De één z’n dood …

In 2015 schreef ik bij de onderstaande foto:
Behalve de door houtzagers met kettingzagen gemaakte boomsculpturen ontdekte ik in het ‘beeldenbos‘ tussen Heidehuizen en Olterterp ook nog een mooie, door de natuur geschapen boomsculptuur …

In de afgelopen 3 jaar zijn de zwammen doorgegaan met hun dodelijke werk …

Het prieeltje afgesloten

Eén van mijn favoriete plekjes om ook bij minder mooi weer af en toe eens even lekker aan de waterkant te zitten, is was de kijkhut bij De Tike, in de volksmond ‘het prieeltje’ aan de oever van de Leijen bij Doktersheide. Toen ik daar in september 2016 weer eens een kijkje wilde nemen, kwam ik voor een dichte deur te staan …

Nou ja, ‘deur’ is wat veel gezegd, de toegang tot het prieeltje was dichtgetimmerd en aan de planken waren grote geplastificeerde plakkaten met het logo van Staatsbosbeheer bevestigd …

‘Kijkhut “De Tike” afgesloten wegens zwamgroei. Niet betreden in verband met instortingsgevaar …’

Daar was ik niet echt blij mee. Tussen het heen en weer waaiende riet was het uitzicht er in principe niet veel minder om, maar van echt lekker zitten was toch geen sprake op de steiger …

– wordt vervolgd –

Een natuurlijke boomsculptuur

Behalve de door houtzagers met kettingzagen gemaakte boomsculpturen ontdekte ik in het ‘beeldenbos‘ tussen Heidehuizen en Olterterp ook nog een mooie, door de natuur geschapen boomsculptuur …





Voor mijn gevoel kan hij prima wedijveren met de hem omringende, door mensenhand gevormde boombeelden …   🙂




Grote sponszwam

Net als voorgaande jaren heb ik ook dit jaar weer gepoogd om de herfst en herfstplaatjes zo lang mogelijk buiten de deur en buiten mijn weblog te houden. Herfst … nat, donker, kil … ik heb er helemaal niets mee. Maar ja, na verloop van tijd valt er niet meer aan te ontkomen, want de paddenstoelen en zwammen schieten overal uit de grond. Daarom heb ik eerder deze week toch maar wat paddenstoelen gefotografeerd …

Eén van de meest wonderlijke zwammen is de grote sponszwam. Hij schijnt niet zo gek veel voor te komen, maar gelukkig ken ik een plekje waar hij zich elk jaar weer laat zien. Het exemplaar op deze foto’s is pakweg een kleine halve meter lang en een centimeter of vijftien hoog. Op de eerste foto is te zien, dat hij al wat in verval begint te raken. Ook de kleur begint al wat te veranderen van crèmekleurig naar bruin …

Van enige afstand ziet hij eruit als een bloemkool, of beter nog als een grote ouderwetse badspons. Van dichtbij doet hij wel wat denken aan schelpjesmacaroni. Hij schijnt nog eetbaar te zijn ook. Daar heb ik me echter maar niet aan gewaagd. Men zegt dat hij smaakt naar hazelnoten, en die hebben we zelf wel in de tuin, daarom heb ik de grote sponszwam maar mooi laten staan.