Het laatste papavertje

Vanuit mijn pc-hoekje in de kamer werd mijn aandacht onlangs getrokken door een bloemetje dat aan de rand van de vijver zacht in de wind heen en weer wiegde. Ik had wel een vermoeden wat het was, maar om het zeker te weten liep ik even naar het terras. Daar zag ik dat het inderdaad een klein oranje papavertje was. Het kleine bloemetje was kennelijk net open gegaan. Het beschermende omhulsel van de bloemblaadjes hing er nog aan …

Een dag later ving hij met volledig geopende bloemblaadjes nog wat meer wind. Op zijn dunne, flexibele steeltje bleef hij nog twee dagen fier wuivend overeind. Intussen heeft hij zijn bloemblaadjes weer laten vallen …

Ik heb geen papavertjes in de knop meer kunnen ontdekken, daarom ga ik ervan uit dat dit ons laatste papavertje van het jaar was …

Werk in uitvoering

In Drachten kies ik graag voor een van de fietspaden die er in de westelijke woonwijken door het groen lopen. Onderweg naar huis zag ik vorige week donderdag dat het meest zuidelijke pad vanaf 2 november dicht gaat. Omdat dit ook voor een ander fietspad is aangekondigd, ga ik er van uit dat er een nieuwe deklaag op de fietsbruggen zal worden aangebracht. Goed om even rekening mee te houden ….

Toen ik een stukje verderop over één van de bruggen reed, zag ik dat medewerkers van Jelle Bijlsma bezig waren met het opschonen van de vijvers en de oevers rondom. Maaien, oprapen en afvoeren, het kan allemaal met dit multifunctionele vaartuig …

Op rolletjes

Omdat het niet meteen duidelijk was hoe laat het zou gaan regenen, besloot ik voor de zekerheid en voor de verandering eens een ritje in Drachten te maken. Ik ben weer eens naar de wijk van mijn jeugdjaren gereden, de wijk ‘de Swetten’. Mijn eerste twee schooljaren heb ik doorgebracht in een noodgebouw aan de Tijen. Op die locatie is niets uit die tijd meer herkenbaar. Maar de oude school 4, tegenwoordig ‘o.b.s. de Swetten’, staat nog in bijna originele staat aan de Kuiperssingel. Daar heb ik in klas 3 en 4 gezeten. De bomen op de onderstaande foto stonden er toen waarschijnlijk ook al …

Nadat ik nog wat foto’s op andere plekjes in de wijk had gemaakt, besloot ik op weg naar huis via industrieterrein de Haven te rijden. Terwijl ik in het verlengde van de Rien het tunneltje onder de Noorderhogeweg in reed, kwam ik in een groep steppende kinderen terecht. Waar zij verderop bij de Loswal linksaf gingen, ging ik naar rechts …

Ik vond om de een of andere reden dat het tijd was om weer eens een paar foto’s te maken van wat ik met stip het lelijkste gebouw van Drachten vind. Het is de veevoederfabriek van Agrifirm, vroeger de CAF. De kolos is zelfs nog groter en wanstaltiger geworden dan toen ik er in maart 2009 een fotoserie van heb gemaakt met Johan …

Eerst maar snel weer vergeten en terug naar vrolijker objecten. Denkend aan het groepje kinderen dat me had ingehaald, besloot ik langs het skatepark in het Slingepark te rijden. Wie weet, misschien zou ik ze daar weer aantreffen. Dat bleek echter niet het geval te zijn, maar ik kon er wel een paar andere jongens kieken die zich op rolletjes voortbewogen ….

Omdat de regen nog altijd uit bleef, reed ik een stukje verder het park in. Daar ging ik even op een van de bankjes rond de vijver te gaat zitten. Tot mijn verrassing zag ik even later ook de steppers uit het tunneltje weer terug. Niet onlogisch want zulke mooie, hier en daar lekker gooiende asfalt paadjes hebben ze in mijn oude – hun huidige – woonwijk de Swetten niet …

Nadat ik ze een paar keer voorbij had zien komen, werd het tijd om wat te chillen. Dat deden ze op de speeltoestellen aan de andere kant van de vijver. Ik vond het wel grappig dat die jongens mijn pad en paar maal kruisten op de dag, waarop ik zelf even terug ging naar de wijk waar ik mijn kinderjaren heb doorgebracht. Dat was toen, dankzij veel braakliggende stukken grond, nog een mooie groene wijk om op te groeien. Tegenwoordig zijn alle vrije terreintjes van toen bebouwd met woningen. De wijk waar ik woon is een stuk groener. Ik begrijp die jongens dus wel …

Pure verwennerij

De vijver in onze tuin ligt vrijwel de hele dag in de schaduw, maar dat maakt de waterplanten niets uit. Sinds begin juni duiken er regelmatig nieuwe bloemen op van de waterlelie en de gele plomp. Als sterren stelen ze beurtelings de show om ons te plezieren. Het is pure verwennerij …

Dobbers in de Overtuin

Mijn onderdanen waren gisterochtend absoluut niet in de stemming om nogmaals een tripje naar Beetsterzwaag te maken. Toen mijn fotomaatje Jetske en ik er vrijdag waren, prikte de zon af en toe vriendelijk door de wolken heen. Het weer werkte zaterdag niet echt stimulerend, het was bewolkt en er stond een stevige wind. Ik besloot eerst maar rustig wat aan mijn weblog te werken …

