verder in te korten. Daar had ik intussen namelijk ook plannen mee. Morgen het vervolg van deze tuinklussen …

Maar eerst nog even dit …

In het nest van het zeearendkoppel in de Alde Feanen zijn afgelopen weekend twee pluizige grijze kuikens uit het ei gekropen. Ze lijken de ouders nu al luid piepend het vlees uit de snavel te trekken. Je kunt ze hier live volgen:

Zeearend

Geveld door een klimmer

We zijn nog altijd blij met onze ca. 40 jaar oude hazelaar. Wat nog maar een struikje was toen ik hier kwam wonen, is in de loop der jaren uitgegroeid tot een grote boom waar we al een paar maal een stam tussenuit hebben laten halen. De laatste jaren stonden er nog twee stammen …

Schaduw is in een op het zuiden liggende tuin zeker ten tijde van hittegolven onmisbaar. De grootste van de twee stammen van de hazelaar werd de laatste jaren echter zo groot, dat zon langzamerhand een schaars goed begon te worden in onze tuin. Daarom hebben we een tuinbedrijf in de arm genomen om hem te vellen. Drie man sterk – onder wie een klimmer, die zich steeds keurig volgens de regels der kunst zekerde – hebben ze hem gistermorgen veilig en deskundig opgeruimd …

Het resultaat is dat we meteen een stuk meer licht in huis en tuin hebben. En zodra het blad weer aan de resterende bomen zit, hebben we achter in de tuin weer schaduw …

Met eekie naar de boomtoppen

Met het zweet op ’t voorhoofd kwam Jetske na enige tijd weer uit de greppeltunnel tevoorschijn. Omdat ik intussen op de egel zittend weer krachten had verzameld, gingen we op zoek naar het volgende dier … …

Erg lang hoefden we niet te zoeken. Al snel kwamen we op een kleine open plek. Daar stond eekie op een hoge troon zijn koninkrijkje te overzien. Het is opnieuw een knap staaltje houtbewerking …

Ook hier stond weer een bordje met enige uitleg, ditmaal ging het om de boomtoppenroute. “Eekhoorn springt hoog in de bomen van tak naar tak. Volg met je ogen zijn route door de boomtoppen. Wie weet zie je eekhoorn ook nog!”, luidde een deel van de tekst ..

Kijk, dat kwam allemaal heel goed uit. Enige meters verderop stond een bankje. Tijd voor koffie, en dan eens even lekker achterover naar de boomtoppen kijken. Maar dat is voor morgen …

– wordt vervolgd –

Een gevallen das

Afgelopen woensdag ben ik voor het eerst sinds tientallen jaren weer in een bijzonder stukje bos geweest. Het werd een wonderlijke tocht, waarbij ik gelukkig niet alleen was …

Lopen is met warm weer toch al niet mijn sterkste kant, om over op de tast lopen nog maar te zwijgen …

Het eerste wat we onderweg aantroffen was een gevallen das …

– wordt vervolgd –