Een hommel bij de lavendel

Sinds de lavendel in één van de bakken op het terras volop staat te pronken met zijn paarse kleuren, wordt er zo af en toe weer eens een hommel of een bij gelokt door de lekkere geuren…

Met de camera voor het grijpen op het tafeltje naast me en goed zicht op de bak met lavendel aan de andere kant van mijn stoel ben ik er met een bakje koffie eens lekker voor gaan zitten …

Ik hoefde niet eens zo lang te wachten, een zacht ronkend geluid kondigde al snel de komst van een snoepend insect aan, waarvan ik denk dat het een akkerhommel is …

Die kan ik in ieder geval weer afvinken. Dan is het wachten nu op een gelegenheid om weer eens een foto van een vlinder te kunnen maken in ons tuintje …

Een grappig groen nimfje

Je hoort mij niet zeggen dat ons tuintje al jarenlang een paradijs is voor vlinders, bijen en andere insecten, daarvoor is het er vooral vanwege de hazelaar te donker. Desondanks heb ik er de afgelopen jaar heel wat insecten kunnen kieken. Maar dit jaar is het echt waardeloos. Ik moet echt op zoek naar insecten, en meestal is zo’n zoektocht nog vruchteloos ook …

Vaste gasten zijn vrijwel ieder jaar de grappige, groene nimfjes van de struiksprinkhaan. Voorgaande jaren kon ik vaak meerdere exemplaren fotograferen op de papavers of de gele lis. De afgelopen weken heb ik verschillende keren een vergeefs rondje door de tuin gemaakt om naar ze uit te kijken …

Terwijl ik onlangs bij de vijver op het terras zat, zag ik vlak bij mijn stoel iets traag bewegen op een blad. Mijn belangstelling was meteen gewekt … jawel, het was een nimfje van de struiksprinkhaan. Eindelijk! Dat kon in feite maar één ding betekenen: dit beestje was voor de verandering nu eens op zoek gegaan naar mij …  🙂

Gaasvlieg op ’n rietstengel

Behalve diverse juffertjes kreeg ik tijdens mijn wandeling in De Deelen ook nog een gaasvlieg voor de camera. Hij wilde net lang genoeg blijven zitten om één scherpe foto van hem te kunnen maken. Maar op het moment dat ik afdrukte bleek hij toch net een kleine beweging omhoog te hebben gemaakt, waardoor de topjes van zijn antennes net buiten het kader vielen …




Soldaatje van oranje

Of het oranjekleurige dikkopje, dat ik hier afgelopen maandag publiceerde ter ondersteuning van het Nederlands elftal, ook maar iets heeft bijgedragen aan de overwinning van Oranje, valt zeer te betwijfelen, maar het heeft in ieder geval geen kwaad gedaan. Omdat Oranje straks in de achtste finale van het WK voetbal moet aantreden tegen Mexico, lijkt me een goed plan om nog maar eens een oranje gekleurd insect in stelling te brengen …





Vandaag is de keuze gevallen op een kleine rode weekschildkever (Rhagonycha fulva), een kever met een lichaamslengte van ongeveer 7 tot 11 millimeter. Hij heeft een oranjerode kleur, de achterste punten van de dekschilden zijn donkerder tot zwart gekleurd. Ook de laatste segmenten van de poten en de antennes en ogen zijn donkerbruin tot zwart gekleurd. De kleine rode weekschildkever is van het rood soldaatje (Cantharis rufa) te onderscheiden door het donkere einde van de dekschilden …





Met de souplesse van de gevoelige antennes, die symbool staan voor de twee snelle spitsen van oranje, en de beschermende schildjes die de verdediging symboliseren, zou het goed moeten komen met oranje, maar makkelijk zal het niet worden in de verzengende hitte van Fortaleza …




Een glurende distelbok

Terwijl ik gistermiddag in het Weinterper Skar bij een braamstruik probeerde een koolwitje te fotograferen, bekroop me ineens het gevoel dat ik werd bekeken … Nadat ik mijn ogen even over de braamstruik heen had laten glijden, ontdekte ik de gluurder …
Het was een gewone distelboktor (Agapanthia villosoviridescens), ook wel kortweg distelbok genoemd, een tor van ongeveer twee centimeter lang, die door zijn minstens zo lange antennes nog een stuk groter lijkt …





Dit beestje leek me van achter een bloem aan de braamstruik nauwlettend in de gaten te houden.  Zelf was hij blijkbaar niet zo op aandacht gesteld, want meteen nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, spreidde hij zijn vleugels en vloog hij weg …





Door zijn formaat was de distelbok tijdens zijn verrassend snelle vlucht toch goed te volgen, zodat ik hem nadat hij een stukje verderop ergens was neergestreken, nogmaals voorzichtig kon benaderen om nog een paar foto’s te maken …




Dood was hij, morsdood

Aan het eind van weer een wat mindere periode heb ik mezelf er gisteren toe gedwongen om maar weer eens een fotokuiertje te maken. Dat werd geen succes, want het was winderig en koud in het Weinterper Skar en het wandelen viel me zwaar. Daarnaast was er maar bar weinig te zien, en de weinige  insecten die er waren verpoften het om even rustig voor me te poseren. Daarom laat ik vandaag even een paar foto’s zien van een rustig en gewillig onderwerp uit eigen tuin …





Toen ik onlangs gewapend met de camera weer eens even in de tuin rondscharrelde, zag ik iets op de gft-container liggen. Het was te klein om meteen te zien wat het was, maar een blik op het schermpje van mijn camera – die in de tuin vrijwel altijd is voorzien van de Raynox voorzetlens – maakte al snel duidelijk dat het een snuitkevertje was …





En het was niet zo maar een snuitkevertje … Nee, dit was een dood snuitkevertje, morsdood was hij. Sneu voor het beestje natuurlijk, maar het voordeel was wel, dat hij me daar zo stil liggend alle kans gaf om hem eens goed te bekijken …





Terwijl ik een kwartiertje later de foto’s op de pc bekeek, bedacht ik me dat ik het kevertje eigenlijk even had moeten ontleden met een paar pincetjes. Terug bij de container bleek ik te laat op dat idee te zijn gekomen, want het beestje was blijkbaar weggewaaid. Ik heb hem niet meer terug kunnen vinden, dus we zullen het hier mee moeten doen …