Op een paaltje

Terwijl ik donderdag tussen de buien door even een ritje door het Friese weidegebied maakte, zag ik in buurt van Warniahuizen een grutto (Limosa limosa) op een paaltje zitten …









Voorzichtig heb ik even een omtrekkende beweging gemaakt om meer dan alleen een megastal op de achtergrond te krijgen. En zo heb ik mijn eerste paalzittende grutto dit jaar toch een maand eerder kunnen fotograferen dan vorig jaar …








Buizerds, ze zijn er weer

Zodra de bladeren van de bomen beginnen te wapperen, laten buizerds zich weer meer zien. Ze verlaten de bosschages en verkiezen op zoek naar voedsel graag paaltjes in weilanden en palen langs wegen als uitkijkpost. Gistermiddag trof ik in de buurt van Earnewâld weer een paar fraaie voorbeelden aan …





De eerste buizerd zat op een dampaal aan de linkerkant van de weg en liet zich in eerste instantie alleen bij tegenlicht fotograferen. Zodra ik hem passeerde om een paar foto’s te maken vanaf de zonnige kant, vloog hij op van zijn uitkijkpost om een stuk verder in het weiland weer neer te strijken. Daar kreeg ik alsnog de kans om hem even mooi in het zonnetje te zetten …





Toen ik ruim een uur later over dezelfde weg terug reed, zat er aan de andere kant van de weg verderop in de weilanden tussen de koeien, ganzen en een blauwe reiger een buizerd op een paaltje …





Gezien de locatie zou het best eens om dezelfde buizerd kunnen gaan, maar dat valt helaas niet te controleren. Ik ben in elk geval blij met deze foto’s, want ik blijf het prachtige dieren vinden …




Onwillige buizerd

Bijna op hetzelfde plekje als waar ik vorige week een torenvalk kon portretteren, zat gistermiddag een buizerd op een paaltje in het weiland …





In tegenstelling tot de torenvalk was deze buizerd niet gediend van mijn portretfotografie. Nadat ik één foto had gemaakt terwijl hij op zijn paaltje zat, spreidde hij zijn vleugels …





Buiten bereik van mijn camera streek hij een stuk verderop weer op een paaltje neer …

Rondedans van een merel

Nu het eindelijk even echt koud winterweer is, zitten er ineens weer veel meer vogels in ons tuintje …





Qua aantal voeren de mussen net als voorgaande jaren de lijst aan, maar ook verschillende meesjes en het roodborstje laten zich regelmatig even zien …





Ook dit jaar heeft een aantal merels zichzelf echter weer uitgeroepen tot baas van ons tuintje …





De andere vogels weinig gunnend, doen de merels zich beurtelings tegoed aan de pot met pindakaas …





Terwijl hij op zijn beurt wachtte, voerde één van die merels gistermiddag even een rondedansje uit op één van de paaltjes bij de vijver …




De luchtverdediging in actie

Hij zat eigenlijk net wat te ver weg, maar toch liet ik het zijraam van de auto maar even zakken om een plaatje te schieten van een grutto, die op een paaltje op wacht stond …

Omdat ik hem eigenlijk vanuit een wat lager standpunt in beeld wilde hebben, opende ik vervolgens heel voorzichtig het autoportier …

Tot zover ging alles goed, maar toen ik het portier helemaal open duwde om uit te stappen, ging dat de grutto net wat te ver …

Luidkeels alarmkreten slakend steeg hij op van het paaltje, en enkele meters verderop steeg ook mevrouw grutto vanuit het weiland op …

Nadat ze een paar maal luidkeels roepend een rondje om me heen hadden gemaakt, heb ik me maar weer teruggetrokken in de auto om mijn weg te vervolgen …

Nadat de mist is opgetrokken

Nadat de mist is opgetrokken, verschijnt het Friese landschap weer zoals het er in november meestal bij ligt: vlak en kaal onder een voornamelijk grijs wolkendek, waar de zon zo af en toe even doorheen probeert te prikken …

Op de laatste akkers waar onlangs nog maïs stond, resten nu nog slechts stoppels. Ook het meeste vee is intussen wel binnen. Hier en daar staan nog een paar paarden, voor de rest worden de weilanden nog hoofdzakelijk bewoond door schapen en ganzen …

Tijdens het ritje dat ik donderdag op de eerste mistvrije dag maakte door het weidegebied ten westen van Drachten, waren er zelfs amper schapen en ganzen in de weilanden te zien …

Om toch wat meer te fotograferen dan alleen lege weilanden, heb ik me maar even op een paar vangkooien gestort, die her en der hangen nu de najaarstrek van de muskusratten blijkbaar weer voorbij is …

Heksensnot en duisternis

Een halfuurtje nadat ik gisteren een aantal foto’s had gemaakt bij het strandje aan de oostkant van de Leijen, stond ik hemelsbreed ruim anderhalve kilometer verder naar het noordwesten, bij het uitzichtpunt aan de noordkant van de Leijen bij Eastermar.

Toen ik het klaphekje naar het uitzichtpunt opende, zag ik dat er een hoopje sterrenschot – ook wel heksensnot genoemd – op één van de paaltjes lag. Waarschijnlijk heeft er weer een reiger of een andere predator teveel vrouwelijk kikkers of padden gegeten. Sterrenschot is het restant van een opgepeuzelde vrouwelijke kikker of pad. Het ziet eruit als een gelatine-achtige brei met of zonder kaviaar. Tot nu toe had ik dit vreemde goedje alleen aangetroffen bij de dobbe in het Weinterper Skar. Leuk om het nu ook eens elders te vinden …

Intussen was het de hoogste tijd geworden om de lucht weer even in ogenschouw te nemen, want het begon ineens weer donker te worden …

Toen ik opkeek, liep er even een koude rilling over mijn rug. Er trok net weer een buienlijn over, waarvan het zwaartepunt oostelijk en zuidelijk van me lag …

Hoe donker het ook werd, op een paar druppels na bleef het gelukkig droog, maar nadat ik nog een laatste sfeerplaat van de Leijen had geschoten, ben ik toch maar terug gegaan naar de auto …