Mos bij hoog water

De hoge waterstand in het rivierenland heeft diverse fotograferen de afgelopen periode mooie, vaak bijzondere foto’s opgeleverd …

Hoewel bepaald niet spectaculair, levert hoog water ook in en rond de vijver in onze tuin soms aardige plaatjes op …

Te midden van alle nattigheid op kleine schaal weet het mos ook hier de show weer te stelen …

Met dit fier rechtop staande mossteeltje met dat kleine waterdruppeltje sluit ik deze mossige serie af …

Bloeiend mos bij de vijver

Veel stelt ’t niet voor, en je hebt er in feite ook niks aan … Maar hoe klein ook, bloeiend mos bij de vijver brengt toch weer wat kleur …

Zoals bekend is er geen groot plantenkundige aan mij verloren gegaan, maar ’t zou best eens haarmos kunnen zijn …

Tussen de juffertjes

Kijkend naar de reacties die ik de laatste dagen heb gekregen, heeft niemand er enig bezwaar tegen om zo eind november, terwijl regen of hagel af en toe luidruchtig tegen de ruiten tikken, nog te kijken naar foto’s van voorjaar of zomer. Dat treft dan, want voorlopig ga ik daar ook nog rustig mee door, want van actuele fotokuiers komt het met de TENS nog steeds niet …

De afgelopen tien, elf jaar ben ik niet eerder zo laat in het jaar op pad gegaan voor een fotokuier met Jetske in de Kop van Overijssel. Het was half juni, toen ik me daar op een mooie dag aan de rand van de vijver de koffie kon laten smaken. De foto-onderwerpen dienden zich al snel aan, want het krioelde er niet alleen in het water, maar ook erboven van het leven. Om te beginnen zag ik deze pas uitgeslopen, nog bleke waterjuffer naast zijn oude jasje zitten om op te drogen en uit te harden …

Een stukje verderop zat op de rand van het rechtop staande blad van een waterlelie een lantaarntje mooi te zijn …

Op een ander lelieblad zaten twee mooie blauwe waterjuffers – waarschijnlijk azuurjuffers – lekker in het zonnetje …

Hieronder lijkt het ene juffertje het andere te willen verleiden …

Ja, en dan komt van het een het ander en moeten er eitjes worden afgezet …

En tot slot het ene juffertje dat door zijn rode kleur wat uit de toon viel, de vuurjuffer …

Flits … weer ’n wintertje

Ik had gisterochtend natuurlijk best vroeg op kunnen staan in de hoop dat ik ergens wat mooie sneeuwfoto’s zou kunnen maken … Maar op basis van de weerkaarten had ik er geen vertrouwen in dat er zaterdagochtend sprake zou zijn van een mooie laag verse sneeuw en fotogenieke omstandigheden. Daarom ben ik lekker blijven liggen.

Toen ik rond half tien op geheel natuurlijke wijze was ontwaakt, had ik onder een loodgrijze hemel aan twee foto’s in de tuin genoeg om later in elk geval aan te kunnen tonen dat er wat sneeuw lag die dag …

Je moet er snel bij zijn om bewijsmateriaal vast te leggen met die flitswintertjes van tegenwoordig, want voordat je het weet is de situatie weer volstrekt anders. De fraaie ijspatronen die vrijdag de vijver sierden, waren gisterochtend alweer verworden tot een papperige massa. En van de sneeuw van gisteren is intussen ook al geen spoor meer te bekennen. Op naar het volgende flitswintertje over een week of zo maar weer …

Vluchten kan niet meer

In de eerste 15 jaar van onze relatie zochten Aafje en ik in de vakanties vaak de warmte op in Frankrijk. Meestal genoten we daar ook volop van, maar soms werd het ook toen wel eens wat teveel van het goede. Zo hebben we in augustus 1990 onze vakantie aan de Franse zuidwestkust vroegtijdig beëindigd, omdat ik min of meer werd lamgelegd als gevolg van een hittegolf die daar over ons heen rolde. Een paar jaar later hebben we midden in de vakantie de oversteek van de Auvergne naar de westkust gemaakt om de hitte te ontvluchten. Uiteindelijk vonden we in 1994 een heerlijk ruime plek met zon en schaduw op de camping ‘Laborde’ in het departement Lot-et-Garonne. Aan de vele vakanties die we daar sindsdien hebben doorgebracht, bewaren we nog steeds warme herinneringen in de goede zin van het woord …
20000805-1500x
Aan die reeks fijne Franse vakanties kwam een eind, toen bij mij in oktober 2004 MS werd vastgesteld. Eén van de eerste adviezen van de behandelend neuroloog luidde: “Het lijkt me verstandig om de warmte maar niet teveel weer op te zoeken, want dat is bij MS vaak vragen om problemen.” Sindsdien zijn we het vaak zinderende Zuid-Frankrijk voorgoed gaan mijden …
160825-2228x
Het voordeel van de Franse hitte was, dat je er aan kon ontkomen door wat vroeger te vertrekken of door verder te reizen naar koelere oorden. Hier in Fryslân is vluchten geen optie. In de lange, warme nazomer van 2016 restte nog slechts een zacht wiegend verblijf in mijn hangmat en stil verlangen naar verkoeling, overdag veelal in de nog lang relatief koele woonkamer bij de sport op tv, ’s avonds na een uur of negen in de tuin aan de rand van de vijver bij de muizen en de kikkers …
160826-0002x
Dat was dan ook de reden dat het hier zo lang stil bleef. Mijn toenmalige behandelend neuroloog had gelijk. Eén of twee dagen warmte kan ik nog wel aan, maar wanneer de warmte zo lang aanhoudt, dan zuigt dat me zowel mentaal als fysiek helemaal leeg. Zelfs nu, eind oktober, ben ik er nog niet volledig van hersteld. Voorlopig zit er niets anders op dan keuzes te maken en prioriteiten te stellen, daarom zal ik het vooreerst ook in weblogland nog rustig aan blijven doen. Maar ik ben er in elk geval weer, en ik zet mijn tocht geleidelijk en vol goede moed voort.

Muisstil

“Wat is het hier toch stil de laatste tijd, dat ben ik helemaal niet gewend,” kwaakte de kikker ietwat ongerust tegen de muis …

“Ja inderdaad, je zou het hier zelfs muisstil kunnen noemen …,” piepte de muis terug. “Maar kijk eens om je heen … er wordt toch wel aan het weblog gewerkt … Voordat je het weet barst het gekwaak weer los …”

– wordt vervolgd –