Op ’t fietspad

Een plekje waar ik vrijwel elk najaar minstens één keer naar toe probeer te gaan om een mooie herfstkuier te maken, is het bos bij Heidehuizen (Google Maps) dat deel uitmaakt van Landgoed Lauswolt …

Dit najaar ben ik er intussen al 3 keer geweest. Dit was de eerste keer op 1 november, ’t blad begon net te kleuren …

Het is er mooi, rustig en kleurrijk … en niet onbelangrijk: er ligt een mooi egaal asfalt fietspad …

Zo af en toe kom je er een – meestal vriendelijk groetende – fietser tegen …

Dan keert de rust weer en kijk je bij de tweede bocht van het pad nog eens om je heen …

Verder gaan of toch maar terug, dat is de vraag …

Wit en wat roestbruin

Het mag dan met een gemiddelde temperatuur van 7,2 ºC in de eerste week van januari weer uitzonderlijk zacht zijn voor de tijd van het jaar (normaal is het ongeveer 2,5 ºC), alle vocht dat de wereld de laatste tijd grijs en grauw kleurt, maakt het voor mijn gevoel allerminst aangenaam. Nee, echt bruisend is het allemaal niet …

130108-1437x

Maar het heeft geen enkele zin om daar om te gaan zitten treuren en sippen, want daar wordt het niks beter van. Daarom heb ik mezelf er ook vandaag weer toe gedwongen om even een ommetje te maken. Daarbij heb ik het mezelf na de pittige fotokuier van gisteren vandaag maar wat makkelijker gemaakt door te stoppen op een plekje waar ik slechts luttele meters hoefde te lopen om aan de waterkant wat plaatjes te kunnen schieten …

130108-1442x

Nu eens geen plekje waar het water in rust is en waar fraaie weerspiegelingen op het oppervlak worden getekend, maar een locatie waar het water volop stroomt in roestbruine tinten en wit schuim doet borrelen en bruisen …

130108-1438x

Bij de aanblik van al dat schuim krijg ik ineens zin om me in een warm bruisend bad te wentelen … Daarom morgen meer over de omgeving van dit schuim.

De herfst op zijn mooist

We hebben tot dusver een heerlijk rustige herfst met ongewoon hoge temperaturen, het is alleen zo jammer dat we er hier in het noorden de laatste tijd wat sneu vanaf komen voor wat betreft het aantal uren zon. Vorige week was het alleen zonnig op maandag, de dag waarop ik bij de Zwartendijksterschans was. Daarna moesten we wachten tot afgelopen dinsdag voordat het zonnetje weer volop scheen. Nadat ik een week lang op diverse weblogs uit zuidelijker en zonniger oorden de mooiste herfsttinten voorbij had zien komen, kwamen die kleuren nu eindelijk ook bij ons fraai tot hun recht  …

Rond half elf ’s ochtends vertrok ik dinsdagochtend om een mooie rit door de bosrijke omgeving van Beetsterzwaag en Bakkeveen te maken. Op een aantal plaatsen heb ik een tussenstop gemaakt om wat plaatjes te schieten. De eerste stop was bij Olterterp (foto boven). Vervolgens ben ik doorgereden naar Heidehuizen. Daar hing nog wat vocht in het bos, zodat ik er een tijdje heb lopen spelen met de lichtstralen die over en door de kleurige bladeren speelden …

Ook langs de Opsterlandse Compagnonsvaart heb ik de auto een paar keer in de berm gezet om wat foto’s te maken van het gouden lint op en aan de waterkant, zoals hier tussen Lippenhuizen en Hemrik …

De volgende stop was in de buurt van Bakkeveen, waar ik wat foto’s heb gemaakt van de struwelen en de afwisselend groene en roestbruine kleurschakeringen van de bomen die de Pûpedobbe omzomen …

Voor vandaag sluit ik af met een foto van een takje met fonkelende zilveren randjes, dat zomaar ergens in het bos in tegenlicht met zijn aftakelende herfstbladeren hing te pronken …