Een gammele polderbrug

Ik neem jullie weer even mee terug naar de dag, waarop ik die reeën en hazen ontmoette. Dat gebeurde terwijl ik onderweg was naar de Jan Durkspolder. Omdat de reeën en de hazen niet van plan leken om weg te gaan, heb ik dat uiteindelijk zelf maar gedaan. Een minuut of tien later zag ik bij de Jan Durkspolder een tweede ‘bekende’ sprong reeën in het land achter een rietboer lopen …

Een stukje verderop heb ik de auto even stil gezet voor de gammele brug in de Westersânning. Ik had al eens vaker het plan opgevat om daar eens wat foto’s van te maken, maar het was er tot dusver niet van gekomen. Omdat het grijze en troosteloze weer van dat moment goed bij de huidige staat van de brug paste, heb ik er nu maar eens werk van gemaakt …

Omdat de vogelkijkhutten in de Jan Durkspolder en de uitkijktoren ‘Romsicht’ alle drie aan de andere kant van deze gammele brug staan, hobbel ik er nog regelmatig overheen. Een echt betrouwbare indruk maakt hij al lang niet meer, maar zo lang de vuilniswagen van de gemeente en het zware verkeer van en naar de gaswinlocatie aan het eind van de weg erover kunnen, zal hij ons Golfje ook nog wel houden …

Terwijl ik de brug van verschillende kanten fotografeerde, ontmoetten twee paar wandelaars elkaar aan de andere kant van de brug bij een hek. Daar bleven ze staan praten. Terwijl ik hen even later passeerde, sprak één van de vier wandelaars me aan …

“Hoe liket it, sil it hast wêze …?”
“Hoe no …?”
“Ik sei: dizze man stiet sa te fotografearjen, dy sil wol fan’e gemeente wêze …”

Nou nee, ik was niet van de gemeente, maar mijn nieuwsgierigheid was wel gewekt en dus bleef ik even staan praten. De gemeente schijnt al jaren geleden toezeggingen te hebben gedaan dat de brug vervangen zal worden. Maar zoals dat wel vaker gaat met overheden, gaat het ook hier niet erg vlot. Nadat we nog even hadden staan praten, nam ik afscheid om nog even een stukje de polder in te lopen …

Een natte strandwandeling

– Virtueel naar Frankrijk 4 –

We zijn intussen aangekomen op het strand aan de noordkant van het dorp. Het is een strand zoals ik dat niet eerder heb gezien of gevoeld, deels kiezels en deels zandstrand. Om het onszelf niet te moeilijk te maken lopen we over het harde zand langs de waterlijn een stukje in zuidelijke richting …

Onderweg doe ik deze vreemde strandvondst. Ik heb geen idee wat het (geweest) is, maar ik vond het samen met het wier fotogeniek genoeg voor een paar opnamen …

Ver kwamen we die middag niet, dat werd ons belet door het opkomende water. En als het vloed wordt, kun je daar maar beter maken dat je weg komt. Maar dat vond ik eerlijk gezegd helemaal niet erg. Voor mij was de wandeling al lang genoeg geweest. En wat belangrijker is: ik had mijn fotografische buit intussen al binnen met het fraai weerspiegelde Ault en de krijtrotsen in de verte …

– wordt vervolg –

Roeststrepen

– Virtueel naar Frankrijk 3 –

Ault is een badplaats uit het begin van de twintigste eeuw, de periode waarin badplaatsen alleen voor de welgestelden te bereiken waren. Van de grandeur van weleer is niet veel meer over, maar in het dorp is de oude rijkdom nog steeds te zien en te voelen. Daar zal ik in de loop van deze serie nog wel het een en ander laten zien …

Onderweg naar het strand komen we eerst langs een stukje verval in beeld dat met die oude glans van weleer weinig te maken heeft. Maar in fotografisch opzicht vond ik dit te mooi om achteloos aan voorbij te lopen …

– wordt vervolg –

Kennismaking met de krijtrotsen

– Virtueel naar Frankrijk 2 –

Hoewel we de reis nog in de benen hadden, begon het kort na de lunch al te kriebelen om de directe omgeving van het huis maar eens te verkennen. Het huis waar we te gast waren staat op pakweg 25 meter van de rand van de krijtrotsen. Je hebt er een fenomenaal uitzicht over de Atlantische Oceaan …

