Even de luiken dicht

Vanmorgen heeft een vaardige verpleegkundige van de Pijnpoli in ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten me weer eens even ‘lekker ingepeperd’. Nou ja, echt lekker is zo’n behandeling natuurlijk niet. De qutenzapleister heeft mijn buik weer geteisterd alsof ik twee dagen in de zuid-Franse zon heb gelegen, maar niets is minder waar …

Gelukkig vind ik het geen straf om vanmiddag met ontblote buik lekker gestrekt voor de buis te hangen om de pijn weg te laten trekken. In alle rust zullen er ook vandaag vast weer fraaie landschappelijke beelden van Frankrijk aan me voorbij trekken. Het commentaar Michel Wuyts en José de Cauwer van de BRT zal me na verloop van tijd ongetwijfeld weer lekker weg doen sukkelen. In een naar verwachting niet al te spannende rit zullen de oogluikjes dan wel even dicht vallen. Maar bij het Finish Alert van Radio Tour ben ik er natuurlijk weer …

Ook op mijn weblog gooi ik de luiken binnenkort overigens even dicht. Dat had ik oorspronkelijk niet gepland, maar de MS-vermoeidheid plaagt me de laatste tijd net wat meer dan me lief is. En dan is het beter om even gas terug te nemen, heeft de ervaring me geleerd. Morgen voor de zomerstop nog één logje, dat al enige tijd in concept (bijna) klaar staat voor publicatie. Daarin neem ik jullie mee op een virtuele reis. Oant moarn …

Salamanders in de vijver

Ik geef het toe, ik heb er weer een verslaving bij … een hele vermoeiende verslaving.

Maar daarover straks meer, eerst even een kleine ergernis. Sinds enige tijd lijkt er een vervelend bugje in (mijn) WordPress te zitten. Regelmatig komt het voor dat een door jullie ingevoerde reactie in eerste instantie niet meteen in beeld verschijnt. Vrijwel altijd verschijnt die reactie echter wel als je evt. een paar seconden wacht, en dan de pagina nog eens vernieuwt b.v. met behulp van functietoets F5. Het is maar een tip …

Dan nu mijn nieuwe verslaving …
Dinsdag schreef ik al over de salamanders die onze vijver als verblijfskwartier hebben uitgekozen. Afgelopen week heb ik vooral tussen twee en vijf uur ’s middags op zonnige momenten zoveel mogelijk tijd aan de rand van de vijver doorgebracht. Dan heb ik namelijk de beste omstandigheden om video-opnamen te maken van die salamanders.

Om de beste beelden te kunnen maken, heb ik de camera daarbij op de hoogste stand op het statief. Om die camera vervolgens goed te kunnen bedienen, moet ik bij het statief staan. Dat laatste maakt het me weer niet makkelijker, want lang stil staan en MS, dat is geen gunstige combinatie. Maar ja, het is zo geweldig leuk om die beestjes door het water te zien scharrelen, daar heb ik dan wel weer wat extra vermoeidheid voor over …

Om mijn onderdanen tussendoor wat rust te geven, heb ik de camera regelmatig een tijdje zonder verdere bijsturing laten draaien, zodat ik zelf even kon gaan zitten. Veel van die opnamen zijn intussen na een eerste schouw (deels) in de digitale prullenbak verdwenen, omdat er weinig of niets op stond. Maar ik heb intussen ook al bijna een uur aan beelden die alleszins het bekijken waard zijn.

De komende dagen schijnen we wat minder zon te krijgen. Dat geeft mij de tijd om wat opnamen tot een paar filmpjes te monteren. En dan kunnen mijn benen voor de volgende zomerse periode mooi wat tot rust komen. Tot die tijd moeten jullie het nog doen met wat nieuws videostills van de salamanders…

Spinnetjes in de tuin

Zowel mijn MS als de Acnes zijn de laatste tijd gelukkig aardig rustig en stabiel. Dat heeft me de moed gegeven om sinds een tijdje op diverse fronten bewust, maar ook behoedzaam, te werken aan mijn conditie …

Met wat digitale hulp is veel en vooral regelmatig bewegen onderdeel van het strijdplan. Op dagen wanneer ik niet op pad ben, ga ik – wanneer ’t lichaam het toelaat – overdag in ieder geval eenmaal per uur enige tijd op fotografische strooptocht de tuin in …

Zoals op de bovenstaande foto’s te zien is, dienden kleine spinnen – vooral springspinnen – zich de laatste tijd regelmatig aan als sparringpartner. Gisteren trof ik op de tuindeur een wat schuchter spinnetje aan. Zodra ze zich bekeken voelde, probeerde ze heel sneaky – bijna in slow motion – aan de camera te ontsnappen …

World of pain

Ik reed nog maar nauwelijks enkele kilometers op de A7, toen de Acnes gisterochtend weer eens onverwacht en ongenadig hard toesloeg. Op zo’n moment probeer je er vervolgens maar het beste van te maken. Vaak gaat dat uiteindelijk ook heel aardig. Gisteren kreeg ik er echter geen greep op en lukte dat helaas niet.

Voeg daaraan toe dat er een koude noordoostenwind over het Overijsselse rietland waaide, met alle nadelige gevolgen van dien voor mijn door MS geplaagde onderstel, dan zal duidelijk zijn dat ’t niet mijn dag was gisteren. En daarmee ook die van mijn fotomaatje niet, en dat spijt me eigenlijk nog ’t meest.

