Op de begraafplaats

Na onze rondgang langs het museum, het Zodenhuis en ‘het Stekje’ staken we de Camstrawei over (Google Maps)

Daar wandelden we over het pad naar de begraafplaats en de Toren van Firdgum bovenop de terp …

Eenmaal op de begraafplaats konden we de toren ook vanaf de oostkant bekijken. Terwijl Jetske enige tijd over de begraafplaats rondscharrelde, ging ik lekker op één van de bankjes aan de zijkant zitten …

Ik sluit vandaag af dit bijzonder grafmonument … ‘een bijzondere vogel vliegt weg …’

Morgen gaan we terug naar de auto om daarna onze weg te vervolgen.

Stare down met een kolos

Het was rustig in de Jan Durkspolder. Behalve wat grote grazers was er weinig leven te zien …

Terwijl ik naar het hek liep, had ik meteen de aandacht. Al snel kwam de grote kolos mijn kant op …

Bij het hek aangekomen leek hij me in eerste instantie sluiks vanuit een ooghoek op te nemen …

Dan liet hij alle schroom vallen en legde zijn kop op het hek. Wat volgde was een lange staredown

Zodra hij de blik afwendde, heb ik me tactisch teruggetrokken. Ik had de staredown dan wel gewonnen, maar je weet nooit wat zo’n beest zich nog in zijn kop haalt. En ik had wel mijn rode vest aan … 😉

De tapuit – nr. 86

Terwijl ik het weiland met paardenbloemen in de verte aan het fotograferen was, vloog er op een bepaald moment een klein vogeltje voor me langs. Vanuit een ooghoek zag ik dat hij op een dampaal iets verderop landde. Meteen zette ik de achtervolging in, waarna ik mijn camera op hem richtte …

Zodra ik hem in de zoeker had, meende ik hem te herkennen. Het leek een tapuit te zijn (heidehipper in het Fries), en daarmee had ik weer eens een primeurtje. Ik heb het nog even nagekeken, tot dat moment had ik – voor zover bekend – 85 vogelsoorten in mijn fotoarchief. De tapuit is dus nr. 86. Nadat ik twee foto’s van de tapuit op die grote dampaal had gemaakt, leek hij het welletjes te vinden en vloog hij naar een hek een stukje verderop …

De tapuit staat sinds 2004 als bedreigd op de Nederlandse rode lijst. Het is een kleine insectenetende zangvogel, die zich bij voorkeur ophoudt in heidegebieden, duinen en zandverstuivingen. Hier tussen de weilanden leek hij me niet direct op zijn plek, maar mogelijk houdt hij zich normaal gesproken op bij de zandwinput op een flinke steenworp afstand …

Hoe dan ook, ik was en ben blij met de foto’s die ik van deze sterk bedreigde vogel heb kunnen maken …

Tussen de weilanden

– Een virtuele vakantie 25 –

Zodra we de dijk waren overgestoken waande ik me eigenlijk weer bijna thuis. Met in de verte hier en daar een dorpje tussen kruidige weilanden, zouden we net zo goed in het zuiden van Fryslân of in de kop van Overijssel kunnen zijn. Dat zou echter al snel weer veranderen, nadat de tureluur ons na een korte fotostop uitgeleide had gedaan uit het weidegebied …

Een tureluur doet een Houdini-act

Vlak voordat ik de foto’s van de luchtmacht der grutto’s in actie kon maken, werd ik geroepen door een tureluur. Ik zag hem meteen staan. Een meter of 15 bij me vandaan stond hij op een paaltje. Toen ik hem met de zoomlens dichterbij had gehaald, zag ik dat het arme beestje aan een zware ketting leek te liggen …

Sneu voor de vogel natuurlijk, maar het gaf mij wel eindelijk een keer alle tijd voor een fotosessie met een tureluur. Hij keek me eens recht op en neer aan, en ik meende na enige tijd zelfs een knipoogje te zien …

Nadat ik een snelle blik op mijn camera had geworpen voor een eerste check van mijn foto’s, bleek de vogel gevlogen te zijn toen ik weer opkeek … 😉

 

Mijn week van de grutto (5)

Niet veel verderop zag ik nog een grutto op een dampaal staan. Ook deze skries – zoals de grutto in Fryslân wordt genoemd – bleef fier op zijn plek aan de linkerkant van de weg staan, terwijl ik langzaam dichterbij kwam …

Hij hield me wel goed in de gaten, dat was duidelijk. Omdat ik toch al aan de rechterkant van de weg in de berm liep, ben ik daar achter de eerste de beste bos fluitenkruid gekropen. En zo kreeg ik de kans om nu eens een grutto in een bloemrijke omlijsting vast te kunnen leggen …

Mijn week van de grutto (4)

Ik ontkom er helaas niet aan om halverwege deze serie even een serieuze klaagzang aan te heffen …

Het gaat al jaren bar slecht met onze nationale vogel, de grutto. Ooit waren er zo’n 150.000, nu zijn er naar schatting minder dan 30.000 over. Ongeveer 80 procent van alle grutto’s broedt in Nederland. De populatie neemt per jaar met gemiddeld 8 procent af. Dat betekent dat er in dit tempo over dertig jaar geen grutto meer over is …

De natuur in ons land is o.a. sterk achteruit gegaan door intensieve landbouw. Veel weilanden zijn veranderd in een soort groengele woestijn. Op veel plaatsen zie je alleen maar uitgestrekte velden met slechts Engels raaigras. Bloemen groeien en bloeien er nauwelijks meer in de meeste weilanden. Om toegang met steeds zwaardere machines te garanderen, wordt alle water zo snel mogelijk met drainagesystemen afgevoerd. Als gevolg daarvan is de bodem veel droger geworden, waardoor er minder bodemleven is …

Alsof dat alles nog niet genoeg is, wordt er bij de rijstvelden aan de rivier de Taag in Portugal een nieuw vliegveld aangelegd. Wanneer de grutto’s uit Afrika komen, is dat een van de plekken waar ze kunnen aansterken voor de reis naar hun broedgebieden in Nederland. De grutto’s gebruiken de rijstvelden in het gebied bij de hoofdstad Lissabon om vetreserves op te bouwen. Lokale wetenschappers verwachten dat de trekvogels door het lawaai van de overkomende vliegtuigen zullen worden verjaagd en niet in conditie komen om bij ons te kunnen broeden. Daardoor is er ook kans dat de vogels pas later of helemaal niet meer in Nederland aankomen en dat hun voortplanting wordt verstoord …

De Portugese vogelbescherming en actiegroep ClientEarth hebben een rechtszaak aangespannen tegen de plannen voor het vliegveld. In ons land hebben 40.000 mensen een petitie van de Vogelbescherming tegen de geplande luchthaven ondertekend. Die wordt deze week samen met een brief van de provincie Fryslân overhandigd aan de Portugese regering. De provincie Fryslân wil dat Portugal nog eens kritisch kijkt naar de plannen om een vliegveld te bouwen bij de hoofdstad Lissabon, vlak bij het natuurgebied aan de rivier de Taag waar onze grutto’s van afhankelijk zijn …

– wordt vervolgd –