Een warme fotokuier in mei

Kerstvakantie of niet, deze jongen blijft gewoon bloggen. Een beetje blogger heeft geen vakantie, zeg ik altijd maar. Het kan hooguit zijn dat de inhoud van de logjes wat minder actueel is. Dat laatste zal de komende tijd zeker het geval zijn, want het weer lokt me allerminst naar buiten om te fotograferen. Maar de vaste volgers weten dat ik een goed gevuld archief heb …

Ik begin vandaag met een fotoserie van een fotokuier, die tot nu toe ongezien in het archief is blijven liggen. Begin mei heb ik met mijn fotomaatje Jetske een bezoek gebracht aan Park Vijversburg bij Tytsjerk. Het was met ruim 27 ºC al de vierde zomerdag op rij en het werd dan ook een warme aangelegenheid. Nadat we een tijdje over lommerrijke paden en langs een paar verkoelende vijvers waren gelopen, stonden we op enig moment voor een bruggetje. Daarachter strekte zich over golvende groene weiden een golfbaan uit ..

Een golfbaan in de zon … dat was bij de heersende temperaturen niks voor mij. Het geluk was me echter gunstig gezind op dat moment. Een meter of tien links van ons stond een prieeltje op een heuveltje, dat was meer een plekje voor mij …

Terwijl Jetske over het bruggetje de golfbaan op liep, nestelde ik me lekker in de schaduw in het prieeltje. Daar vandaan kon ik het geheel prima overzien …

– wordt vervolgd –

Het prieeltje afgebroken

Door alle lichamelijke ongemakken, heb ik dit jaar pas in augustus weer een kuiertje naar het prieeltje bij Doktersheide gemaakt. Nou ja, kuiertje … het werd bijna een overlevingstocht waarbij een kapmes handig geweest zou zijn, want het pad naar het prieeltje was nauwelijks meer te zien. Dat beloofde weinig goeds, vreesde ik …

Ik was benieuwd hoe het prieeltje er nu bij zou staan, nadat het een jaar eerder was afgesloten i.v.m. instortingsgevaar als gevolg van zwamgroei. Tijdens mijn gang door het rietland kreeg ik er steeds minder vertrouwen in. Pas toen ik over het laatste stuk van het vlonderpad liep, werd mijn bange voorgevoel bevestigd, het prieeltje was compleet verdwenen …

Alleen het metalen onderstel, als ’t ware het fundament waarop het houten prieeltje had gestaan, herinnerde nog aan de kijkhut, die ten prooi was gevallen aan dodelijke zwamgroei ….

De omringende natuur is er nog steeds even mooi. Maar even lekker beschut zitten tegen regen en wind uit noordelijke richtingen, dat is er voorlopig niet meer bij. Ik kan alleen maar hopen dat Staatsbosbeheer besluit tot herbouw, maar ik vrees het ergste …

Het is jammer, maar het is niet anders. Volgend jaar maar verder zien …

Het prieeltje afgesloten

Eén van mijn favoriete plekjes om ook bij minder mooi weer af en toe eens even lekker aan de waterkant te zitten, is was de kijkhut bij De Tike, in de volksmond ‘het prieeltje’ aan de oever van de Leijen bij Doktersheide. Toen ik daar in september 2016 weer eens een kijkje wilde nemen, kwam ik voor een dichte deur te staan …

Nou ja, ‘deur’ is wat veel gezegd, de toegang tot het prieeltje was dichtgetimmerd en aan de planken waren grote geplastificeerde plakkaten met het logo van Staatsbosbeheer bevestigd …

‘Kijkhut “De Tike” afgesloten wegens zwamgroei. Niet betreden in verband met instortingsgevaar …’

Daar was ik niet echt blij mee. Tussen het heen en weer waaiende riet was het uitzicht er in principe niet veel minder om, maar van echt lekker zitten was toch geen sprake op de steiger …

– wordt vervolgd –

Sportzomer 2016 – even bijkomen

De sportzomer van 2016 kwam afgelopen weekend tot een voorlopig hoogtepunt met een prachtige medailleregen op het EK atletiek in Amsterdam, een geweldige tweede plaats van Max Verstappen in de Grand Prix van Groot-Brittannië en een fantastische zege van Tom Dumoulin in een loodzware bergetappe in de Tour de France. Hoog tijd om op deze eerste rustdag in de Tour de France even wat  tot rust te komen …









