Eerste sneeuwwandeling 2019

Het duurde lang voordat de voorspelde sneeuw ons dinsdag bereikte. Tot een uur of vier ’s middags had ik me vermaakt met de vogels in de tuin. Zo kon ik vanuit mijn warme hoekje in de kamer mijn nieuwe camera voor het eerst zoomend zijn werk laten doen. In de logjes ‘Lytse reade Robin’ en ‘Een kille rotstreek’ waren de eerste resultaten te zien, en die vielen mij helemaal niet tegen …

Toen de wereld rond vieren langzaam wit begon te kleuren, kon ik het niet langer aanzien van achter de dubbele ramen. Jas en schoenen aan, muts op en voorzichtig op pad. Een kuier van een half uurtje door de wijk leverde de volgende plaatjes op van de eerste sneeuw in 2019 …

Bij het Witte Meer

Na ons bezoekje aan het Weinterper Skar, hebben Jetske en ik gisteren op de terugweg nog even een tussenstop gemaakt op de nieuwe parkeerplaats aan de Poostweg bij Olterterp. Zodra we vanaf de nieuwe parkeerplaats het bos in gaan, splitst het pad zich in tweeën. Wij houden links aan …





Het zonlicht speelt mooi tussen de bomen door en trekt lange schaduwen over de licht golvende bosgrond, dat intussen is bedekt met de laatste van de bomen gewaaide herfstkleuren …





Nadat we nogmaals een afslag naar links hebben genomen, treffen we aan het eind van het pad een paar zeecontainers aan. Dit is de materiaalberging van de plaatselijke ijsclub …





We staan hier op de oever van het Witte Meer. Deze midden in het bos gelegen plas vormt tijdens èchte winters de ijsbaan van Beetsterzwaag. Omdat je daar vrijwel nooit last hebt van een harde wind, is het een ideale en zeker ook sfeervolle plek om een paar baantjes te trekken …





Maar ook in voorjaar, zomer en herfst is het een plekje waar ik graag eens even kom. Het is er eigenlijk altijd stil, en dat maakt het in combinatie met de bankjes en het fraaie uitzicht een heerlijk plekje om eens wat te zitten mijmeren …





Wat een verschil met 11 december 2012. Op die dag maakten Jetske en ik hier een fotokuier, terwijl er een sfeervol laagje sneeuw in het bos lag …




Een kijkje in ’t Skar

Na een stormachtige nacht was het vandaag weer stralend mooi weer, en dus besloten mijn fotomaatje Jetske en ik vandaag rond het middaguur om maar even een fotokuiertje te maken in het Weinterper Skar. Eens even kijken hoe het er daar voor staat na de werkzaamheden die er onlangs zijn uitgevoerd. De rijplaten die de paden een paar weken geleden bedekten, zijn inmiddels weer weggehaald, maar het nieuw gebaande bospad is voorlopig nog afgesloten met een overdwars liggende boom en wat takken …





De dobbe lag er mooi bij onder een strakblauwe lucht, maar de straffe wind verhinderde helaas het ontstaan van fraaie weerspiegelingen op het wateroppervlak. Recht boven ons cirkelden enige tijd een paar buizerds in de lucht. Een mooie foto heeft me dat niet opgeleverd, ik was al lang blij dat ik op de been bleef, want dat gecirkel vlak boven ons deed me even flink wankelen …





Verder was er weinig te beleven rond de dobbe. Lang zijn we er dan ook niet gebleven. Ik heb zelfs niet even op het bankje gezeten, want dat stond pal op de wind, en die wind maakte het allerminst warm. Jetske heeft nog een tijdje geknield aan de waterkant gezeten om wat foto’s te maken. Of dat nog iets bijzonders heeft opgeleverd, weet ik niet, maar misschien zien we de resultaten een dezer dagen wel verschijnen op Schrijven met licht





Op de terugweg besloten we toch het nieuwe pad maar eens te volgen, daar was Jetske tenslotte nog nooit langs gekomen. En dat ene boomstammetje kon ons vanaf deze kant toch echt niet tegenhouden …





Omdat we op de heenweg ter hoogte van de brug over het Koningsdiep vertraging opliepen als gevolg van werkzaamheden aan de N31, besloten we terug te rijden via de Poostweg. Daar besloten we bij de nieuwe parkeerplaatsen ter hoogte van het Witte Meer nog even een tussenstop te maken …

Grensoverschrijdend gedrag

Een paar maal per jaar probeer ik mezelf uit te dagen tot enig grensoverschrijdend gedrag. Als mijn onderdanen en de weersomstandigheden het toelaten, begin ik dan een fotokuier die eigenlijk te lang voor me is. Vorige week maandag was het weer eens zo ver. Op die stralende dag besloot ik voor het eerst sinds jaren weer eens een poging te ondernemen om bij de Freulevijver bij Bakkeveen (kaartje Google Maps) te komen …