Aan het begin van de middag stelde ik Aafje voor om toch nog maar even naar de Overtuin te rijden. Na mijn verslag over de ontmoeting van Jetske en mij met beeldhouwster Floor van der Leun was Aafje ook wel nieuwsgierig geworden …

Floor was blij verrast om te zien dat ik me even na tweeën meldde bij de vijver: ‘Do hast it dus dochs helle … moai!‘ Zij en Aafje raakten al snel in gesprek, zodat ik wat foto’s en videoshots kon maken van de installatie zoals hij nu in de vijver dreef. Floor was tevreden over de manier waarop de installatie in de vijver lag. De dobbers deden wat er van ze werd verwacht: ze wuifden elegant heen en weer in wind en water…

Floor had daar als enige rond de vijver niet te klagen over aanloop en ze kreeg vooral leuke en positieve reacties, vertelde ze. Ook Aafje had zich prima vermaakt. Zij vond het alleen jammer dat Floors man Roelof er niet was, want daar had Aafje zich – benieuwd naar de familierelatie – wel op verheugd. Desondanks was het leuk er even te zijn en het eindresultaat te zien …

Toen het tegen drieën zachtjes begon te regenen, hebben we afscheid genomen van Floor. De bui die ons even later op de terugweg noopte om toch maar even te schuilen in een tunnel, hebben maar voor lief genomen. Zo heeft de Joiny voor het eerst nattigheid gevoeld.

Kunstinstallatie in opbouw

Bij de laatste stop tijdens een ruim 30 km lange fietstocht, die ik gisteren samen met Jetske maakten, kwamen we terecht in de Overtuin van Huize Lyndenstein in Beetsterzwaag. Daar vielen we midden in de opbouw van een kunstinstallatie in de vijver van de parktuin. Beetsterzwaag staat in het weekend van 4 en 5 juli volledig in het teken van het jaarlijkse Kunstweekend …

In de vijver was iemand in een waadbroek op een surfplank ergens mee bezig. Op de wal stond beeldhouwster Floor van der Leun die haar man Roelof af en toe een voorwerp aanreikte. Samen waren ze bezig te zijn met de opbouw van een kunstinstallatie in de vijver …

Zo nu en dan reikte Floor haar man weer een aantal grote dobbers aan. Roelof haalde vervolgens halsbrekende toeren uit om de dobbers precies op het juiste plekje te verankeren in een net zonder zelf in de vijver te vallen. Jetske liet zich intussen helemaal bijpraten over het ontstaan van de installatie. ‘Als alle gebeeldhouwde dobbers uiteindelijk in het water liggen is het de bedoeling dat ze door wind en water wuivende in beweging gebracht,’ vertelde Floor …

Het werd een verrassend leuk treffen. Voordat we opstapten om aan de thuisreis te beginnen, heb ik Floor belooft, dat ik dit weekend ijs en weder dienende nog even kom kijken hoe het geheel is uitgepakt. Of dat gaat lukken is nog even de vraag. Mijn onderdanen moeten nog even wat herstellen na weer een mooie en gezellige dag met mijn fotomaatje …

Licht over het water

Dat het stroompje in onze tuin drooggevallen is als gevolg van de klimaatverandering, was natuurlijk maar flauwe kul. Het zou mooi geweest zijn als er echt een bron had gezeten, die voortdurend fris zoet water aanvoerde. Maar zo was het niet …

Op de bodem van de vijver stond indertijd een pomp, waarmee het water onder de grond door naar de top van het heuveltje werd gepompt. Daar borrelde het dan onder stenen tevoorschijn, waarna het door de bedding van het beekje kabbelend naar beneden stroomde, terug de vijver in …

Maar dat werkt alleen als de vijver regelmatig wordt leeggepompt en schoon gemaakt. Dat werd voor mij te zwaar als gevolg van de MS. We hebben er nog een paar maal hulp bij gehad, maar dat is ook minstens een jaar of tien geleden. Sindsdien heeft zich een prachtig natuurlijk evenwicht ontwikkeld in de vijver. De stilstand deed het water goed, maar ieder jaar werd de drassige bodem dikker door o.a. afstervende krabbenscheer, gele plomp en waterlelies …

Als ik vandaag de pomp in de vijver zou zetten, zou er al snel een dikke brij van water en modder door het stroompje naar benden lopen. Het gevolg is een zwarte vijver zonder zicht op de bodem. Dat zou de kikkers, salamanders en vissen geen goed doen. En ons ook niet, want reken maar dat dat gaat stinken …

Nee, in plaats daarvan heb ik een alternatief bedacht. Eind mei schreef ik hier dat we een fonteintje op zonne-energie hadden gekregen van mijn fotomaatje en haar man. Daar hebben we in de vijver weinig plezier van gehad. Zodra de bomen vol in het blad zaten, lagen de kleine zonnepanelen vrijwel de hele dag in de schaduw. Dat leverde leverde niet het gewenst fonteintje op, maar ook geen verlichting. Daarom heb ik het fonteintje intussen in een schaal met water op het terras gelegd. Daar krijgt het momenteel zo’n 5 uur zon per dag. Al die tijd spuit het fonteintje water en ’s avonds branden de lampjes ook nog eens zo’n 5 uur …

Dat vond ik wel weer een wat langer filmpje waard. Om het geruis van de snelweg wat te maskeren heb ik er subtiel een passend nummer van mijn oude vriend Johan van Aken aan toegevoegd …

Fijne dag allemaal. Hou ’t hoofd koel en pas op jezelf en elkaar in deze tropische omstandigheden.