Skywatch Friday 461

Na een aantal dagen op rij met een strakblauwe lucht, verscheen er gisteren bewolking  …

After a few days in a row with a clear blue sky, clouds appeared yesterday …

Rond het middaguur maakte ik even een ritje door het polderland …

Around noon I went for a ride through the polder land …

Een boer was zijn land aan het ploegen, dat trok honderden hongerige meeuwen aan …

A farmer was plowing his land, that attracted hundreds of hungry seagulls …

En niet alleen meeuwen, ook een drietal ooievaars pikte een hapje mee, zoals te zien is op de laatste foto …

And not only seagulls, also three storks took a bite, as you can see on the last photo …

Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Maak er een mooi weekend van
Wishing you all a wonderful weekend

Skywatch Friday 453

Vorige week liet ik hier een aantal Friese paarden zien met op de achtergrond land en lucht, die als gevolg van de sneeuw bijna naadloos in elkaar over gingen. Vandaag ’n vergelijkbaar beeld, maar dan met ezels op de voorgrond …

Last week I showed a number of Frisian horses with in the background land and sky, which as a result of the snow almost merged into each other. Today a similar picture, but with donkeys in the foreground …

Dit groepje ezels zag ik een paar uur later op dezelfde dag in een besneeuwd weiland staan …

I saw this group of donkeys a few hours later on the same day in a snowy pasture …

Vooral de meest linkse ezel stond zo mooi voor te poseren, die moest even wat extra aandacht hebben …

Especially the left-most donkey was posing so beautiful, it had to have some extra attention …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Torenvalk in ’t wit

Zo lang mijn benen me maar enigszins willen dragen

zo lang het vertrouwd is om me de weg op te wagen

zo lang blijven sneeuwtochtjes en -kuiertjes me behagen

Niet ver van de plek waar ik in november een hooghartig torenvalkje fotografeerde, trof ik vorige week donderdag opnieuw een torenvalk – reade wikel in het Fries – aan in de wijde witte wereld in de buurt van de Jan Durkspolder. Best mogelijk dat het dezelfde vogel was, want dit exemplaar vertoonde hetzelfde hooghartige gedrag, alsof ik er niet was …

Het was in elk geval ‘t eerste van veel mooie fotomomenten op die prachtige dag, waarop de wereld even wit was …

Activiteit in het rietland

Rond het middaguur heb ik voor het eerst dit jaar weer eens een ritje gemaakt in de omgeving van de rietlanden bij Earnewâld. Bij de Bolderen heb ik even een klein fotokuiertje gemaakt …

Eerlijk is eerlijk, ik heb ze niet op heterdaad kunnen betrappen, maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de rietsnijders weer actief zijn …

Het is er de tijd van het jaar weer voor. De omstandigheden in het land lijken me goed en het weer werkt ook nog eens lekker mee. Het is alleen jammer dat de mannen er op dat moment niet waren …

Weerbeeld december 2018

Zo, de kop is er weer af, het nieuwe jaar is alweer ruim een dag oud. Voordat ik me ten volle op het nieuwe jaar kan storten, moet ik eerst nog wat losse eindjes van 2018 zien af te hechten. Eerst maar eens een korte terugblik op het weerbeeld van december …

2018 is ongeveer geëindigd zoals het in januari begon, grijs en zacht. Met af en toe een vrachtje hooi bij het hek was het voor dit jongvee tussen Garyp en Earnewâld dan ook geen enkel probleem om begin december nog in de wei te staan. Met een gemiddelde temperatuur van 5,5 °C was ook december weer ruim 2 graden warmer dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 …

Van winter kunnen we in deze eerste wintermaand dan ook niet echt spreken. Op vijf dagen lag de gemiddelde maximumtemperatuur boven de 10 graden en slechts drie maal kwam ’t in ons tuintje tot (zeer) lichte nachtvorst …

Zondag 16 december lag er ’s ochtends vroeg een klein laagje sneeuw in de tuin. Omdat ik op zondag graag wat langer blijf liggen, moest ik me zowaar haasten om er nog snel even een paar foto’s van te kunnen maken voordat het was weggesmolten. Echt indrukwekkend was het allemaal niet, maar met deze mooie witte belijning kan ik toch even tonen dat we nog iets van winter hebben gehad in december …