Via een clandestien paadje daalden we af naar zeeniveau. Al voordat we op het strand waren, hadden we achter ons voor het eerst zicht gekregen op de krijtrotsen die zich naar het zuiden uitstrekten. Een stukje verderop zagen we onder ons hoe een deel van het officiële wandelpad, zo te zien tevens deel van de bescheiden lokale kustverdedigingswerken, door een recente storm deels was weggeslagen …

Via een wat vreemd aangelegd betonpaadje bereikten we op zeker moment het strand. Maar niet voordat ik mijn camera eens goed had losgelaten op het kunstwerk dat weer en wind hier hadden gevormd. Maar dat is voor morgen …

– wordt vervolg –

Wandelen in het Waterloopbos

Het wordt tijd om dit beeldverslag van een wandeling door het Waterloopbos in april 2011 af te ronden. Dat doe ik om te beginnen met een beweeglijke weerspiegeling op niveau …

Om te weten wat wat is, zou je hier eigenlijk met een deskundige gids op pad moeten. Bij de onderstaande foto’s kom ik dan ook niet verder dan dat het fraaie stillevens zijn, waarin natuur en cultuur samengaan …

Als het een beetje meezit, wil ik komend jaar graag nog eens naar het Waterloopbos. Behalve dat er verschillende waterlopen door het bos lopen, tref je er ook diverse paden en wandelroutes van verschillende lengtes aan …

Ook voor mindervaliden zijn er twee routes van 1,8 en 2,5 km aangelegd. Om te voorkomen dat ik dan net als vorige week bij 1 model blijf hangen, moet een volgende keer het loopfietsje maar mee …

Wie zo lang niet kan wachten om te zien wat de actuele situatie is m.b.t. de schaalmodellen in het Waterloopbos, kan terecht op het weblog van mijn fotomaatje. Zij heeft in de tweede helft november – toen de herfstkleuren het mooist waren – een serie van 11 blogposts met echt prachtige foto’s gepubliceerd. Die serie begint hier: Waterloopbos

Voor wie intussen echt geïnteresseerd is geraakt, heb ik nog wel een leuke tip voor in de Kerstvakantie. De heer Abe Hoekstra (oud-medewerker van het Waterloopkundig Laboratorium van 1966-1996) heeft een groot deel van de geschiedenis van het Waterloopkundig Laboratorium “De Voorst” in de Noordoostpolder vastgelegd en toegankelijk gemaakt op internet. Deze website bevat  een schat aan informatie in de vorm van foto’s, video’s, tekeningen en beschrijvingen van de verschillende schaalmodellen: Waterloopkundig Laboratorium “De Voorst” in de Noordoostpolder

Morgen kom ik toe aan de ‘hoofdact’ in deze serie, dat wordt een 5-delige serie over ‘Deltawerk 1:1’.

– wordt vervolgd –

Waterlopen in ’t bos

Het Waterloopbos wordt doorsneden door verschillende waterlopen. Die zijn in de jaren vijftig aangelegd om vanuit het Vollenhovermeer (Google Maps) de bassins voor de schaalmodellen van het Waterloopkundig Laboratorium te kunnen vullen met water …

Omdat de bodem van het bos ca. 5 meter lager ligt dan het peil van het Vollenhovermeer kon de aanvoer van water op een eenvoudige manier met behulp van schuiven worden geregeld …

Hier en daar ligt een boom in stilte gebroken te rusten in het water. Zo lijkt de natuur hieronder weer bezit te nemen van een betonnen model dat misschien ooit de bocht van een rivier heeft voorgesteld …

De Ecokathedraal laat mooi zien hoe hoe steen en beton samen kunnen gaan met de natuur, hier in het Waterloopbos kapselt de natuur daarnaast ook oude, vaak roestige onderdelen op een mooie manier in …

 – wordt vervolgd –

De dodenakker in zwartwit

In dit zevende logje over de Algemene Begraafplaats aan de Spanjaardslaan in Leeuwarden, zoals die er in oktober 2008 bij lag, kom ik tot een afronding. Na ruim 50 kleurenfoto’s sluit ik af met een serie foto’s die ik heb omgezet naar wat stemmiger grijswaarden …

081023-1657xz

Wie meer wil lezen over de geschiedenis van deze oude begraafplaats kan hier terecht: Leeuwarden – Oude Stadsbegraafplaats aan de Spanjaardslaan