Luisterend naar “World of pain” van Cream, maak ik er vandaag een bijtankdag van, zodat ik morgen de draad weer op kan pakken. Want ondanks de voornoemde ellende ben ik toch wel weer met het nodige foto- en filmmateriaal thuisgekomen …

Outside my window is a tree
Outside my window is a tree
There only for me …

SBB blameert zich in De Deelen

Omdat ik in de buurt was, heb ik gistermiddag weer even een tussenstop gemaakt bij De Deelen. Het mooie weer had veel wandelaars naar het mooie natuurgebied getrokken, want de parkeerplaats stond zo goed als vol.

Staatsbosbeheer staat er als beheerder van het gebied bij veel van de bezoekers duidelijk niet best op. Dankzij de aanhoudende “Afsluiting wegens werkzaamheden” van de korte wandelroute is het gebied eigenlijk alleen nog interessant voor mensen die goed ter been zijn. Er werd dan ook flink gemopperd, want ook ouderen die geen kilometers meer kunnen lopen, maken hier graag even een kuiertje. Het is voor veel van de (vaste) bezoekers niet alleen teleurstellend, maar ook bevreemdend dat deze afsluiting nu al meer dan een jaar duurt …

Wie net als ondergetekende minder goed ter been is, is nu aangewezen op het fietspad langs de Hooivaartsloot. Daar kun je door de rietpluimen naar de overkant van het water koekeloeren. Veel meer valt er niet te beleven. Natuurlijk kun je er ook voor kiezen om een stuk(je) over het lange brede pad naar het centrum van De Deelen te lopen. Maar ook daar valt weinig te beleven. Uitzicht naar links en rechts heb je er niet en aan dat pad komt maar geen eind. Na een meter of 50 vond ik het welletjes en heb ik rechtsomkeert gemaakt …

Naar aanleiding van mijn klacht over de afsluiting van het gebied d.d. 5 februari kreeg ik via Twitter van Staatsbosbeheer deze reactie: @JanKaliasAfanja‬ ‪@BoswachterRoel‬ De boswachter geeft aan dat natuurorganisaties helaas geen recreatiebijdragen krijgen voor het herstel van voorzieningen zoals hier in De Deelen. We proberen deze brug te vernieuwen zodra er budget voor is. Iedereen kan daarbij helpen via buitenfonds.nl/brugoverdedeelen. Wie helpt mee?”

Kortom: als ik mijn geliefde korte rondje in De Deelen weer wil kunnen lopen, moet ik zorgen dat er eerst € 20.000 op het kleedje komt voor reparatie of vervanging van een simpele houten voetgangersbrug. Maar Staatsbosbeheer, als jullie geen subsidie hebben voor onderhoud en instandhouding van dit soort minimale recreatievoorzieningen, wat doen jullie dan in godsnaam nog in het gebied??? Zonder die minimale voorzieningen verliest het gebied toch zijn publieke waarde? Als het gebied niet meer toegankelijk hoeft te zijn voor wandelaars en natuurliefhebbers, laat het dan maar lekker aan de natuur over, komt helemaal goed …

Ik baal hier echt gruwelijk van. Stapje voor stapje wordt de toegang tot de natuur voor mensen die wat minder ver kunnen lopen steeds meer beperkt. Dat is hier in de buurt de afgelopen jaren al gebeurt op twee plaatsen bij de Leijen en bij het Weinterper Skar. En intussen is De Deelen dus aan de beurt. Staatsbosbeheer, skamje jimme!

Sneeuw in de tuin

“De MS flikt me weer eens zo’n typische, kille rotstreek. De ene dag ben je een hele kerel, en de volgende dag ben je zo slap als een vaatdoek …,” schreef ik vorige week woensdag op de tweede sneeuwdag.

Het was uitermate lief en sympathiek dat velen me als reactie daarop beterschap wensten, maar echt nodig is dat op zo’n moment niet hoor. Ik ben op zo’n dag ook niet echt ziek of zo, maar het is gewoon even een mindere dag. Waar een ander ’s ochtends bij de koffie even bijpraat met een collega of met zijn of haar partner, daar gebruik ik op zo’n moment mijn weblog even voor. Want ja, in zekere zin zijn jullie – mijn medebloggers – mijn collega’s. En mijn partner zit overdag op het werk met haar collega’s bij te praten …

Zo’n periode met ’t gevoel van elastiek in de benen is meestal na één dag van relatieve rust weer voorbij. Vorige week woensdag heb ik me grotendeels voor het raam vermaakt met zicht op de tuin. Maar als kind van de winter kon ik het toch niet laten om ’s middags ook nog even een klein rondje door de tuin te maken …

Zomerstop

Mijn lichaam stribbelt de laatste dagen weer wat al teveel tegen, en met de komende week opnieuw flink wat warmte in het vooruitzicht, zal dat er op korte termijn ook niet beter op worden. Warmte en MS zijn nu eenmaal geen vrienden, na verloop van tijd ben ik dan niet meer vooruit te branden. Daarom heb ik besloten hier eerst maar eens een korte zomerstop in te voeren …

’s Middags zal ik voornamelijk in de schaduw van de hazelaar te vinden zijn, lekker in de hangmat liggend met Radio Tour de France op de koptelefoon (lang leve de Bluetooth) …

En verder zie ik het wel, gewoon even een tijdje bijtanken … Tegen de tijd dat ik weer inspiratie en nieuwe beelden heb opgedaan, zien jullie me wel weer verschijnen …

Veel plezier de komende tijd en blijf koel …   😉