Behalve dat hele dunne laagje sneeuw viel er in december nog 86 mm water in ons tuintje. Daarmee was december de vijfde maand in 2018 die natter verliep dan normaal. Daarmee was het neerslagtekort als gevolg van de aanhoudende droogte echter nog lang niet weggewerkt. Daar kom ik later in het weeroverzicht over 2018 nog op terug. Deze eenden boeide dat allemaal niet, zij hadden water genoeg en dat werd op dat moment met een buitje ook nog eens weer lekker ververst …

Naar de uitgang

Moe, maar absoluut voldaan over alle moois dat we hadden gezien in Park Vijversburg, besloten we op die mooie dag in mei tegen vier uur ’s middags op zoek te gaan naar de uitgang. En dat viel nog niet eens mee …

In een eerder logje schreef ik al: “Groot Vijversburg was dus eigenlijk een bos om de hoek. In het park waren vernuftige slingerpaden en kronkelende vijverpartijen aangelegd, zodat er lange wandelingen gemaakt konden worden zonder dat de wandelaars in de gaten hadden dat ze verschillende keren (bijna) langs dezelfde plek liepen …”

Uit eigen ondervinding kan ik zeggen dat de landschapsarchitect indertijd goed werk heeft gedaan, want wij kwamen helaas ook een paar maal op hetzelfde punt uit zonder dat we een stap dichter bij de auto waren gekomen. En dat terwijl ik intussen al knap moe was en ook flink dorstig. Het was aanlokkelijk om maar even op één van de bankjes te gaan zitten, die daar heel verleidelijk in de zon stonden. Maar behalve aanlokkelijk was het ook gevaarlijk. Wanneer ik in zo’n fase van mijn vermoeidheid ‘even’ ga zitten, dan maak ik het mezelf niet echt gemakkelijker. Want om dan weer overeind te komen en de weg te vervolgen … pfff …

Nee, ik stelde voor om eerst maar naar de oude ingang van het park te lopen (want die wist ik wel te vinden) en dan maar verder te zien. Dat bleek een goed idee, want toen we daar bijna waren, zag ik een auto naderen die op het punt stond om het terrein te verlaten. Terwijl het ijzeren hek open draaide, zetten wij zo goed en zo kwaad als het ging de pas er even flink in. Tot ons geluk konden we mooi bij de auto aansluiten, voordat het hek achter ons weer werd gesloten …

Aan de overkant van de weg stond een muurtje onder een lommerrijke boom. Dat was een fijn plekje om even lekker te zitten, terwijl Jetske de auto haalde. Die stond op de parkeerplaats bij de nieuwe ingang van het park, 200+ m verderop. Daarmee kwam er een onvoorzien eind aan ons bezoek aan Park Vijversburg. Een bezoek, dat wat mij betreft overigens zeker voor herhaling vatbaar is …

En zo heeft Jetske me ook dit jaar weer een paar maal door een mooie, maar vermoeiende fotokuier heen geholpen. Dankjewel, Jetske, ik zou me geen beter fotomaatje kunnen wensen!

De eerste snede

Begin mei barstte het ineens van het leven in de ons omringende weilanden. Behalve koeien en vogels verschenen er nu ook her en der tractoren in het land …

Het was mooi zomers en droog weer, en het gras stond er goed voor. Hoog tijd om de eerste snede gras eraf te halen. Eén van de buurtboeren begon daar op 5 mei mee. Voor boeren en loonbedrijven zijn dit tropendagen, die van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in het teken staan van werkzaamheden als maaien, wiersen, hakselen en inkuilen …

Vanaf het dakterras was goed te zien hoeveel meeuwen er meteen verschijnen bij dergelijke werkzaamheden op het land. Van bovenaf is ook mooi te zien hoe kleuren, lijnen en vlakken in het landschap meteen veranderen als de boer aan het maaien is …

Dat wordt nog wat beter zichtbaar wanneer we even later een blik in de lengterichting van het maaiwerk krijgen …

En dan heb ik het over de geur nog niet eens gehad …, dat vers gemaaide gras ruikt zooo lekker …