En waar kunnen we dat nou beter doen dan in het prieeltje aan de Leijen bij Doktersheide …? Zacht golvende weerspiegelingen te midden van een kleine oceaan van stilte, die alleen af en toe wordt onderbroken door de roep van een vogel of de zachte plons van een visdiefje dat het wateroppervlak doorklieft. Als je hier een uurtje hebt gezeten, dan kun je de hele wereld weer aan en ben je zo maar weer klaar voor het vervolg van de sportzomer van 2016 …








De rietzanger betrapt

Vrijdagmiddag heb ik weer eens een kijkje genomen bij het prieeltje op De Leijen bij Doktersheide (Google Maps). Ik was er snel uitgekeken, want behalve een ganzenfamilie in de verte was er helemaal niets te zien. Nadat ik er een kwartiertje had gezeten, ben ik langs de vaart teruggelopen richting auto …









Halverwege het pad hoorde ik aan de overkant van het water een vogel zingen. Na enig rondkijken kreeg ik hem bij het struikgewas aan de andere kant van het water in beeld, de rietzanger …









Het beestje bleef lustig riedelend af en aan vliegen tussen de struikjes en het rietkraagje iets verderop. Na een paar minuten kon ik hem bij de struiken nog eens fotograferen, ditmaal met een vlinder en een paar vette rupsen in de snavel …









Omdat de struikjes bepaald geen fijn ogend decor vormden, ben ik even later een stukje verderop gaan staan, daar heb ik de beide laatste foto’s van het actieve diertje kunnen maken …









Hiermee was het gebrek aan activiteit op het water rond het prieeltje wat mij betreft al ruimschoots goedgemaakt, maar bij het hek aan het eind van het pad zou me nog een prettige verrassing ten deel vallen …









Daarover morgen meer …   🙂



De laatste winterkuier

Op deze laatste dag van de meteorologische winter, die in niets aan winter doet denken, neem ik jullie nog even mee terug naar 6 februari, want dat was de laatste echt mooie winterdag …





Op die dag stond er een gezamenlijke fotokuier met mijn fotomaatje Jetske op het programma. Jetske stelde voor om een sneeuwwandeling te maken in De Deelen, maar omdat ik de dag tevoren had gezien dat daar nauwelijks lag, stelde ik voor om naar de Leijen te gaan …





We hebben eerst een kuiertje gemaakt bij het paviljoen aan de oostkant van de Leijen. Daar lag niet alleen nog een aardig laagje sneeuw, maar zo ver het oog reikte was het oppervlak van de Leijen ook bevroren …





Natuurlijk moest Jetske even kijken hoe sterk het ijs was na 8 nachten met licht vorst en overdag temperaturen die opliepen naar 2 tot 5 graden in de plus …





En jawel hoor, tot pakweg 20 cm uit de kant kon het ijs Jetske dragen. Geen wonder natuurlijk, want daar rustte het ijs nog op de bodem van het zacht glooiende zandstrandje …   🙂





Toen we na een klein half uurtje waren uitgekeken, zijn we in de auto gestapt om naar Dokstersheide aan westkant van de Leijen te rijden …





Daar zijn we over het vlonderpad door het rietland naar het prieeltje op de over van de Leijen gelopen …





Daar aangekomen kregen we een heel ander beeld van de Leijen. Was het meer aan de oostkant helemaal bevroren, hier aan de westkant had de wind vrij spel, waardoor er in de verste verte geen ijs te zien was …





Omdat de koude wind het allerminst aangenaam maakte in het prieeltje, hebben we al snel eerst de luwte van de bosjes en daarna de warmte van de auto weer opgezocht …





Het was een prachtige laatste winterkuier in een verder in feite waardeloze winter. Maar op dat laatste kom ik binnenkort nog wel even terug.

Futen op video

In het logje getiteld “Futen bij het prieeltje” en de daarop volgende reacties van afgelopen donderdag hadden we al vastgesteld dat futen behoorlijk schuwe watervogels zijn, die zich graag verstoppen in een rietkraag of de natuurfotograaf in het ootje nemen door onder water te duiken en vele meters verderop weer op te duiken. Vorige week vrijdag had ik geluk, twee volwassen futen en een jong bleven een tijdlang ongestoord heen en weer zwemmen in de buurt van het prieeltje bij Doktersheide. Hoewel ik mijn statief in de auto had laten liggen, lukte het me met behulp van de balustrade van het prieeltje om ze een paar minuten lang op video vast te leggen. Het resultaat: vijf minuten “Futen op video” …