Voor iemand die gezond van lijf en leden is, stelt dat met een afstand van 900 meter (en nog 100 meter meer tot aan het prieeltje) niet zoveel voor, maar ik red dat alleen als ik een topdag heb. En die had ik vorige week maandag …





De laatste keer dat ik deze wandeling heb gemaakt, dateert van november 2008. Op die dag ontdekte ik dat er halverwege de parkeerplaats en de Freulevijver een herdenkingsbankje staat ter herinnering aan Bert Wuite. Ik herinner me, dat ik daar indertijd met bijdragen van Hendrika (toen al boerin) en Geert (toen nog Heidehipper) nog een logje aan heb gewijd. Helaas is dat weblog inmiddels al geruime tijd ter ziele, maar het bankje staat er gelukkig nog steeds, en dat kwam me zowel op heenweg als op de terugweg zeer goed uit …





De prachtige tekst op het bankje stemt nog steeds tot nadenken …





Kijkend naar de verkleurende bladeren die vrijwel roerloos vlak boven me hingen, heb ik een tijdlang lekker op het bankje zitten mijmeren,  Het bankje was een soort kantelpunt in deze fotokuier: het was een kwestie van doorzetten tot aan de Freulevijver òf nu omkeren. Hoewel het eerste deel van de wandeling intussen al goed voelbaar was in mijn bovenbenen, besloot ik toch voor de eerste optie te kiezen. Op deze dag zou ik het met pijn en moeite kunnen redden om er te komen en dan ook nog weer de terugweg naar de auto te volbrengen … Het is maar zeer de vraag of ik volgend jaar nog eens een herkansing krijg, bedacht ik me …





En dus besloot ik mijn kuier voort te zetten. “Leven is reizen en de weg is kort”, maar ik had nog een lange weg, of beter gezegd een lang pad te gaan om mijn doel van die dag te bereiken …





Uiteindelijk kreeg ik het prieeltje op de oever van de Freulevijver in de verte in zicht. Even genieten van het uitzicht en dan door naar de andere kant van de vijver om even van mijn welverdiende rust te genieten in het prieeltje …





De Freulevijver is van oorsprong een klein meertje, dat is ontstaan als gevolg van een dijkdoorbraak van het Koningsdiep, een kleine rivier die op enkele honderden meters ten noorden van de vijver stroomt. Jonkvrouw Eritia Lycklama à Nijeholt liet die waterpartij rond 1900 vergroten. Op de oever werden een theekoepel en een botenhuis gebouwd, zodat er gepicknickt en gevaren kon worden. Het theekoepeltje en het botenhuis zijn intussen al lang verdwenen. Wat nog rest is een min of meer natuurlijk prieeltje op de plek waar vroeger de theekoepel stond. Op de bovenstaande foto is het prieeltje zichtbaar boven de houten walbeschoeiïng …





Morgen zal ik hier in het kader van Skywatch Friday wat fraaie weerspiegelingen van dit prachtige plekje tonen. Laat ik alvast zeggen, dat het de lange wandeling en bijna een week lang last van mijn benen weer ruimschoots waard was …




Koninginnedag bij de dobbe

Vrijmarkten, optochten en ander Koninginnedagvertier kunnen mij niet echt bekoren, ik zoek op zo’n dag liever de rust van de natuur op. Het was gisteren op de kop af drie maanden geleden dat ik voor het laatst bij de dobbe in het Weinterper Skar was. En dus was het ondanks het recente krachtverlies in mijn benen de hoogste tijd om daar weer eens een kijkje te nemen …

Om mezelf onderweg tot rust te manen, heb ik ervoor gekozen om behalve wat foto’s ook wat video-opnamen te maken, en in het bosdeel ben ik even lekker naast het pad gaan zitten (foto boven) …

Voor het eerst dit jaar kwam het kwik net boven de 20 graden, een ideale temperatuur om bij de dobbe eerst eens een tijdje lekker op het bankje in de zon te zitten. Behalve een passerend echtpaar dat even een praatje met me aanknoopte, was alleen het gekwinkelier van de vogels te horen …

Nadat mijn benen weer wat tot rust waren gekomen, heb ik een paar maal korte tijd wat rondgescharreld, eerst eens aan de waterkant, daarna langs de bosrand. Tot mijn vreugde zag ik de eerste waterjuffers rondvliegen, maar even stil zitten voor de foto was er niet bij …

Wie wel lange tijd heel stil bleef zitten was een kikkertje. Nadat al zijn buren, vrienden en familieleden al lang en breed in dieper water waren verdwenen toen ik naderbij kwam, bleef dit exemplaar heel rustig zitten …

Ook een geaderd witje wilde wel even op de foto. Het kostte me teveel kracht om hem met de macrolens te benaderen, maar met behulp van de zoomfunctie lukte het ook aardig om hem in beeld te vangen …

Het was een geweldige middag, maar ik was blij om uiteindelijk weer in de auto te zitten. Vandaag heb ik een welverdiende rustdag, en dat kan kan met de druilerige regen die hier momenteel valt helemaal geen kwaad.